Ik heb ooit eens een documentaire gezien waarbij een kudde wilde paarden werden gevangen, en twee mensen iedere een paard uit die kudde mochten kiezen. De ene was een geharde cowboy, van het type, niet lullen maar poetsen. De ander een vrouw van het positieve, lieve aardige. De twee kregen ieder een kraal, een kleine omheining, in hetzelfde gebied, maar wel uit zicht/gehoor van elkaar.
De cowboy ging voortvarend te werk. Hoofdstel om. Zadel erop. Hij klom op het paard. Je snapt dat het paard ging bokken en steigeren en rennen. Het paard kreeg flinke porren met sporen, net zo lang tot het stapte, draafde en galoppeerde zoals hij wilde. Hij heeft dat paard in een week tijd zo afgemat dat het "gebroken" was. Het had de strijd opgegeven.
De vrouw liet het paard de eerste dag lekker grazen en ze ging op een matje op de grond bij het paard zitten lezen. Zo kon het paard aan haar wennen, zonder dat ze bedreigend was. Na een dag was het gras in de kraal op. De vrouw nam paardenbrokken mee en strooide ze om haar heen. Het paard had honger en tja, die vrouw zat daar toch maar, zo eng was ze niet. Het paard at de brokken. Uiteindelijk at hij uit haar hand.
Toen heeft ze heel voorzichtig een halster om gedaan. Paard laten ruiken, en kriebelen terwijl ze het halster steeds iets verder omhoog schoof. Uiteindelijk zat het halster om toen is ze op de grond spelletjes gaan doen met het paard. Een stapje naar achteren, en het paard stapte met haar mee. Dat heeft ze helemaal uitgebouwd tot het paard naast haar mee liep, en uiteindelijk kon ze het paard rondjes om haar heen laten lopen. Toen legde ze een zadeldeken over het paard. Dat was eng. Heel veel pogingen verder, vond het paard de deken niet eng meer.
De vrouw ging voorzichtig even op het paard liggen, zodat het kon wennen aan gewicht. Na veel oefenen, kwam er een zadel op. Toen met zadel rondjes lopen. En pas na 6 dagen klom ze op het paard, en het paard deed gewoon wat ze wou. Binnen bepaalde grenzen natuurlijk, een paard weet niet uit zichzelf dat die en die hulpen dat en dat betekenden, maar links, rechts, stoppen, en harder, dat kon gewoon.
Er was geen onvertogen woord, geweld, krachtmeting of frustratie aan te pas gekomen. Zelfs de geharde cowboy stond versteld en was "om".
Waarom schrijf ik dit allemaal? Om het verschil in methodes van het trainen van dieren te beschrijven. Stel nou dat je een paard hebt wat bij methode 1 niet "gebroken" kan worden? Dan krijg je een paard wat mensen voor geen meter vertrouwd, wat je vals zou kunnen noemen.
Ik denk dat je, omdat je toevallig mensen van het oude stempel om raad hebt gevraagd, in die situatie zit met je hond. Net als die cowboy die niet beter wist. Dat betekent niet dat alles reddeloos verloren is. Vertrouwen is misschien wel weer terug te winnen. Al zul je uiteindelijk als het vertrouwen hersteld is, ook aan het alles-claimen-wat-op-de-grond-ligt gedrag moeten werken. Maar éérst zul je het vertrouwen weer moeten herstellen.
Ik weet dat veel mensen op het forum hier een hekel hebben aan Martin Gaus, maar zijn nieuwere boeken, zeg 2008 en later, gaan uit van positief trainen. Misschien eens kijken of je iets hebt aan boeken die positief trainen aanraden.