Hallo allemaal. Ik ben niet zo actief op het forum, maar wil graag mijn verhaal even kwijt. Ik weet niet of het in de goede categorie staat, maar ik kan medisch niet aanklikken?
Mijn naam is Charlotte en onze hond heet Amber, is bijna 13 jaar en is een friese stabij. Bijna 4 maanden geleden kreeg ze voor het eerst te maken met het vestibulaire syndroom. Wat was dat schrikken zeg. Ze was helemaal van de wereld. Ze had een paar keer gespuugt, dronken lopen, haar ogen schoten heen en weer en hielt haar koppie scheef. Niet eten maar gelukkig wel drinken. Na 4 dagen zagen we langzaam verbering en ging elke dag weer een stukje beter.
Vorige week woensdag kreeg ze een klein aanvalletje toen we aan het eten waren. Ik keek haar aan en ze begon lichtjes te schudden een paar seconden en trok haar kop even scheef. Dit duurde maar even, stond op, wankelde een paar stappen en toen was alles weer normaal. De volgende dag kreeg ze het weer, maar nu buiten. He verdorie, maar ook dat trok weer vrij snel weg en hulpelde weer mee naar huis. Tot vanacht ging alles zoals normaal. Ze ligt altijd bij ons onder het bed s'nachts, rare gewoonte maar goed. Vanacht rond 1 uur kwam ze er zelf onderweg, en werd daar wakker van. Ik zag dat ze moeite had met staan en lopen en wist al hoe laat het was. Ze heeft weer een gvs aanval. Even bij haar gaan zitten en snel wat aangedaan. Naar beneden getilt en weer even rustig bij haar gaan zitten. Ze wilde water drinken, dat lukte wel. Maar even later kwam dat er ook weer uit. Toen wilde ze naar buiten en ging plassen , poepen en weer gespuugt. Toen kwam ze bij me liggen voor de bank en werd iets rustiger en heeft een paar minuten rustig gelegen. Maar wilde alweer snel wat drinken dus strompelde we samen weer naar de waterbak. Ook dat water kwam er snel weer uit. Ze is natuurlijk ook zo misselijk. En zo is ze nog weer even een paar keer naar buiten en weer naar binnen geweest. Op een gegeven moment begonnen haar ogen weer een beetje heen en weer te schieten, maar eerst nog niet zo snel. Nu gaan ze inmiddels sneller heen en weer. Ook krijgt ze op dit moment maar even kleine beetjes drinken en hopen dat het er zo in blijft. Eten wil ze al helemaal niet. Dat wilde ze de vorige keer ook een dag of 4 niet hebben, totdat ik haar een half tabletje primatour gaf , begon ze te eten. De pillen van de dierenarts werkte niet zo goed. Nu zijn we inmiddels al weer 12 uur verder zonder verbetering. Ze slaapt gelukkig wel veel tussendoor.
Wat een naar gezicht is dit toch om je hond zo te zien. Zwalkend lopen en zo misselijk zijn. Ondanks dat je nu weet wat het is blijft het naar. Zelf word je ook moe omdat je niet slaapt.
Zijn er hier ook mensen die dit hebben meegemaakt met hun hond.

Reageren







