Bij ons thuis staat de ene mens niet hoger dan de andere, en de ene hond niet hoger dan de andere, en zelfs de mens niet hoger dan de hond. Wij leven met z'n allen samen, elk met onze karakters en inbreng, en we houden rekening met elkaar. En deze manier van samenleven gaat super, er is hier geen strijd, niemand hoeft z'n troon te verdedigen om de eenvoudige reden dat er hier geen troon is.
En kijk, het werkt! Geen ruzies, geen afgunst. Hoe makkelijk kan het zijn... "
Wie zegt dat hier strijd is, er is hier geen strijd, ieder heeft zijn taak en verantwoordelijkheid, maar uiteindelijk ben ik degene die hier alles draaiende houd. Ga maar eens naar het ziekenhuis en spreek eens met de gevallen 'leiders' ze ergeren zich er blauw aan dat thuis alles in het honderd valt, het huis een puinzooi word, soms hoor je een vertellen dat een van de ouders in huis gaat om de boel te regelen.
Ik zag het ook heel duidelijk, ik ziek en iedereen (inclusief de honden) gaat lopen pierewaaien als vrachtwagens zonder bestuurder.
En meer patienten zien dat, ze komen thuis en hopen dat ze zo snel mogelijk beter zijn zodat ze weer de touwtjes in handen kunnen nemen omdat het dan beter loopt.
Bij honden is dat gewoon ook zo, bij elke groepsdier is een rangorde, ontkennen is gewoon de natuur ontkennen.


Reageren









