Ton, ik heb bij het overlijden van mijn eerste hond een dierentolk in de hand genomen......maanden na haar dood, voor mij was het niet te bevatten het verlies, ik had niemand om me heen die het begreep, rouwen zolang nog na een overlijden, en dan nog wel een hond......ik heb er heel veel aan gehad, maar heb het nimmer meer gedaan, achteraf was het heel onwezelijk....een goede vriend of vriendin die veel om honden geeft, heeft begrip voor je daar kan je iedere dag bij terecht, nooit ben je teveel.....erover praten er over huilen, het helpt...probeer het een plekje te geven....ga verder met je dagelijkse dingen, maak een mooi plekje in huis of dichtbij, vergeten hoeft niet, integendeel.....je hondje heeft geleefd en is een groot stuk van je leven bij je geweest, dat is niet uit te wissen....kijk naar alle leuke en mooie herinneringen, het laatste stukje naast je....je zal zien de tijd heelt de pijn, het verdriet en gemis blijft...ga verder met je leven, stilstaan en alleen maar rouwen dat zou je lieve hond helmaal niet willen, herinner hem in de mooiste tijden en je zal zien dat het dan beter gaat..


Reageren







