"
Dat vind ik altijd zo sneu ,dat zo'n hondje straks van opvang naar opvang gaat.
Daar wordt Luca niet beter van,waarom kijkt zo'n stichting niet naar opvangadressen die opvangen tot er een adoptant is? "
Luca is naar Nederland gekomen omdat er interesse voor hem was. Het was niet de bedoeling dat hij hier langer dan een week zou blijven. Inmiddels is hij hier alweer vier maanden. Helemaal niet erg, en als ik niet midden in een verhuizing zat kon hij gewoon blijven totdat er iemand voor hem kwam. Destijds wist ik nog niet dat ik weer ging verhuizen.
Een verhuizing voor Luca is ook stressvol. Hij gaat nu naar een ander gastgezin waar hij blijft totdat hij geadopteerd wordt. Of nóg beter, regelrecht naar een nieuw baasje, als deze mensen iets van zich laten horen nog.
Sinds ik de beslissing heb gemaakt dat Luca beter naar een ander gastgezin kan gaan dan met ons mee verhuizen (want stress heeft hij dan toch), heb ik het geen avondje meer droog gehouden. Ik vind het vreselijk dat hij weg gaat, ik heb zo'n enorm harde klik met hem. Het voelt dan ook bijna als liefdesverdriet. De paniek slaat bij mij flink toe als ik denk aan het naderende moment. Maar op deze manier trek ik het niet meer, met Wispa die mijn leven, even kort samengevat, tot een levende hel maakt, de stress van de verhuizing. Zowel ik als mijn meiden schieten erin onderdoor, ik moet met ze aan de slag, ik moet ze meer uitdaging geven, het plassen moet stoppen, het gillen en trekken op straat moet stoppen.
Voor het eerst in mijn leven zie ik mijn honden als een last. Steeds vaker merk ik dat ik snak naar een weekje rust, terwijl ik me voorheen nog geen uur zonder hondjes om me heen kon voortellen. Dit maakt me echt onwijs verdrietig, want waar mijn hondjes mijn alles waren, zijn ze nu mijn grootste bron van stress en frustratie.