Ik moet zeggen dat Dev vooral angst of bewondering oproept, ze vinden hem in ieder geval altijd bijzonder, mijn zwarte wolf. Maar soms kan ik me ook helemaal doodergeren hoe mensen super overdreven kunnen reageren op honden.
Laatst was er bij mij nog een gozer in de bus die niet uit wilde stappen omdat Devil schijnbaar naar hem keek(die heel braaf naast mijn stoel lag, uit het voetpad). Maar die jongen die liep alleen neurotisch heen en weer en stond steeds op en ging toen weer zitten. Dus ik deed alsof ik de krant zat te lezen en het niet doorhad
. Beetje flauw, maar als hij aan mij had gevraagd om hem bijvoorbeeld goed vast te pakken of zn kop weg te draaien had ik dat gewoon gedaan. Maar moet ik nu serieus met iedereen rekening houden? Als hij gewoon zn mond had opengetrokken was er geen probleem geweest. Nogmaals, de hond lag naast mij, half onder mijn stoel, aan de lijn en uit het voetpad. Dat de hond naar hem keek omdat hij zo raar liep te doen kan ik verder weinig aan doen.
Zelfde geldt volgens mij ook voor katten: Mijn beste vriendin is surinaams en ook altijd gek op dieren geweest en wilt als sinds we op de basisschool zitten huisdieren. Nu na al die jaren heeft ze eindelijk 2 katten(een hond was voor haar nu te moeilijk om te combineren met werk/school). Super lieve dieren alleen haar familie vervloekte dr bijna. Dr tante zou nooit meer komen logeren, haar zus zou nooit meer met de kinderen langskomen. Dat heeft volgens mij 2 maanden geduurt voordat die bui ook weer over was.
Haar broer heeft zelfs sinds kort ook een eigen zwart katje in huis genomen, aangezien hij haar zwarte kater niet mocht hebben. 


3 doggies




