Luuk is meestal een schatje. Kijk maar.
Behalve vanmorgen, toen maakte hij een uitzondering.
Ik was de hondjes aan het uitlaten. Dat gaat met de kou niet echt van harte. Cosmic en Luuk dragen een trui of jas, maar ze hebben het alsnog koud. Ze worden stront chagrijnig als ze eventjes stil moeten staan. Vandaag gingen Cosmic en Wispa samen in de bosjes zitten poepen (meiden gaan altijd samen naar de wc hé..) en ik wilde de poep opruimen. Luuk hing aan het uiteinde van zijn lijn, hij wilde niet mee de bosjes in, want dat was naast koud ook nog nat. Dus ik sta helemaal uitgestrekt te proberen poep te ruimen, en ineens geeft Luuk een rukje en trekt hij het handvat van de riem uit mijn hand. Natuurlijk nét op het moment dat er iemand langs fietst met een hond.
Luuk is erg angstig. Bang voor verkeer, rammelende dingen, grote honden. En uit angst vertoont hij agressie, want als hij lelijk doet, gaat datgene wat hij eng vindt wel weg. Veel op getraind, maar helemaal krijg ik het er niet uit. Dus spoot hij achter de fietser met hond aan, ontzettend lelijk blaffend, happend naar de hond. De man op de fiets probeerde zijn hond dicht bij zich te houden en fietste snel door. Luuk er achteraan, de weg over, de hoek om, en uit zicht. Ondertussen werden Cosmic en Wispa he-le-maal gek. Ik er achteraan, maar uit zicht gaan vond Luuk ook niet zo'n goed idee blijkbaar, dus hij kwam snel terug. Luuk weer vast gepakt, maar de man met de hond was inmiddels al weg gefietst, dus die kon ik niet meer aanspreken.
Ik voelde me er erg lullig over en was bang dat Luuk misschien schade had aangebracht. De hond had gebeten, voor hetzelfde geld was die man om de hoek van zijn fiets gevallen. Je weet het niet. Dus besloot ik nog even langs te gaan, omdat ik weet waar deze man woont. Hij was niet thuis, dus heb ik een briefje in de bus gedaan met mijn gegevens, mocht er schade zijn, en mijn welgemeende excuses. Vanavond belde hij me, er was geen schade, en hij moest wel een beetje lachen om hoe fel mijn kleintje was. Hij waardeerde mijn briefje, zei dat ik me nergens druk om hoefde te maken, dat het een samenloop van omstandigheden was en kan gebeuren.
Fijn als zoiets op een volwassen manier uitgesproken kan worden, al voel ik me nog steeds rot dat het gebeurt is. Ik ben altijd zó voorzichtig met mijn hondjes, hou ze altijd aangelijnd. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen.
Hebben jullie ook wel eens van die "kan ik hier niet gewoon de grond in zakken?" momenten met jullie honden? :)


Reageren








.
. Ik zou mij daarom echt niet druk maken. Dan had ze maar moeten luisteren.







