De realiteit is soms keihard.
Ik krijg zo nu en dan een vraag over een, in het perspectief van de begeleider, ‘tekortkoming’ van de hond. Vaak gaat het dan om een hond die andere mensen of specifiek kinderen niet leuk vindt, moeite heeft met andere honden of een bepaalde tak van sport niet kan of leuk vindt.
Mensen die zo’n vraag stellen hopen van harte dat ik met een gewenste oplossing kom en een bevredigend antwoord geef. Maar vaak is mijn antwoord verre van bevredigend, sterker nog, mijn antwoord drukt mensen met hun neus op de feiten.
In één klap is hun perfecte plaatje in duigen. Nu zitten ze met een hond die kinderen doodeng vindt en daar niet mee geconfronteerd wil worden. Nu niet, nooit niet! Al train je tot dat je een ons weegt…
Dat komt even keihard aan, maar het is wel de realiteit.
Iedereen heeft een bepaald beeld gecreëerd wanneer ze een hond aanschaffen, vaak is het totale plaatje al geschetst voordat er überhaupt een hond in huis is. De één wil een bepaalde sport doen, de ander wil de ideale gezinshond die iedereen leuk moet vinden, en weer een ander wil gezellige wandelingen in het hondenpark maken, deze hond moet alle honden dolletjes vinden.
Maar wat als je hond andere honden nou heel spannend vindt? Niet omdat ze iets naars heeft meegemaakt, of omdat ze slecht is gesocialiseerd maar omdat het nou eenmaal zo is. De reden is niet altijd belangrijk, soms zijn dingen te trainen en goed te begeleiden.
En soms is iets zoals het is en zal je dat moeten accepteren. Het doet even pijn, misschien ben je gefrustreerd, maar het komt heus wel goed.
Adem in, adem uit en stel je beeld bij. Leer te accepteren dat niet alles te veranderen is.
Dat jij een ander beeld had van het hebben van jouw hond is iets waar jouw hond niets aan kan doen. Je hond heeft er niet voor gekozen om bij jou te komen wonen.
Doordrammen en stug blijven volhouden heeft echt geen zin, die hond die mensen zo eng vindt gaat naar alle waarschijnlijkheid agressie inzetten als ze steeds tot het uiterste wordt gedreven in confrontaties met andere mensen.
Laat je perfecte plaatje los, en kies voor je hond.
Jikke en Otje, mijn eigen honden, hebben ieder hun ‘dingetjes’ Jikke vindt mensen doodeng en Otje vindt honden enorm spannend.
Vroeger kon ik mopperen wanneer Jikke een grote mond opzette tegen mensen. Nu zorg ik dat ze zich minder snel bedreigd voelt, door mensen vóóraf duidelijk te vertellen dat ze Jikke met rust moeten laten, ook als ze alleen even komt snuffelen is dit geen vrijbrief om haar te aaien. Dit geeft haar rust en een veilig gevoel. Ook zorg ik dat ik een barrière vorm tussen vreemde mensen en haar.
Otje vindt honden erg spannend, er is nog nooit iets gebeurd en dat wil ik ook graag zo houden. Ik doe er alles aan om te voorkomen dat ze in een lastige situatie komt. Zo wandelen we in afgelegen gebieden en komen we nooit in hondenparken. We trainen wel, maar niet met als doel honden ‘leuk’ te maken. Ze mag zijn wie ze is en als daarbij hoort dat ze honden niet leuk vindt is dat meer dan prima.
Lastig? Nee eigenlijk niet, door hun bijzonderheden te accepteren ervaar ik het niet als negatief of lastig. Door die paar aanpassingen te waarborgen, reduceren we enorm veel stress. En minder stress zorgt voor een gelukkig leven.
Iemand nemen zoals die is, voor honden is dit vanzelfsprekend. Nu nog andersom 
????
Canine Education
Reageren
