"
Zo vermoeiend ben ik niet, zo wil jij het misschien zien. Ik hoop van niet eigenlijk. Ik probeer wat te vertellen, meer niet.
Absoluut aanpassen, zeg je. Weet je, dat kan je toch niet zeggen van te voren,. Ik geloof dat ook eigenlijk niet, want ik weet van mijzelf niet eens of ik dat wel zou kunnen, laat staan of ik het wel wil. Want dan geef ik mijn eigen identiteit op.
En verder zeg je dat je jouw mening geeft, ik geef de mijne. We worden het toch niet eens, dat weet ik wel. Maar ik probeer altijd realistisch te denken en te schrijven, in de hoop dat de ander het kwartje voelt vallen. Valt het niet, even goede vrienden. Maar anders denken begint toch bij jezelf en niet bij een ander.
Ik wil nog een voorbeeld geven van het feit dat in generaties dingen blijven hangen. Zo dus de cultuur of gewoontes van de Turkse of Marokkaanse gezinnen, maar ook gewoon de cultuur of gewoontes van de Nederlanders.
Soms denken wij dat onze ouders het niet goed gedaan hebben, qua opvoeding, qua liefde of wat dan ook. Kijken we dan terug hoe hun het geleerd hebben, en als zij dat dan van hun ouders dus niet geleerd hebben, dan kan je ze dat niet eens kwalijk nemen.
Ik spreek overigens uit ervaring nu.
Ik laat het hierbij, Ik hoop dat je ooit eens anders gaat nadenken, dat je eens de zaken anders gaat zien. Het gaat er niet om wie zijn schuld het is of wie wat moet doen, vanwege de maatschappij. Het is hoe je zelf bent, hoe je er zelf mee omgaat of dat jij met je hart leeft.
"