Ik geef eerlijk toe dat ik me niet heb ingelezen over wat het inhoudt om een buitenlandse hond te adopteren. Ervaring met een asieldier hadden we wel; poes Puk en dat was ook niet de gemakkelijkste, daar kan de dierenarts over meepraten
Maar Puk was zó anders dan Mellow en dat is logisch, Puk kwam uit een NL gezin (waarvan we ook onze twijfels hebben, zo bang was ze van bepaalde dingen), Mellow kwam van straat.
Als ik van tevoren had geweten hoe het zou zijn, met de angsten, het soms niet mee willen, dan weet ik niet of ik als eerste hond voor een hond met rugzakje was gegaan, ik denk het niet namelijk. Want hoewel het best redelijk gaat na twee jaar zijn we er nog láng niet en dat is best zwaar soms. Dat is ook wel een nadeel aan zo'n hond: je weet vaak niet wat er allemaal is gebeurd in het (soms) zo korte leventje van de hond. Ik zou soms zó graag eens in haar koppie kijken, willen weten waarom ze zo bang kan zijn, wat is er gebeurd dat je zo kan schrikken van voor ons zulke simpele dingen.
Maar al na 2 weken wist ik voor 200%: ze blijft! Ook in de hele moeilijke periodes is het geen milliseconde in me opgekomen om haar weg te doen, voor geen miljoen!
Maar hoe moeilijk en lastig het soms ook is, ik ben ook blij dat ze in mijn leven is gekomen. Ze heeft me zoveel geleerd. Over haar maar ook (en misschien wel juíst) over mezelf. Ik ben heel anders naar dingen gaan kijken en kan dingen (meestal
) ook makkelijker loslaten, maar ook dát heb ik moeten leren en is ook pas iets van de laatste maanden.
Ik kwam een tijd geleden bij toeval op een site met reviews over dierenpensions. Ook het pension van dezelfde eigenaar als het asiel waar Mellow vandaan komt stond daartussen. Met iets van 5 reviews, waarvan 2 of 3 verre van positief. Maar toch hebben wij het altijd positief ervaren, ze dachten mee en hebben zelfs onze dierenarts gebeld omdat ik het allemaal even niet meer snapte.
Soms post ik nog wel eens een fotootje op hun Facebookpagina, krijg altijd een leuke reactie terug.

















