Hallo,
Sinds een week ongeveer heeft onze geadopteerde Beagle plots geen interesse meer in haar korrels. Hier even haar verhaal om de situatie wat te schetsen.
We hebben Luna - een driejarige Beagle - in juni geadopteerd. Van in het begin is ze eigenlijk heel braaf, ze was proper, blaft niet als we niet thuis zijn, ... we kennen niet veel van haar vorige situatie, maar weten dat ze samen woonde met een jongere Duitse Herder en een kat waar ze het blijkbaar goed mee deed. Ze werd afgestaan omdat de (gescheiden) eigenaar er geen tijd meer in wou steken en ze heel vaak alleen zaten en de hele buurt bijeen blaften.
Mijn partner en ik werken beiden full-time, dus is ze wel vaak alleen thuis, maar hier merken we geen ongewenst gedrag door. Enkele keren heeft ze eens een schoen of kous bij zich genomen, maar nog nooit heeft ze iets kapot gemaakt. Hoewel ze vaak alleen thuis is, komt mijn vriend wel iedere middag naar huis, dus ze is nooit langer dan 4u aansluitend alleen thuis. We gaan iedere avond wandelen met haar (ongeveer een half uur, in de zomer wel langer). Het is een rustig hondje en geen grote knuffelaar, maar dit is wel al vermeerderd in de afgelopen maanden.
Haar enige en grootste passie is eten. Ze is altijd heel enthousiast voor eten, wanneer we aan het eten zijn springt ze vaak tegen de tafel aan, maar ook dit is al verminderd. De laatste week is ‘plots’ haar interesse voor haar korrels weg, ze eet ze niet op als we ze geven, of eet pas ‘s avonds die van ‘s morgens. We zijn redelijk stipt in het geven van haar korrels, dus er zit zeker regelmaat in.
Nu vermoeden we dat Luna zich misschien niet heel goed voelt bij ons. Ze rust eigenlijk wel heel veel, hoewel ze weinig van die momenten eigenlijk echt slaapt (ze is altijd wel alert en slaapt zeker nooit diep). We hebben haar al met verschillende speeltjes proberen te animeren, maar ze heeft echt weinig tot geen interesse in speeltjes. Het enige waar ze haar mee kan bezig houden zijn zaken zoals een Kong. Als er maar eten mee gemoeid is ...
Soms kan ze vanuit het niks heel zielig in een hoekje gaan zitten, kijken naar ons. Soms trilt ze dan ook.
We proberen haar echt zoveel mogelijk te geven, maar niks lijkt goed genoeg voor haar.
Vannacht heeft ze ook voor de eerste keer in huis geplast. Ik vraag me af of dit in verband kan staan met het niet willen eten van haar korrels?
Mist ze gezelschap? We weten van het asiel dat ze vaak gedomineerd werd door de Duitse Herder en dit niet altijd tof vond. Als de labrador (12 jaar) langs komt, heeft ze ook geen interesse in haar.
We vermoeden eventueel ook een medisch probleem, maar merken eigenlijk niet echt dat ze last heeft van iets.
Iedereen die advies heeft of voorstel tot verbetering, laat gerust weten.
Wij zijn bijna ten einde raad en willen niks liever dan dat Luna zich goed voelt bij ons en verder kan ontplooien.

Reageren






"