Hoi Allemaal,
Gisteren hadden wij het plan opgevat om een heerlijke wandeling te maken van ongeveer 5 uur, we zouden lopen vanaf het plaatsje Lichtenbusch naar Kelmis natuurlijk samen met de hondjes heerlijk genieten van de natuur en het snelstromende beekje de Eynatter Mühle die vaak beschouwd wordt als het begin van de ‘hoofdstroom’ van de Geul, een snel stroomende beekjes met heerlijk verfrissend water voor de hondjes die daar maar wij ook verkoeling konden zoeken en heerlijk van het water konden genieten. Een heel wisselde wandeling dus veel te ontdekken. Dus gewapend met camera's en rugtassen met eten en drinken op pad.Na de wandeling zouden we nog een bezoek brengen aan het stadje Monschau of Valkenburg daar waren we nog niet overuit, dat zouden we na de wandeling nog beslissen.
De hondjes en wij hadden er zin in en waren allemaal enthousiast.
Wij hadden deze keer de route niet uitgeprint, er was immers een goeie wegbewijzering, dachten wij. Dus met zijn alle gepakt en gezakt op weg. De honden voorop nog even los tot we aan een drukke weg kwamen waar we over moesten steken en vanaf daar naar het volgende dorpje moesten lopen. Tot dan ging het dan ook prima. Tot we bij een kruispunt kwamen en geen enkel bordje te zien en geen sterveling op straat te vinden. Ja wat nu, dan maar die kant op, nou dat was dus de verkeerder keuze geweest. Vanaf daar moesten de hondjes aan de riem blijven, we liepen het grootste deel langs wegen waar auto's voorbij raasden en dorpjes die absoluut prachtig waren, maar de hondjes dus niet los konden.
We hebben toen in een dorpje, waar we gelukkig de wegbewijzing van een fietsroute gevonden en die aangehouden, die lijden naar ons oorsprokelijke doel Kelmis. Maar je kan wel raden hoe warm het op sommige stukken voor de hondjes was, en geen verkoeling voor ze.Gelukkig had ik genoeg water bij en konden ze drinken en maakte we ze nat zodat ze enigsinds wat verkoeling kregen.
Na uren lopen kwamen we aan in het dorp Kelmis, waar we met de hondjes op een terrasje wat hebben gedronken en gerust. Hierna ben ik nog een winkel ingeschoten om niewe schoenen te kopen, want de schoene die ik aan had daar kon ik niet meer op lopen, aangezien de balren op mijn voeten stonden.
Helaas hadden ze niets voor de hondjes hubn voetjes, want die begoonnen ook wat last te krijgen.
Helaas waren er verder geen winkels te ontdekken dus onze weg maar weer opgepakt. We moesten in ieder geval nog zeker 3 uur lopen om weer bij de auto te komen en het was dus al half zeven.
Vanuit Kelmis hebben wij de route op kunnen pakken, en wat was het mooi, de honden hadden eindelijk hun verkoeling en genoten zichtbaar van hun vrijheid na een hele dag aan de riem gezeten te hebben wat ze niet echt gewend zijn, dus voor hun een verademing. Voor ons ook trouwens,
Maar wat hebben we goed moeten zoeken elke keer weer om de bewijziging goed te kunnen volgen. Bordjes die andersom stonden, of er waren er 2, ja wat dan, welke moet je dan nemen!!, Dus ook op de route nog zo nu en dan terug moeten lopen, omdat er gewoon geen bordjes meer te zien waren, maar we zijn eruit eindelijk uitgekomen na een aantal omzwervingen. Ook de paden waren soms moeilijk te belopen voor de hondjes, scherpe stenen enz enz, dus schoentjes had voor hun geen overbodige luxe geweest. Maar ja, we hadden ons van te voren niet kunnen bedenken dat de wandeling uit eindelijk 11 uur zou duren.
Uit eindelijk kwamen we op het punt uit, waar het verkeerd was gegaan. Maar voor ond en de hondjes een enorme opluchting, het was inmiddels donker geworden, dus het herkenningspunt was een geschenk. Van daaruit moesten we nog ongeveer een uur lopen, waarva het laatste stuk weer een lang pad met stenen, en dat in het donker.
Wat waren wij blij toen we bij de auto waren, allemaal hadden we helemaal gehad, het was inmiddels 23.30. De hondejes waren meteen in dromenland, wij moesten natuurlijk nog terug rijden althans Dave moest rijden. Nog heerlijk in de file gestaan, kun je het voorstellen om 1 uur s'nachts, dit grapje duurde nog een uur, voordat we eraf moesten de A2 was voor een deel afgesloten.
We waren om 03.30 thuis.
De hondjes liggen nu nog uitgeteld, wij trouwens ook. Ik kon bijna mijn bedje niet uit komen, alles doet zeer, een zware rugtas de hele dag doet dan ook niet echt goed.
Sky heeft een van zijn voetjes, stuk gelopen, Bentley loopt ook niet echt lekker. Wolf en Blitz hebben het ook gehad maar beiden geen wondjes en ons bikkeltje met zij korte pootjes, die heeft helamaal niets, niet dat hij net als anders rondrent maar hij is actiever als zijn 4 grote vrienden.
Nee geen foto's dit keer, foto's die gemaakt zijn zijn niet echt mooi geworden omdat het toch wat te donker begon te worden, helaas.
Maar we gaan weer terug daar naartoe, maar dan met een goede kaart of een GPS.
Liefs Wilma en de hondjes



3 doggies


























