Hallo iedereen,
Ik heb een super lieve Akita teef van bijna 4 jaar oud. Normaal gesproken wandel ik altijd 3x op een dag met haar. 2x een lang rondje van dik 45 tot 60 min. En s avonds voor het slapen gaan even snel een plasje hier om de hoek. Ondertussen speel ik thuis wel vaker op een dag een paar minuten met haar. Touwtje trekken, beetje stoeien etc. In mijn ogen komt ze niks te kort.
Althans sinds een paar weken denk ik er anders over. Ik ben ondertussen bijna 36 weken zwanger en ik merk dat ik steeds slechter te been ben door veel zwangerschapskwalen. De wandelrondes zijn niet meer lang. S ochtends helpt mijn vader me nog vaak uit als hij vrij heeft en dan is ze wel wat langer onderweg maar in de middag moet ik het echt zelf doen. Mijn vriend is dagelijks langer van huis weg (van 7 uur s ochtends tot half 7 s avonds) ik heb dus alle taken van de hond altijd op me genomen (ik werk part time) en dit was altijd prima te doen sinds een aantal weken geleden toen de klachten dus erger werden. Vlak voor etenstijd probeer ik wel nog een rondje te lopen van ongeveer 20/25 minuten met de flexilijn zodat ze meer vrijheid heeft om te snuffelen. Op het moment is dit nog wel te doen, maar ik merk ook dat dit steeds zwaarder word.
nu is het zo dat er bij ons in de buurt sinds 2 weken weer vuurwerk afgestoken word, juist in de avonden. Laat onze hond nu net extreem bang zijn voor vuurwerk. 1 knal en ze draait zich om en in de avond wilt ze er vaker al niet meer uit juist vanwege de knallen. De optie om te wachten tot mijn vriend thuis komt van werken en haar dan uit te laten is gewoon een pure gok of er wel of geen vuurwerk afgestoken gaat worden, zodra ze iets hoort is het meteen einde oefening en kunnen we ons meteen het beste omdraaien ivm extreme vluchtgedrag en angst.
ik voel me extreem schuldig tegenover mijn hond. Dat ik haar op het moment niet kan bieden wat ik altijd heb kunnen doen. In het weekend gaat mijn vriend nog met haar het bos in zodat ze lekker kan rondrennen. Maar doordeweeks moet ze het echt met kortere rondjes doen.
ze is nu wel minder vaak alleen thuis aangezien ik nu verlof heb en merendeels van de dagen spendeer op de bank. Ze komt dan ook altijd bij me liggen en dan probeer ik haar veel te vertroetelen door met haar te knuffelen of een beetje te spelen. Ook praat ik vaak tegen haar zodat ze toch een vorm van aandacht krijgt.
zometeen als de kleine geboren is heeft mijn vriend zo’n 4 A 5 weken vakantie dus neemt hij ook de taken van onze hond tijdelijk over, als ik weer beter te been ben, wil ik de lange rondes weer gaan vervolgen maar dan lekker met de kinderwagen er langs. Ik vind wandelen met de hond zo ontspannend, ik mis het gewoon heel erg nu. Onze Akita is trouwens niet vervelend of veranderd qua gedrag. Het is een lastige hond qua vermaak, ze raakt snel uitgekeken op dingen, behalve het wandelen. Dat vind ze heerlijk. Vandaar dat ik me ook zo schuldig voel..
Ik vroeg me af of er misschien nog mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt of eventuele tips hebben hoe hiermee om te gaan. Ik wil het beste voor mijn beestje.

Reageren



Wel even de vraag of je hond hiervoor geschikt is. Onze Akita's in elk geval niet.