Ik wilde een oudere hond adopteren, een hond die bij mij past, maar ik kon geen geschikte kandidaat vinden in een Nederlands asiel. Daar kon ik wel kiezen tussen allerlei Stafford-achtigen of een hyperactieve Jack Russel en een leuke pluizebol die absoluut niet bij kinderen kon. Ik wilde absoluut geen pup, en dus ben ik via "oudere adoptiehond" googelen bij een stichting met Spaanse honden terecht gekomen waar ik een hond zag die me meteen aansprak en die ik na kennismaking ook heb geadopteerd.
Je hebt in Nederland gewoon niet zoveel keus als je een (oudere) hond wilt en geen pup. Niet iedereen is in staat of de gelegenheid om een pup op te voeden, denk aan oudere mensen of mensen met een druk gezinsleven. Aan leuke, sociale, oudere adoptiehonden is gewoon een tekort in NL. Dus zijn buitenlandse honden een hele goede aanvulling op het aanbod aan honden in Nederland.
Ik geloof ook niet dat iedereen die een buitenlandse hond adopteert zich vol trots op de borst slaat en zich superieur voelt aan hen die voor een raspup kiezen. Ik denk dat de meesten gewoon heel blij zijn dat ze een hond hebben gevonden die goed bij hen en hun gezin past. Dat je daarmee het leven van een hond redt, is dan mooi meegenomen.


Reageren
