"Lastige hond"

 dat zingen vind ik een hele goede tip! 

Denk dat ik dat ga proberen mocht hij last hebben van vurwerk, dan ga ik buiten heel hard zingen en dansen

als ik nu aan het dansen ben dan kijkt hij altijd heel verbaasd, heerlijk, haha

Pff wat lastig zeg. Respect voor alles wat je voor de hond over hebt. Sterkte!

Aaah wat een leuke verhalen!

Het is inderdaad héél erg lastig, maar wat ik altijd leuk vind aan honden die alles zo intens beleven is dat ze net zo intens kunnen genieten en hun liefde tonen. Winter ook; die komt niet 'even knuffelen' maar stort zich in je armen en zucht zo gelukzalig met zijn oogjes halfdicht dat je spontaan vergeet dat die tien minuten daarvoor de kat van de buren bijna het graf in heeft gejaagd en helemaal hysterisch tegen je op stond te stuiteren omdat er een blaadje op zijn hoofd viel

Wispa lijkt mij ook zo'n heerlijke druif En wie weet hoe ze nog meer haar balans gaat vinden de komende jaren - nu krijgt ze immers daar pas de kans voor. Voorbeeldige honden zullen het waarschijnlijk nooit worden, maar hun charme zit dan toch ook vaak weer in dezelfde basiseigenschappen waar hun 'moeilijke' kanten ook uit voortkomen.

Pauline, als jij dat denkt ben je geen naar mens hoor. Ik denk ook wel eens aan hoeveel makkelijker het zou zijn zonder Dobby. Het is gewoon een teken dat hij totaal over mijn grenzen heen is gegaan en dat ik een beetje op mezelf moet gaan letten. Ietwat minder geven en wat meer nemen, meestal door een paar keer een korter rondje te lopen dan normaal, of aan de korte lijn zodat hij niet zo kan rukken. En dat mag. Ook met een hond hoeft het niet alleen maar geven te zijn en moet men elkaars grenzen respecteren.

Ik vind dat ook heel normaal hoor dat je soms zo denkt, denk dat iedereen dat wel heeft.

Ik heb het met Conan omdat hij mij heel erg beperkt in de wandelingen.

Toen hij kwam liep hij niet lekker ,maar hij  had geen bespiering en was een hele tijd inactief geweest dus ik dacht dat dit door conditie opbouwen wel goed zou komen.

Maar het werd niet beter en na bij een dierenfysiotherapeut geweest te zijn en foto's bleek dat Conan in het verleden zijn bekken had gebroken en nekletsel heeft.

Zijn bekken was wel weer genezen maar scheef gegroeid en 2 nekwervels zaten aan elkaar vergroeid.

Door zijn verlatingsangst kan ik hem niet alleen meenemen en zijn de middagwandelingen aangepast aan hem.

Door dieren homeopathie kan hij de wandelingen wel volhouden maar halverwege gaat hij achter je hangen en met 2 zeer voorwaartse honden loopt dat ook niet lekker.

Conan kan er niks aan doen en het is al erg genoeg dat hij dit heeft meegemaakt ,maar soms wou ik ook dat hij er niet was en dat ik weer die heerlijke wandelingen kon maken.

Maar die gedachten heb ik  meestal als ik zelf niet lekker in mijn vel zit en dan weet ik ook dat ik mezelf weer eens moet verwennen en dan gaat het weer.

Ik denk ook wel dat Wispa met de tijd nog wel wat meer in balans zal komen en dat het dan wat makkelijker zal zijn .