Stille meelezer, maar geniet van steeds weer van jullie belevenissen met BAT. Fijn dat het zo zichtbaar/merkbaar resultaat heeft. Heerlijk he.
Ik ben zelf een huis-tuin-keuken BAT'er. En ik herken zo de succesvreugde
Van gillende fluitketel op hoge pootjes spiedend, naar een ontspannen snuffelende en scharrelende hond.
Ik had laatst een (bijna) vreugdedansje gemaakt op straat. Het gaat hier eigenlijk al heel lang (vrijwel altijd) goed *lees ontspannen/relaxt* wandelen. Uitzondering zijn de situaties waarin er toch onvermijdelijke confrontatie is binnen zijn privé zone. BV omdat er een losloper komt buurten of er simpelweg geen ruimte is voor afstand of de andere hond een dermate prikkel in welke vorm ook zijn kant uitzendt wat nogal triggert, of omdat zijn eigen 'emmer' al vol zit.
Ach, hij heeft gewoon wat eigen ruimte nodig (vertrouwen is goed controle is beter), altijd, en daar houden we beiden rekening mee. Door zijn onzekere aard laat hij vaak bij dit soort 'te nabij dreigende confrontaties' nog zijn onzekere afhankelijkheid zien en laat mij dan ook maar wat graag de oplossing aandragen, wat ik ook tijdig doe wil ik niet met een gillende fluitketel (zijn oplossing) over straat ... dat hielp ook in zijn vertrouwen in mij laten groeien.
Maar nu .. Afijn, we liepen we op een stoep en op zo'n 10 meter kwam een dame met hond tegemoet. Zijn bekende inhouden/stil staan, situatie in ogenschouw nemen, kijkt naar mij "tja ... nu dan maaaam..die komt wel erg snel dichtbij?" Ik sein subtiel non verbaal gebaar "tja....wat jij wilt" ... hij denkt nog even split second na (andere hond is inmiddels op ca 7 a 5 meter genaderd en dat is toch echt nabij de max zone die hij wil/kan hebben bij de gemiddelde hond) en kordaat zonder enige ambivalente aarzeling stap meneer van de stoep af, steekt de straat over en gaat eens uitgebreid de berm aldaar besnuffelen
Ik groet vriendelijk de dame aan de overkant en wil 'mien jonkje' wel doodknuffelen van trots ... ik hield het maar bij een brede glimlach van oor tot oor
Voor sommige mensen niet voor te stellen hoe niet normaal dit (en deze zelfstandigheid) is en reden voor appeltaart met dikke klodder slagroom 