"
Ja, dat heb ik ook vaker gehoord. Beide ouders die bruin zijn geven dat soort moeilijke honden. Ze zeggen toch altijd dat je beter een nest met pups kunt kiezen waar bruine, zwarte, en blonde hondjes in zitten. "
Ja, dat heb ik ook vaker gehoord. Beide ouders die bruin zijn geven dat soort moeilijke honden. Ze zeggen toch altijd dat je beter een nest met pups kunt kiezen waar bruine, zwarte, en blonde hondjes in zitten. "
Ik heb een fokker erover gemaild en kreeg dit antwoord:
Wat jij zegt over veel bruine Labradors met gedrags- of gezondheidsproblemen, is helaas een bijwerking van de (toenmalige) populariteit van de kleur. Dat ligt niet aan één oorzaak, maar er spelen een aantal dingen mee:
Ten eerste zijn er voor zo goed als alle bruine Labradors in Nederland maar een paar (ik geloof 3 of 4) 'stamvaders' gebruikt die de kleur hadden en hun 'bruine genen' erg uitgebreid verspreid hebben. Deze paar reuen zijn erg veel gebruikt omdat ineens iedereen bruin wilde fokken. Al dan niet in combinatie met een bruine teef, of met een alleen een bruin dragende teef. Helaas hadden schijnbaar bijna alle 3 of 4 die reuen wel iets; een gedragsprobleem of een gezondheidsprobleem. Maar vanwege de grote vraag naar bruine pups zijn ze toch veel ingezet voor de fokkerij en hebben ze ook hun mindere punten doorgegeven. Dit gaven ze dus door aan hun nakomelingen, en toen die weer met nakomelingen van zo'n andere 'stamvader' (of met hun eigen neef/nicht/oom/tante/halfbroer/halfzus) gecombineerd werden, kreeg je (ongetwijfeld prachtige, maar) toch soms lichamelijk of geestelijk iets mankerende bruine pups.
Het tweede punt is dat vanwege de populariteit veel broodfokkers geld roken, en totaal niet letten op welke honden ingezet werden voor de fokkerij. Zo lang ze maar bruin waren leverde het geld op, en was het goed. Ook een bruine pup uit zo'n combinatie als bovenstaande die wellicht wat mankeerde, kon gewoon gebruikt worden. Een stamboom, gezondheidstesten, werkdiploma's (die iets over het karakter zeggen), dat was allemaal niet van belang. Door op die manier enkel en alleen op de kleur te letten konden gedrags- en gezondheidsfouten steeds groter worden zonder dat er ingegrepen werd. En mensen wilden graag een bruine, dus die kochten toch wel.
Dat is tevens de derde reden, dat vanwege de populariteit ineens iedereen een bruine Lab wilde. Ook mensen zonder enige ervaring, die kochten bij (brood)fokkers die totaal niets deden aan socialisatie en geen ondersteuning of opvoedingstips aan de nieuwe eigenaars gaven, wilden ineens zo'n hond. En dat is altijd een recept voor problemen. Zelfs een goed gefokte, lieve, brave Labrador kan verpest worden en agressief worden als hij niet fatsoenlijk wordt opgevoed. Je moet wel iets harder je best doen om een Lab te verpesten dan bij een wat 'scherper' ras, maar het kan best. En al helemaal als ze gekocht zijn bij een broodfokker die 50 teven in een schuur heeft om maar (bruine) pups te produceren, en nog nooit van het woord socialisatie heeft gehoord.
Kortom, door al die omstandigheden samen kwamen er meer hyperactieve, angstige, agressieve, onopgevoede en/of lichamelijk zieke (bruine) Labradors in het straatbeeld. Sowieso is -tegenwoordig- van alle Labradors die je ziet maar 20%(!) gefokt met een stamboom. De rest is dus ook geen echte Labrador met papieren, maar komt van broodfokkers, geïmporteerd uit het oostblok, of uit gelegenheidsnesten van mensen met weinig ervaring of verstand van zaken. Dus het beeld wat je ziet wordt vaak bepaald door de minder zorgvuldig gefokte honden. En zodra een kleur populair wordt en er geld te verdienen valt, wordt dat nog erger.
Het heeft in ieder geval niets te maken met de combinatie bruin x bruin die op zichzelf slecht zou zijn of problemen zou brengen. Met de kleur is niets mis, het ligt aan de rest van de genen (en de opvoeding) die bepalen of een hond gezond is en een goed karakter heeft. En de selectie is belangrijk; een goede match tussen reu en teef. Ze moeten beide een goed karakter en goede gezondheid hebben, en geen familie zijn zodat eventuele minder gunstige genen die ze misschien verborgen bij zich zouden kunnen dragen niet de kans krijgen tot uiting te komen in de puppy's (en daarom is het verstandig ook andere Labradors met andere kleuren er bij in te kruisen, zodat je zorgt dat niet alle bruine of bruin dragende Labs erg dicht aan elkaar verwant zijn). Als dat allemaal klopt heb je, met een goede socialisatie van de pups en lieve, verstandige en gemotiveerde nieuwe baasjes, de grootste kans op lieve, gezonde en goed opgevoede honden. Of beide ouders bruin waren of niet maakt dan niet meer uit
Reageren
