Hoe trouw zijn honden?
Persoonlijk denk ik dat honden op een andere manier van ons houden dan wij van hen. In een goede baas erkent de hond zijn leider-aanvoerder, en voelt instinctief aan dat dit de bron van zijn voortbestaan is (daarom blijft de hond bij zijn baas, terwijl de baas zich met de blijde gedachte koestert dat zijn hond hem trouw is ...)
Wat is trouw?
Het nakomen van een gegeven woord, eed of belofte, onder alle omstandigheden, door dik en dun. Maar ook trouw blijven aan afkomst, volk, land en koningin, door dik en dun.
Dat hij trouw is aan zijn afkomst, ras, plaats, leider, kan je niet zeggen. Waarom loert hij er dan steeds op om de plaats van de leider te kunnen innemen, de ander te verjagen of tot gehoorzaamheid te dwingen, desnoods te verscheuren, dus met geweld? Het begrip trouw zoals wij dit kennen, kent hij dus niet. Zijn zelfbehoud gaat boven alles.
Dan hoor je weel eens: en de arme bedelaar met zijn hond die zijn leven lang met hem rondzwerft, is dat dan geen trouw? Nee, ook niet. De bedelaar voldoet eenvoudig aan de behoeften die de hond acceptabel vind voor zijn zelfbehoud. Het steeds onder invloed zijn van een (bege)leider, de grote vrijheid en ook het samen delen van het eten, al is dit nog zo weinig of simpel klaargemaakt (volgens onze begrippen dan, want voor de hond is een gestroopt konijn of kip een delicatesse).
Je kan er zeker van zijn, dat elke verwende hond die het aan niets ontbreekt, zijn baas graag in de steek zou willen laten voor zo'n leven met een landloper.
Een uitzondering zijn de kleinste hondenrassen, dwergjes of andere damesschoothondjes, hier is degeneratie de oorzaak en een volledig gebrek aan begrip om zelf in zijn eigen behoefte te kunnen voorzien, waardoor een sterk afhankelijkheidscomplex ontstaat
Conclusie:
Als een hond een nieuwe baas ontmoet die het de hond naar de zin weet te maken en voor hem/haar een acceptabele leider word, zal de hond er niet aan denken om terug te gaan.
Daarom, trouw bij honden, neen. Wel afhankelijkheid, aanhankelijkheid, dankbaarheid, toegenegenheid, werkwilligheid of wat voor soort sympathieën dan ook, maar ook wantrouwen, onzekerheid en angst, egoïsme en gemakzucht, zijn de drijfveren.
Als iemand dit trouw wil noemen, prima. Ze zijn het abstract verwennen zeker waard.
Zorg dan alleen dat hij je trouw blijft, dan is alles in orde.


Reageren
Ik ben rieel, als ik dood ga en mijn hond krijgt een nieuwe baas die goed voor de hond is, is mijn hond trouw, aanhankelijk aan de nieuwe baas, ilusies maak ik me niet dat de hond om mij treurt. Ik ben meer trouw aan mijn hond dan andersom, de laatste boterham zou ik aan mijn hond geven zelfs als ik zelf niets hebt, maar zou mijn hond dat ook doen ? Mijn Bams zeker weten die deelde met me, Ozjin niet die zal niets met mij delen. Enne ik hou van die bengel hoor, hahaha. Toch nog een aanvulling, denk ook dat het aan het ras ligt, ik heb een oud duitse herder gehad die werken voor de baas, zijn zeer baas gericht, heb nu newfoundlanders die zijn veel meer zelfstandig, bepalen veel sneller zelf...







compleet afhankelijk, als het regent komt ze niet eens van de bank af moet ik haar naar buiten trekken.









.
