maar waar heeft de hond nu aandacht voor, voor jullie of voor het snoepje??
en is dat dan waar je naar streeft?
persoonlijk (en ik heb natuurlijk ook met voerbeloning gewerkt ooit) vond ik het vreselijk als de hond naar mn handen of mn jaszak gaat zitten staren, soms zelfs hyper wordt om de beloning af te dwingen en daar dan (dwingend) oogcontact bij maakt
ik snap heel goed de opzet van deze training, heb het zelf jaren zo gedaan, en toch voelde het niet goed, en het ging ook ontzettend fout bij een hond die er "doorheen prikte" ofwel, eigenlijk de beloning opeiste en zo dus eerder mij opvoedde als andersom.
oogcontact, beloning voor de neus houden (dus eigenlijk geen beloning meer)
als de riem hier strak staat (en dat gebeurd ook hoor, Gorby is ook maar een hond en ik ook maar een baas) dan maak ik een milde wending, meestal 90graden, dat kan op de raarste plaatsen gebeuren, maar ik vertraag niet, en ik ga niet wachten tot het de hond uitkomt op mij te letten, ik ben ook niet boos, maar ik geef wel aan wat ik verwacht: nl dat hij op mij let en ik niet op hem.
ik verbaas me wel over wat hierboven staat moet ik eerlijk zeggen, dat het zo sterk wordt doorgevoerd de hond het maar te laten uitzoeken (strakke lijn en maar wachten) zonder juist aan de hond uit te duiden wat je wilt, en dan refereer ik altijd aan hoe honden met elkaar om gaan, niet dat ik dat kan nadoen precies, maar het is wel hun belevingswereld. "
Nee, geen rare vraag. Hij heeft in het begin inderdaad aandacht voor het snoepje, en van daaruit kan door gebouwd worden tot aandacht voor de baas...de persoon die het snoepje vast heeft. Ook als dit niet zo werkt, heeft de oefening als nog als nut, rust terug te laten keren in het hoofd van de hond, en zo opnieuw de wandeling aan te gaan.
Je hebt namelijk trekken (ik wil van A naar B en wel gisteren!) en je hebt trekken (ik zie van alles, raak opgewonden en loop daarom mijn tempo!) Wij persoonlijk hebben te maken met de tweede, vandaar onze methode.
Onze ervaring is dat, wanneer je niet meteen het snoepje geeft, de hond vanzelf je aan gaat kijken, en dus het doel bereikt is. De hond gaat namelijk verschillende gedragingen vertonen in relatie tot het snoepje...aan ons de edele taak juist te timen, en de beloning te geven als onze ogen elkaar ontmoeten. Vandaar ook dat wij het de hond (grotendeels) uit laten zoeken. Wanneer de juiste handeling door de hond gevonden is, en de beloning juist getimed, zal de gedraging zich steeds sneller gaan herhalen...totdat dit een automatisme word. Is het een automatisme, dan is er dus altijd (of meestal) aandacht voor de baas, en kan er makkelijker gestuurd worden. Uiteindelijk bouw je dus het snoepje af, dmv intervaltraining.
Ik begrijp overigens wel de aversie tegen voedselbeloning. Wanneer onze hond, zoals jouw Gorby, zou beginnen te manipuleren, zouden wij ook een andere methode gaan verzinnen. Maar voor zover werkt dit voor ons erg goed, als de enigste manipulators. Het hele aan de riem lopen is natuurlijk een grote truc, heeft voor de hond geen enkele betekenis buiten de last die wij (wat dat betreft) op hem leggen. Ik til er daarom per definitie niet te zwaar aan.


3 doggies


