Wat ik jammer vind is dat mensen/GT's/Trainers zich vaak richten op 1 bepaalde methode. De een is helemaal voor rangorde of roedeltechnieken of cesarfan of de kalmerende signalen zijn het helemaal, of de clickermethode, of black box-methode, of de slipketting-om-en-rukken-maar-methode enzovoorts.
Iedere hond is anders, ieder mens is anders. Er bestaan geen techniek of methode die voor iedereen succesvol is. Je kunt problemen niet standaard oplossen met of de rangorde te wijzigen of kalmerende signalen toe te passen of een slipketting erom te gooien.
Nee, je moet kijken naar het totaalplaatje. Wat laat de hond zien? Met een open vizier 'moet' je daarnaar kijken. En dan zie je, heeft de hond gebrek aan leiding? (zou je een rangordeprobleem kunnen noemen, maar werken met kalmerende signalen geeft ook duidelijkheid aan een hond, dus zo kun je het ook noemen.) Ziet de hond de vrouw misschien als bezit en beschermd hij dat? (noemen we vaak territoriale agressie)
Is hij heel onzeker, of juist heel zeker?
Hoe is hij in andere situaties?
En geloof me, een goed oordeel kun je pas vellen als je de hond gezien en meegemaakt hebt. Want dit zijn allemaal woorden op een beeldscherm. En bij communicatie komen nog veel meer dingen kijken, sterker nog, maar iets van 20% van wat we zeggen is daadwerkelijk alleen de woorden. Dus krijgen we 80% van de informatie niet eens mee.
En dan zien we de hond nog eens niet..
Ik vind het jammer als veel trainers/GT's vooral preken voor eigen parochie. Stel je liever breed op, combineer de dingen die je tegenkomt/leert en maak er je eigen ding van. Mijn ervaring is, dat je zo veel meer kunt doen voor een hond.
En je bent nooit uitgeleerd 
In dit geval is het verhaal voor mij heel herkenbaar.
Wij hadden vroeger thuis een Parson JR (eentje op hoge pootjes). En iedere avond als mijn vader alvast naar bed ging en mijn moeder weltruste zei en een zoen wou geven, vloog de hond uit zijn mand en hing in mijn vader zijn broekspijpen. Al schuddend.. Je kon het zien aankomen, want mijn vader ging eerst zijn glas weg zetten in de keuken en dat was zijn 'que' om op te gaan letten, te fixeren en op te vliegen zodra mijn vader bij mijn moeder in de buurt kwam.
We hebben het hier over 20 jaar terug.. die JR heeft alle hoeken van de kamer gezien.. niet dat dit hielp.. want hij bleef het doen. Soms een paar weken niet, dan lag hij zwaar geirriteerd in zijn mand. Maar het kwam altijd terug. Straffen helpt namelijk niet.
Wat het bij onze hond was: mijn moeder deed alles met hem, cursus, eten geven, wandelen, enzovoorts. En waar JR erg gevoelig voor zijn is om een persoon als hun bezit te gaan zien. En andere mensen aan hun bezit, nee.. liever niet..
Mijn ouders zijn ook uit elkaar geweest toen de hond een jaar of 3 was. Dus ik ga ervan uit dat ze ook regelmatig ruzie hadden waar de hond bij was. Wat onmin uitspreekt tussen de twee baasjes.
Mechelaar of JR.. ze hebben een stevige sterke basis nodig, duidelijkheid bovenal. Hoe zit het in elkaar, wie bepaald wat? Dat is belangrijk voor ze om te weten. (ik generaliseer even, je zult ook JR/mechelaars hebben die dat minder hebben).
'Onrust' in de roedel, dus ruzie, ervaren ze als heel vervelend. Dan kan de hond het idee hebben het zelf te moeten oplossen.
In dit geval moet de zoon onder de duim gehouden worden, vind de hond. Dat hij recht op de hond kwam afrennen (ook al ging hij naar zijn moeder) helpt daar al niet bij, want dat is niet zo sociaal in de hondenwereld.
'Geloven' in rangorde of niet, er zijn honden die veel baat hebben bij een duidelijke structuur en duidelijke regels. Voor het gemak kun je ze rangorderegels noemen. Veel honden hebben er baat bij als je die goed volgt.
Ik zou in ieder geval een GT inschakelen. Want met kind en hond valt niet te experimenteren of te proberen of af te wachten. Te gevaarlijk.
Succes!