wat betreft de 2 jongere kinderen....
mijn persoonlijke ervaring is, is dat kids tot een bepaalde leeftijd voor honden niet serieus genomen worden, ze zien ze niet als "vol" aan, niet als bedreiging en dus mogen die kinderen (nog) heel veel.
dit geldt niet voor alle honden, maar wel van "rangorde gevoelige" honden, mijn vorige schnauzer was een schat met jonge kids, werkelijk, 100% betrouwbaar, rustig, eventueel wat spelen, maar eigenlijk zag hij ze niet staan, waarom niet.... ze telden voor hem niet in "zijn" leven.
bij neeftjes en nichtjes hebben we dat meermalen zien veranderen als zij zo'n beetje naar middelbare school gingen (rond de 12-13jr dus), dat is in goede banen geleid, en heel goed gegaan, maar dan zag je een korte periode zijn reactie veranderen.
dus misschien dat je het verschil daarin moet zoeken niet zozeer in je zoon zelf (ik druk me misschien krom uit, maar ik bedoel het zoals eerder omschreven)
fijn dat je heb kunnen praten met een gt, en je nu waarschijnlijk heel veel hebt om over te denken en wat goed is voor je gezin en Najib, en welke training ingezet zou kunnen worden, hij heeft een lastige leeftijd, en dat blijft nog wel even zo.
ik hoop dat je af en toe wilt vertellen hoe je dit aanpakt, want ik denk dat heel veel van ons daar weer van leren.
ergens suggereert iemand trouwens jaloersheid..... volgens mij kennen honden dat niet in die vorm, die "claimen" dat wel, dat kunnen ze met ruimtes doen (wat onze Gorby dus ging doen, en dat was onaanvaardbaar) maar ook met personen, maar.... das hoe ik de hond zie.
ik denk dat wel 1 ding duidleijk is, Najib mag niet aan jouw voeten liggen, hij mag aan niemands voeten liggen (of erop) hij ligt op de plek die jij hem wijst, dat zal hem letterlijk al wat op "zijn plaats' zetten, zonder dat je de hond er maar iets te kort mee doet.
nogmaals wijsheid en sterkte en succes met dit karaktervolle meneertje