De puberteit...

Omdat het delen van kennis en ervaringen leerzaam en interessant is, ben ik nieuwsgierig naar die van jullie. 

Een opgroeiende hond gaat door verschillende levensfases heen. Een van die fases noemen we "de puberteit", een term die iedereen welbekend is geloof ik.. Maar als je vervolgens inhoudelijk met hondeneigenaren gaat praten, lijkt de puberteit voor de één een heel andere betekenis te hebben dan voor de ander. Daarom ben ik benieuwd; wat houdt de puberteit bij de hond volgens jullie precies in? Wanneer begint het ongeveer, en hoe lang duurt het? Wat verandert er bij de hond, en waaraan kun je dat zien? Wanneer weet je dat je hond door deze fase heen is? En - last, but not least -  hoe ga je ermee om? 

Het delen van eigen ervaringen en ideeën is welkom, net als wetenschappelijke onderbouwingen. Discussies mogen gehouden worden, maar gelieve dit te doen met respect voor een ander (met een andere kijkwijze). 

Zes honden al gehad allen puberteit anders verlopen….  De twee laatste heb ik mijn handen er aan vol, een zachtaardig ras en toch zo dat ik blij zal zijn dat de puberteit voorbij is…. Nu een meisje wat meegaand is, maar wat eigenzinnig is, bij het hierkomen kijkt ze achterom en…….nog even en dan kom ik…. Nimmer boos maar het is wel een beetje irritant.   Het kan anders natuurlijk met een lange lijn ….maar als ze toch de zin zou doordrijven hang ik er achter aan..  alleen los waar het veilig is …en dan dat ze de energie kwijt kan, met spelen en zwemmen, wanneer ik dan zie ze is de energie kwijt dan zorg ik dat ze bij me komt, of ik benader haar rustig lijn haar aan en weg…thuis 99% gaat het goed….    Bezoek daar is ze heel anthousiast mee als ze je kent en dan het liefst op schoot zitten.. bezoekers zijn er die dat heel gezellig vinden en anderen verafschuwen dat, regels als er bezoek komt, lijn ik haar aan, hou haar bij me en zet koffie en als het bezoek zit, een rustige benadering, erbij zitten mag..    gaat al zo goed dat de lijn af kan als ze weet dat het bezoek zit en ze niet er naar toe mag..  erbij zitten prima meer niet. Het ras wat ik heb is laat volwassen, ik pusch weinig maar heb wel regels.    Een hond van heel wat kiloos die je niet dr gang kan laten gaan, ze verpulverd je als ze tegen je aanspringt en je ligt gelijk op de grond..  vandaar dat ik het niet tolereer dat ze te druk doet.    Belonen met voer of wat lekkers heeft nimmer gewerkt, ze heeft lange tijd geen hongerprikkel gehad, wat nu heel langzaam weer komt, een stukje kaas daar doet ze nu heel wat voor, buiten werkt het niet.  Haar karakter is fantastisch, nimmer lelijk gedaan bij niemand, ook niet als ze wordt belaagd door honden die lelijk doen, geen baknijd niets, een bot vind ze heerlijk en zelfs dat geeft geen enkel probleem, heb ik het over de nu huidige hond.. heb niets aan dit opvoedstukje hoeven te doen.  

Nu mijn vijfde hond. Drie kreeg ik als pup, twee anderen midden in de ,,puberteit,,.

En eerlijk? Ik heb er nooit iets van gemerkt. Misschien heb ik een wat eigenwijzer dag, gewoon als hond eigen gezien, en niet als puberteit?  Maar die eigenwijzere dagen bleven wel het hele leven zo nu en dan voorkomen..... is het dan ,,puberteit,,?  De eigen wijsheid van de hond noem ik het.

Puberteit heeft eigenlijk meer te maken met de ontwikkeling die in het lichaam gebeurt. Zowel op gebied van hormonen (wist je dat het testosteron van een reu tijdens de puberteit zo'n 6 a 7 x zo hoog is als die van een volwassen reu?) als op het gebied van hersenontwikkeling. Hersengebieden groeien, en niet alles ontwikkelt zich op dezelfde snelheid. Gebieden die met emoties en overleving te maken hebben groeien heel hard terwijl de gebieden waar onder andere nadenken en impulscontrole ontzettend achterblijven. In het kort zie je dus meer emotioneel gestuurde reacties en minder mogelijkheid dat te onderbreken of bewuste keuzes te maken. In verschillende rassen en individuele honden verschilt de uitwerking in gedrag die je van dag tot dag ziet natuurlijk ook enorm. 

Begint zo rond de 5 a 6 maanden en afhankelijk van het ras kan zich dat erg lang trekken tot een jaar of 3 bij de grotere rassen. Vooral rekening houden met de capaciteit van de individuele hond, rastrekken en karakter. Begrenzen waar nodig, en even tijdelijk beter opletten en nadenken. 

Met Storm op dit moment merk ik dat we er echt vol in zaten/zitten. Hij begint eindelijk weer normaal te eten, dat is wel wat maanden anders geweest. Maar hij is natuurlijk wel van een ras dat heel vocaal is in het uiten van hun innerlijke staat. Hij was ook al heel snel overprikkeld en ik merk dat hij daar nu vooral heel snel van herstelt, maar in het moment zelf functioneert hij op een halve hersencel. Dus dat is de ene voor de andere dag wat hij aankan, en dat vraagt van mij vooral wat vooruit denken. Ik begin wel te merken dat er langzaam weer wat hersencapaciteit vrij begint te komen zodat het in ieder geval voor mij weer wat rustiger begint te worden. Hij gaat nu tegen de 17 maanden.

Chesterfarm…..  heel goed uitgelegd.  

Dankjewel voor het delen van jullie ideeën en ervaringen! Ik hoop dat het meer mensen uitnodigt tot delen.

@ Chesterenfam: wat een interessante weetjes! Mag ik vragen hoe je bij deze kennis komt? Heb je je ingelezen over de puberteit bij de hond, en zo ja, ken je toevallig dan nog een website waar je meer over dit onderwerp kunt lezen? Ik vind het interessant, maar mogelijk vinden meer mensen het interessant om te lezen wat er nu allemaal gebeurt in het koppie en in het lijf van hun hond tijdens de puberteit...?

Als ik jullie ervaringen lees, kan ik dan zeggen dat, op een enkeling na, het jullie ervaring is dat de hond, kort gezegd, minder goed luistert tijdens de puberteit? Is dit soort gedragsverandering in jullie ogen dan een typisch kenmerk van de puberteit? 

Ik lees ook iets over verminderde eetlust.. Maar wisten jullie dat honden beter kunnen ruiken als ze hongerig zijn? Hoe hongeriger, des te beter de neus gaat werken. Honden zijn zich hier bewust van en kunnen een bewuste keuze maken om maaltijden over te slaan. Tijdens de puberteit verandert inderdaad de hele hormoonhuishouding van je hond, de geuren buiten worden een stuk interessanter. De keuze om deze geuren beter te kunnen volgen door eens een maaltijdje over te slaan is al snel gemaakt. Als de hond zelf kiest, ervaart ie hier geen last van. Maar verminderde eetlust kan ook voortkomen vanuit (aanhoudende) spanning. Of omdat er iets in het voer zit waar de hond het toch niet zo goed op doet... Of omdat de hond iets onder de leden heeft.. Of omdat, nou ja, waar ik heen wil gaan; honden zijn levende wezens, zo zijn er vast meer voorbeelden te noemen die verminderde eetlust tot gevolg hebben. Is verminderde eetlust dan nog een kenmerk te noemen van de puberteit, vraag ik me even "hardop" af? 

Vergeef me m'n gefilosofeer. Ik ben gewoon ook heel nieuwsgierig naar jullie ervaringen. Wat versta jij nou onder de puberteit?

Flynn is de eerste puber die ik bewust mee maak.

Wat ik vooral aan hem merk is dat hij enorm snel opgefokt is. Ik noem hem altijd mijn grote boze puber want dat is hij ook wel een beetje. Hij staat standaard een soort van op ontploffen en er hoeft maar even iets te gebeuren en het is mis. Dat uit zich in blaffen naar alles en iedereen en ook naar helemaal niets. Daarnaast durft hij ook tegen mij tekeer te gaan als ik bijvoorbeeld iets te vraag wat hij te moeilijk vind, maar ook als ik hem corrigeer. Zijn broer is daarin precies hetzelfde.

Verder merk ik dat hij op dit moment erg bezig is met regels versoepelen. 'Wachten' is heel langzaam door lopen, 'hier' is komen maar op 10 meter afstand blijven staan, 'naast' is toch net even voor mij lopen en dan keihard naar mij blaffen als ik het commando herhaal. Ik ben heel consequent in alle commando's en dat vind hij niet leuk. 

Als laatste zijn andere honden met momenten heel interessant. Hij kan wekenlang andere honden compleet negeren en super rond andere honden luisteren, om dan ineens te besluiten dat hij andere honden eigenlijk heel interessant vind. Dat vind ik zelf ontzettend irritant omdat ik hem dus ook niet meer betrouwbaar los kan laten. Met periodes is het geen enkel probleem en dan ineens weer wel. 

Als de hond dan toevallig een gecastreerde reu is heb ik soms ook een probleem. Die ruiken als loopse teef dus die wil hij blijven volgen, besnuffelen, likken... Echt mega irritant.

Intacte reuen zijn concurrentie, maar niet alleen vanuit hem. Ik merk dat andere reuen hem nu ook vaak uit dagen. Los lost hij het altijd prima op, aan de riem valt hij naar de meeste intacte reuen uit. De enkele keer dat een loslopende reu hem uit daagde terwijl hij aan de riem was eindigde dat in een gevecht/ruzie (nadat Flynn tientalle signalen liet zien dat hij geen contact wilde). Gelukkig was dat maar heel kort, maar mijn vorige hond Penny had dat bijvoorbeeld echt nooit gedaan. Dit hoort echter ook wel een beetje bij het ras, zijn vader schijnt ook absoluut niet met andere reuen te kunnen. 

Aan eten merk ik helemaal niets. Hij eet gewoon prima, maar is nooit erg voer gemotiveerd geweest. Als er spanning is krijgt je met eten sowieso niets voor elkaar maar dat was altijd wel. 

Enige lichamelijke wat ik merk zijn de pus druppels als hij net even in de tuin heeft geplast 

Flynn wordt trouwens in mei 2 en is naar mijn idee wel wat laat met veel 'puber streken'. Hij was altijd wel bezig met lekkere geurtjes (echt vanaf klein pupje al klappertandend aan plasjes likken) maar het luisteren is echt nooit een probleem geweest. Dat is meer recent

Ik denk dat ik makkelijke honden heb (gehad).

Weinig last gehad van puberteit bij honden.

Enige wat ik kan bedenken is dat Black rond zijn 1e jaar een keer een gehaktbal van het aanrecht heeft gejat.

En hij lag een keer bovenop de keukentafel  tussen de koffiekopjes, heel droog naar buiten te kijken haha.

Ook denk ik in die tijd dat hij wel eens weg rende in het bos en ik op hem moest wachten. 

Maar hij is van nature een gehoorzame hond die het liefst met z'n baasje aan het werk is, dus het was allemaal te overzien. 

En ik ben zelf ook niet zo moeilijk en ook rustig,  dat breng je ook weer op je honden over.

Met de 2 kleine hondjes ook geen problemen gehad gelukkig.

Timmy had Black als zijn grote voorbeeld,  en dat was een grote hulp daardoor.

Als hij wel eens wilde achterblijven  of een andere kant op liep, zo van 'lekker puh, ik doe wat ik wil'. 

Maar als hij zag dat Black met mij mee liep, dan kwam ie toch zo hard ie kon rennen weer achter ons aan haha. 

3 honden meegemaakt in de puberteit waaronder 2 honden vanmijzelf en 1 van mijn zus. 

Dus 2 Parson Russell terriërs en 1 Bullmastiff. Dadelijk krijg ik er weer eentje in die fase en ik ga mee met Chester en elke hond is daar wel anders ongeacht ras. 

Eddy de Bullmastiff ging in zijn puberteit echt slopen. Dat heeft hij lang vol gehouden tot ca. 3 jaar en toen was het ook afgelopen. Voor de rest was hij heel makkelijk in gedrag/hormonaal. Niet snel overprikkeld of dergelijke.

Maylo onze terriër was echt vreselijk....snel overprikkeld, frustratie, weinig eten/ziek door zijn hormonen en loopse teven ect. Ect. Tot 2 jaar en toen hebben wij hem laten helpen. Daarna was het ook klaar nu is hij wel de snelle overprikkeling blijven houden. 

Fudge daarin tegen had wat meer 'stik erin en ik luister niet meer'. Zij heeft ook 2x gesloopt rond haar 1e loopsheid en daarna nooit meer. Zij was ontzettend mild qua puberteit hormonaal en ook qua gedrag. 

Ik ben daarom benieuwd met Chunky wat hij gaat doen. Ik kan mij onze eerste Parson Ziko niet meer herinneren hoe die was qua puberteit. Hormonaal prima want die kon langs een loopse teef staan en er niks mee doen. Volgens mij viel die ook reuze mee. De Chunk....ja geen idee we gaan het meemaken. 

Nogmaals dank aan degenen die hier hun ervaringen en kennis willen delen. Mochten er trouwens mensen meelezen die honden hebben die in hun puberteit zitten, en daar vragen over hebben, stel ze gerust hier. 

Zelf heb ik trouwens ervaring met makkelijke en moeilijke honden. Ik hoor regelmatig dat de puberteit een moeilijke fase kan zijn in het leven van de hond, eentje die vele jaren kan duren. Het hoort erbij, hoor ik dan. Maar als ik naar mijn eigen ervaring en opgedane kennis kijk, dan heb ik dat (nog?) niet als zodanig ervaren. De "moeilijke" honden waar ik ervaring mee heb, waren niet moeilijk omdat ze door een puberfase heen gingen. Dat had heel andere oorzaken... 

Zijn er meer mensen die willen delen? Of misschien vragen willen stellen? Of nog interessante weetjes kennen over de puberteit? 

Maar is dat dan puberteit? Dan kan je toch alles daaraan ophangen tussen de leeftijd van 5 maanden tot.....jaar?

Dit is gewoon een hond met leuke  leuke dingen.

Ik loop er normaal niet zo mee te koop, maar ik heb meerdere opleidingen af in hondengedrag. Daar komt deze kennis vandaan. Ik ben me niet echt bewust van een website waar het op deze manier duidelijk wordt uitgelegd. 

Minder goed luisteren is een van de manieren waarop de puberteit tot uiting kan komen inderdaad. Maar ook dat is weer individueel voor elke hond. Storm luistert buiten bijvoorbeeld voor geen meter meer, ook omdat de omgeving op dit moment zoveel input levert dat ik daar helemaal niet meer in doordring. Binnen luistert hij dan weer helemaal prima. Dus is het typisch voor de puberteit? Ja en nee. Dat ligt volledig aan de motivatie die aan de basis ligt van het gedrag.

Ook verminderde eetlust kan inderdaad veel verschillende oorzaken hebben. Voor Storm is de omgeving gewoon dusdanig interessant op dit punt (veroorzaakt door hormonen, een versterkte sociale drang in deze periode, verminderde impulscontrole en rastrekken), dat eten op dit moment bijzaak is. Dat is dan weer typisch puberteit (weer die onderliggende motivatie dus). Voor andere honden komt dit helemaal niet voor, en dan heb je inderdaad ook nog de honden waar dit in deze periode bij voorkomt die dit bijvoorbeeld door medische problematiek doen. Dus hier ook weer. Typisch pubergedrag? Ja en nee.

Daarom denk ik dat het belangrijker is om te kijken naar wat tijdens de puberteit in het lichaam zelf gebeurt. Dat is typisch puberteit. Vervolgens zul je individueel moeten blijven kijken of dat specifieke gedrag logischerwijs te verklaren is door hetgeen in het lichaam gebeurt, of dat er een andere motivatie aan ten grondslag ligt.

Mijn pupers waren allemaal easy peacy omdat ze vanuit de stichting vroeg gecastreerd werden. Lucie de smous had wel last van de hormonen maar qua gedrag is het altijd een schatje geweest. 

Lodie laat ik ook vroeg castreren vanwege zijn navelbreuk, dus dat gaat ook geen geklapper en gekwijl opleveren.

ik heb maar 1 hond van pup af aan gehad. Maar ik heb bepaald gedrag eigenlijk nooit echt bestempeld als puber gedrag.

Met hem was het meer dat als ik merkte dat hij wat grenzen ging opzoeken ik de kaders wat meer ging begrenzen.

Hij is overigens ook gewoon intact gebleven, niet echt gedoe gehad met geklapper en gekwijl of periodes niet willen eten.

Intacte teef in huis en bij de buren diverse intacte teven ook, maar er eigenlijk nooit issues mee gehad.

De laatste dames die hier zijn gekomen waren resp. 9 maanden oud en de ander tussen de 9 mnd en een jaar denk ik, maar gewoon aan de gang gegaan met opvoeden en kaders aangeven en leren wat wel en niet wenselijk was, ik heb dat dus wederom nooit echt onder pubergedrag geschaard, bij die laatsten al helemaal niet omdat ik niet wist hoe ze ervoor waren geweest.

Soms vind ik mensen bij bepaald ongehoorzaam gedrag of ongewenst gedrag wel heel lang benoemen dat hun hond nog aan het puberen is, heel vaak vind ik het gewoon schijt aan de baas hebben en niet vanwege een bepaalde fase in de levenscyclus.

Of het puberteit is of gewoon onderdeel van Jip, nu 14 maanden, hij heeft fases. Fases dat hij buiten inderdaad wat sneller afgeleid is… en dus wat minder goed luisteren en minder focus op mij. Fases dat hij veel veeel snuffelt en dus afgeleid..

Binnen durft hij wat brutaler te reageren en mij uit te dagen, maar dat komt niet dagelijks voor.  Testen van de grenzen lijkt mij.

Al met al valt het wel mee, ik ben gewoon iedere week weer benieuwd of tie nog wat nieuws uit de trukendoos tovert maar het is meestal onschuldig en grappig. 

@ Blondie: interessante stelling.. Maar heeft de hond daadwerkelijk "schijt aan de baas", of heeft de baas "schijt aan de hond"? Natuurlijk zijn er verschillen in karakter, en zijn er honden die zelfstandiger zijn, maar in de praktijk zie ik dat het gros van de honden wilt samenwerken met de baas/in de roedel. Alleen veel hondeneigenaren zijn blind voor de signalen van hun hond. Vaak zie je, dat als honden "ongehoorzaam" worden, de honden in kwestie al vele signalen hebben afgegeven voordat ze overgaan tot de handeling en onbereikbaar worden. Alleen wie was er nou het eerst onbereikbaar? De eigenaar. Ligt het dan aan de hond?

En zou jij stellen dat duidelijk leiderschap, structuur en duidelijke kaders/grenzen dan de oplossing is voor een (puberende) hond?

Het valt hier een beetje stil na mijn vragen, mogelijk omdat het doordeweeks is en mensen druk zijn met andere dingen... Maar zal ik dan zelf mijn eigen vraag beantwoorden? Of is er iemand anders die hier iets over kwijt wilt? Alle visies zijn welkom. 

Ik ervaar de puberteit wel als een periode waarbij honden wat rebelser zijn, meer uittesten en impulsiever kunnen reageren. Maar ik heb geleerd en ervaren dat die periode (meestal) voor hun eerste verjaardag al wel voorbij is. De ontwikkeling van de hersenen of hormonale pieken staan los van de puberteit. Bij mensen zie je ook dat de hersenen zich na de puberteit nog verder ontwikkelen, net als dat mensen na hun puberteit ook nog altijd hormonaal kunnen zijn. Dat heeft niets meer met puberen te maken.. (Gedrags)problemen die opspelen na het eerste levensjaar hebben naar mijn inziens een andere oorzaak dan de puberteit. Wat die oorzaak is, is niet zo te zeggen, omdat elke hond zijn eigen individu is, dus dat verschilt per hond en per eigenaar. 

Wat betreft het "taboe" onderwerp van het geven van duidelijk leiderschap, duidelijke grenzen en structuur: ja, ik pas dat zelf toe. (Mijn) honden zijn daar zeer bij gebaat. Mensen hebben hier wel eens een uitgesproken mening over, maar (mijn) honden vertellen me toch iets heel anders. Duidelijk leiderschap, duidelijke kaders/regels/structuur en daarin consequent zijn, geeft ontspanning en vertrouwen. Maar wat ik minstens net zo belangrijk vind, is verbinding. Ik kijk naar wie een hond in wezen is. Wat motiveert hem, wat ontregelt hem, wat laat ie zien in zijn gedrag en communicatie? En ik handel daarnaar. Als mijn handelingen niet het gewenste resultaat bieden, dan ga ik nadenken: is hetgeen wat ik hier toegepast heb, wel passend bij deze hond? Of spelen er andere factoren mee? Ik kijk naar het brede plaatje. 

In mijn roedel heerst kalmte, harmonie en vertrouwen, we letten op elkaar en we zorgen voor elkaar. Maar er is maar één leider, en dat ben ik. 

Ik heb al gemerkt hier op het forum dat ik me niet heel populair maak met hetgeen wat ik deel. Maar als je het niet met me eens bent; ik geef je alle ruimte om jouw zegje te doen en jouw visie hier te belichten. Ik zei al in mijn openingspost: het uitwisselen van kennis en ervaring kan waardevol en leerzaam zijn.

x

Niet hierro, gewoon erdoor heen  Geldt trouwens niet alleen voor honden maar ook andere dieren, laat staan mensen kinderen. Bij dieren gaat het wat sneller, kortere levenduur maarja ze zijn allemaal rete vervelend in de puber. Tis werkelijk waar altijd een de balans zoeken tussen "NEE, dat mag niet" of "Ok, doe maar dan"

x

Duidelijk leiderschap is in mijn ogen een geschenk wat je je hond geeft. Het is een vorm van bescherming die ik mijn honden bied, maar het geeft ze echt nog zoveel meer dan dat... Alleen, hoe leg je nu uit wat leiderschap is? 

Leiderschap, voor mij, is niet zozeer het afdwingen van "jij doet wat ik zeg, ongeacht de situatie". Het is meer "ik zie je, en ik hou rekening met je, maar ik bepaal wat goed is voor ons." En ja, daar hebben mijn honden naar te luisteren. Als de hond afwijkt van het gewenste gedrag - of de regels/kaders die ik heb opgesteld binnen mijn roedel - dan ga ik daar niet in mee. Ik vind het ook niet erg als dat gebeurt, want als leider zorg ik er weer voor dat ik de hond leid naar/in hetgeen wat wel gewenst is. En ik voorkom dat dingen uit de hand lopen. 

Leiderschap is ook iets wat ik afstem op de hond zelf. Momenteel heb ik een duo in huis, die qua karakter en energie zo enorm uiteenlopen. In feite val ik van het ene uiterste naar het andere... Dan heb ik nog rekening te houden met het feit dat één van mijn honden fysiek kwetsbaar is. Dat vraagt van mij zowel inlevingsvermogen als aanpassingsvermogen om beide honden op passende wijze te leiden. Toch gelden voor beide honden dezelfde regels. 

Als een hond niet naar me luistert, zou ik daar niet zozeer een hele wandeling een consequentie aan vast hangen. Althans, dat probeer ik niet te doen, maar ik ben ook maar mens en ik heb ook wel eens een mindere dag... Als een hond niet luistert, dan hangt er alleen een consequentie aan op dat moment. Toegepast op zo'n wijze, dat de hond begrijpt wat ik bedoel. En daarna laten we het los en gaan we weer verder. Is de hond nog aan het puberen en herhaalt het patroon zich? Dan bewaar ik mijn geduld en herinner ik de hond weer aan wat de bedoeling is. Ben je de puberfase echter al voorbij, dan zou ik me af gaan vragen, waar komt dit gedrag van mijn hond vandaan? 

Zodra de verbinding tussen mij en mijn hond gevormd is, heeft een hond aan een blik van mij genoeg om te weten wat ik bedoel. Maar dat is geheel wederzijds, een blik van mijn hond naar mij zegt me genoeg om te weten wat zij me zeggen. Verbinding met je hond krijg je niet zomaar, daar moet je aan werken. 

Goed verwoord, mee eens. 

Leiderschap? Leg uit..... 

En hoe staat ermee nu?

Wel Botteke, met mij gaat het goed, dankjewel dat je het vraagt! Hoe is het met jullie? Hoe is het met de rest? Ik had gehoopt dat dit topic mensen zou uitnodigen om ervaringen te delen, om vragen te stellen over hetgeen waar ze tegen aan lopen met hun (puber)honden, maar dat is (nog) niet gebeurd. Wat nog niet is, kan misschien nog komen...?

Zeker lang niet alle problemen waar mensen tegenaan lopen met hun hond kunnen verholpen worden d.m.v. online advies. In feite is het het best als iemand met kennis, ervaring en gevoel (!) voor honden, life met je mee kijkt. Let daarbij wel op: niet alle mensen die veel kennis hebben van honden, hebben er ook daadwerkelijk feeling mee. Ik ken gedragstherapeuten die uitstekende diploma's behaald hebben, en toch achter de feiten aanlopen wat hun eigen honden betreft. Het is een keuze aan wie je je geld uitgeeft.

Echter zie of lees ik ook ervaringen waarbij de oplossing simpel gezegd in de basis opvoeding ligt. Vaak hoor ik: 'mijn hond zit nog in zijn puberteit" of "mijn hond begint aan zijn tweede of derde puberteit" terwijl het in werkelijkheid niets met de puberteit te maken heeft. De puberteit is slechts een korte fase in het leven van de hond, en duurt een paar maanden (honden leven immers ook niet zo lang als mensen). Tenminste, dat is wat ik geleerd heb. Als mensen gedurende langere periode tegen bepaald gedrag van hun hond aanlopen, dan gaat er iets mis in de basis. Vaak is het een gebrek aan leiderschap. Dat zeg ik overigens niet om te veroordelen, ik heb zelf ooit ook moeten leren en groeien in mijn leiderschap.

Sommige ervaringen die ik hoor of lees, lopen zo verschrikkelijk uit de hand.. Ik zie mensen struggelen, het zichzelf moeilijk maken, en daarmee ook de hond. En dat zijn in de praktijk meestal niet eens de allermoeilijkste honden, degene met een kaliber waar je serieus rekening mee dient te houden. Hoe kan het dat het dan zo uit de hand loopt? Zit er een disbalans in de activiteit die een hond krijgt (te weinig, te veel, of juist een verkeerde vorm van)? Is het omdat mensen een behoefte voelen om leuk gevonden te worden door hun hond(en), en daarom te veel mee gaan in wat de hond wilt? Zijn het bepaalde ideeën van wat een hond nodig heeft of wat voor een hond belangrijk is waaraan je als eigenaar moet voldoen? In plaats van naar het individu zelf te kijken, de hond die je hebt, en wat die daadwerkelijk nodig heeft... Wat maakt dat mensen zoveel weerstand voelen bij het woordje "leiderschap"?

Één ding wil ik stellen: ongewenst gedrag ligt nooit aan de hond. Honden zijn roedeldieren, die doen moeite om te leren begrijpen wat hun taak binnen de roedel is, wat hun leider van ze verlangt of wat hun leider nodig heeft... Zoveel moeite als een hond doet om hun mens/leider te begrijpen, zoveel moeite doet een mens over het algemeen niet om de hond te begrijpen. En daar gaat het misschien wel mis. Mensen die chronisch tegen problemen aanlopen bij hun hond, begrijpen hun hond niet. Dat erkennen is voor een hoop mensen lastig, dus "hij zal wel in de puberteit zitten" of "hij zal wel een moeilijke hond zijn"... Tja, ik kijk er anders naar, ik wil graag eerlijk zijn naar de hond.

Ben je inmiddels nieuwsgierig naar wat ik zou doen in de situatie waar je tegenaan loopt? Of juist naar wat een ander zou doen in de situatie waar je tegenaan loopt (immers ben ik niet de enige die reageert in dit topic)? Deel gerust je ervaring. Wissel kennis uit. Leer verder. Ik kan niet voor een ander spreken, maar ik zou je niet veroordelen, hooguit adviseren. Wat je met advies wilt doen, is geheel aan jou. En houd in je hoofd: ál het advies dat hier gegeven wordt, wordt gebaseerd op hetgeen wat jij vertelt.. Dat houdt in, interpreteer jij, of een ander, signalen verkeerd of maak jij, of een ander, een verkeerde inschatting, kan gegeven advies niet passend zijn. Maar dat is het risico wat je loopt en de keuze die je maakt als je online advies inwint in plaats van iemand in te huren die in real life met je mee loopt en mee kijkt.

De basis van een goed hondenleven ligt al bij de fokker. 

Niet fokken met honden die om wat voor reden dan ook beter niet vermeerderd kunnen worden.

Dit kan heel goed bepaald gedrag zijn, dit is ook erfelijk. 

Dus een goede keuze maken met welke honden er een nestje wordt gefokt.

Daarna zijn de 2 maanden in het nest ontzettend belangrijk , de inprentingsfase en het begin van de socialisatie.  (hier is de rol van de fokker heel belangrijk)

De moederhond die  stabiel en goed verzorgd is en in alle rust het nest kan grootbrengen.

Zij geeft de pups nog veel belangrijke lessen mee voor ze het nest verlaten. 

Evengoed het contact tussen de nestgenootjes onderling is belangrijk.

Met zo'n goede basis is de kans veel groter dat je zonder al te veel problemen je hond kan opvoeden. 

Dingen waar ik tegenaan loop? Momenteel genoeg 

Laat ik even een mijn bericht in het frustratietopic kopiëren: 

Flynn heeft net met een andere hond geknokt en dan ook echt vol er op duiken. De hond was een briard, geen kleintje dus en die ging ook vol in de tegen aanval. Zowel die eigenaar als ik moesten beide honden echt uit elkaar trekken.

Flynn was 100% de aanstichter. De andere hond probeerde Flynn meerdere keren te vermijden en ik had dat verkeerd in geschat. Normaal lost Flynn interacties perfect zelf op.

De andere hond was een intacte reu dus dan weet je al wat de oorzaak is. De eigenaar was gelukkig helemaal niet boos, die begreep de situatie heel goed.

Ik ben er wel echt even kapot van. Eerst dat jagen (wat nog steeds een ramp is) en nu dit.

De oppas hond was erbij en die ga ik vanavond meteen opzeggen. Ik heb het altijd al geen succes gevonden en ik vermoed dat de aanwezigheid van die hond extra spanning heeft gegeven.

Dit mag gewoon echt niet meer gebeuren.

Oplossing is nu denk ik vooral aanpassen vanuit mijn kant. Het is nooit een 'honden hond' geweest, dus drukke losloopgebieden en hondenstrandjes (waar dit incident gebeuren) waar we normaal wel eens kwamen gaan we nu ten alle tijden vermijden. Verder heel alert zijn, alleen interacties die 100% zeker goed gaan toe staan en natuurlijk werken aan veel meer controle rondom andere honden.

Ik had hoop dat ik nu eindelijk zo'n makkelijke, sociale hond ging krijgen die probleemloos met alle honden om kan gaan, daar leek het namelijk wel even op, maar helaas. Hij lijkt nu richting het karakter van zijn vader te gaan en die kan dus ook echt niet met reuen.