" Hier geen rangorde hoor. Senna is bij ons een gezinslid. Mijn maatje. Niet hoger of lager. Wel hier goede regels. Senna mag gewoon op de bank hier en er af wanneer hij wilt. Soms als wij komen zitten gaat hij weg naar andere plek. Soms blijft hij liggen als we naast hem zitten. Me vader moet dan nog leren hem met rust te laten. En tot op heden gaat het nu goed en laten we Senna als hij slaapt

grommen vind ik ook een manier van aangeven, wij hebben zijn signalen ervoor gemist dat hij geen zin had. Dus, neem Senna niet kwalijk dat hij niet anders kon me vader duidelijk te maken. Ik let nu extra op wat Senna naar me vader communiceert dat ik op tijd ben zeg maar.
"
Ik denk eigenlijk dat heel veel hier hetzelfde bedoelen, maar er een ander naampje aan vast plakken?
Je zegt "Hier geen rangorde". Maar je zegt ook "Ik ben de baas".
Als Senna iets van straat eet wat niet mag, of hij doet iets wat niet mag, zeg je dat hij heel goed op 'foei' reageert. Jij corrigeert daar dus gedrag van wat jij niet wenselijk vindt. Op dat moment (als jij dus 'de baas' bent) heb jij een hogere positie dan Senna heeft. Dan is er toch sprake van rangorde? Als daar geen sprake van was geweest en jullie zijn gelijkwaardig, waarom mag hij dan niet van straat eten? Dat mag hij dan toch zelf weten? Zijn mening is dan niet minder dan de jouwe.
Ik denk dat er in vrijwel alle gezinnen (met of zonder hond) een soort rangorde is. Er is altijd wel iemand in het gezin die 'de broek aan heeft' of uiteindelijk toch even iets meer te zeggen heeft dan de ander. Natuurlijk doe je dingen samen, overleg je en bespreek je dingen, maar in de meeste gevallen zijn er toch wel verschillen (als zijn het maar ouders die uiteindelijk samen het laatste woord nemen over het kind). Niet dat het kind niks te zeggen heeft, een kind is niet minder dan de oude, maar als het erop aan komt, staan de ouders er wel boven (denk aan 'je blijft op de stoep'). Zoiets is gewoon natuurlijk en ik snap ook niet zo goed waarom veel mensen dit als negatief bestempelen. Het lijkt mij heel natuurlijk gedrag dat van nature bij vrijwel iedereen voorkomt.
Ik snap trouwens dat wij respect voor de hond moeten hebben, dat hebben wij uiteraard thuis ook voor onze honden. Maar waar is het wederzijds respect gebleven? Wij hebben respect voor de hond, maar hoort de hond dit ook niet voor ons te hebben? Hier thuis wel. En ik zou ook niet anders willen. We leven hier allemaal samen, dus hebben het samen met elkaar te doen en hebben samen respect voor elkaar te tonen. En doe je dat niet? Dan laat ik weten dat ik dat niet leuk vind.
Je vader geeft Senna een aai over z'n bol, hij trekt niet aan z'n staart of zo. Heeft hij ook niet gewoon respectvol met je vader om te gaan? Hij kan gewoon weg lopen. Ook al geeft een hond kalmerende signalen, vind ik nog niet dat ik daar altijd op hoef in te spelen. De hond kan dan namelijk gewoon van de bank gaan. Ik ga echt niet alles in het werk stellen om m'n hond alleen maar te plezieren, want dan staat alles thuis in het teken van de honden (wat het ook wel staat, maar in een andere vorm). We hebben het hier samen te doen; dus wij passen ons niet alleen aan aan de honden, maar de honden ook aan ons. En onze honden liggen gewoon op de bank, maar als het hun niet zint, gaan ze weg. Tibbe heeft bij ons ook graag meer eigen ruimte. En dat hebben we hem ook gegeven, door een mand alleen voor hem neer te zeggen. De andere honden weten ook dat deze mand van hem is. Als hij op de bank ligt en onze grote hond komt erbij liggen (die af en toe wat lomp kan zijn), vindt Tibbe dat niet altijd leuk. Maar hij hoeft echt niet proberen om te grommen. Dat heeft hij wel eens gedaan; grommen en daarmee aangegeven dat Finch niet naast hem op de bank mocht liggen. Daarvoor gaf hij ook al signalen, maar die negeerde Finch, wat ik terecht vond. En ik heb dat gecorrigeerd; de bank is namelijk niet alleen van Tibbe, maar van ons allemaal. En als hij dat niet wilt accepteren, dan gaat hij maar naar z'n mand die wél alleen van hem is. Wat hij nu dus ook altijd doet. Het draait hier niet alleen om Tibbe, maar ook om de anderen. Anders is er geen houden aan.
Ik denk ook dat als je dit gedrag nu normaal gaan vinden en het schuift onder 'ik heb signalen gemist', dat je in de toekomst nog meer ongewenst gedrag zal zien. Natuurlijk heeft hij signalen gegeven, maar zijn deze ook terecht geweest? Was het zo erg? Blijkbaar vindt hij het namelijk niet erg als jij of je moeder hem direct daarna aanhalen. Maar als je vader het doet, is hij er niet van gediend.
Nu is een labradoodle niet echt een ras waarbij je bang hoeft te zijn dat het snel uit de hand loopt. Maar toch.. persoonlijk zou ik het niet willen. Je hebt ook nog katten in huis, ik neem aan dat die zulk gedrag ook niet van hem pikken?