" Haha nee geen man, maar ben wel te oud om mezelf nog meisje te noemen hoor.. alleen paardenvrouw klinkt zo dom. “Het paardenmeisje” is echt zo’n begrip. Paardenstaart, de penny lezen, ponykamp.
Maar goed: hondenvrouw. Mijn woonkamer hangt vol met foto’s van mijn honden. Ik kijk elke redelijke hondenfilm die er te zien is, behalve die voor kleine kinderen dan haha. Als ergens mijn hond niet welkom is, dan ga ik vaak gewoon niet. Ik geef overbodig veel geld uit aan spullen voor mijn hond. Als kind verkleedde ik me als wolf. Ik beoordeel regelmatig mensen op hoe ze mijn hond benaderen. Mijn honden mogen in mijn bed slapen. En als toppunt schrijf ik ook nog eens mee op een hondenforum en beland ik in vage discussies

. Dus wie durft nog meer z’n eigen cliché hier neer te pennen
"
Dan vrees ik dat ik kleur moet bekennen, haha. Toch paarden alias hondenmeisje, hoewel ook al vele tientallen jaren geen meisje meer. Het hangt en staat hier vol met foto's van onze 5 bullen 
Voorheen vond ik dat verschrikkelijk als men talloze foto's van kinderen/familie/honden/vrienden had hangen.
Weet niet waar het fout is gegaan, haha. Verder kom ik om in de met name gekregen bullenspulletjes, kussenhoezen, onderzetters, speldjes, beeldjes, spaarpotten, diverse peper/zoutstelletjes, stickers, een megaspiegel, sleutelhangers, geurkaartjes, bekers en bullenfilms natuurlijk. Volgens mij vergeet ik ook nog wat. Ik word soms gek van die zooi, misschien is wederhelft wel meer "paardenmeisje"
. Hij wil zelden iets weggooien helaas.
En ook hier sliepen/slapen ze allemaal op bed, althans dat mogen ze zelf bepalen en het bed wordt het meest gekozen.
Ik geef ook achterlijk veel geld uit, heb ook voor achterlijk veel geld weggegeven of weggegooid 
Wanneer mijn honden niet welkom zijn, zien ze mij ook niet. Uitgezonderd bepaalde plaatsen waar überhaupt geen honden komen.
Een verschilletje, ik hou niet van verkleden, als kind al niet, dus een wolvenpak heb ik nooit aan gehad, haha
Als kind had ik overigens niet veel met honden, ook niet echt vanuit huis meegekregen. Hadden wel kleine hondjes thuis, dat dan weer wel, maar ik had er weinig mee. De liefde voor honden en dan met name voor de bull terriër is echt dankzij mijn man ontstaan.
Ook beoordeel ik eigenlijk niet zo snel mensen over hoe ze mijn hond benaderen, ik heb geen moeilijke honden, nooit gehad ook wat betreft combinatie mens/hond, het zijn echt mensenhonden. Dus hoe ze dan ook benaderd worden, dat maakt voor hen niet veel uit.