" Een hond is een hond. Ik geloof niet dat sommige rassen zulke speciale sneeuwvlokjes zijn dat ze alleen maar met één bepaalde methode opgevoed kunnen worden. Ik denk dat de nadruk zou moeten liggen op dat laatste wat je zegt: het individu.
Daarbij vind ik 'zoetsappig' nogal denigrerend als je daarmee een positieve opvoeding bedoelt, en vraag ik me af waarom jij blijkbaar denkt dat een positieve opvoeding =/= consequente opvoeding is. "
Een hond is een individu, elk van mijn hussen is / was anders en bij elk moest ik daar rekening mee houden. Toch hadden ze ook bepaalde overeenkomsten en ik denk dat er wel zoiets bestaat als 'rasspecifieke eigenschappen' (anders was het ook geen ras toch?) waar je in je benadering wel rekening mee mag houden. Niet zozeer in hoe je het traint, maar wel in hoe trainbaar het is. Je kunt gewoon tegen beperkingen aanlopen. Een husky leren om nooit achter bewegende prooi aan te gaan is gewoon vrijwel onmogelijk.
Ik vind dat je daar dus wel rekening mee moet houden in wat je van een hond vraagt. En dat vind ik bij MG in die zin tekort schieten - in de boeken en bij de cursus die ik volgde - dat gezegd werd 'ras maakt niet uit, iedere hond leert dit op deze manier even makkelijk / moeilijk' en dat geloof ik gewoon niet. Nu de trainer van die cursus s2 beter heeft leren kennen hij trouwens ook niet meer helemaal
.
Spot was op les echt de beste van de klas, dat wij toch zo'n moeite hadden ze het trekken aan de lijn af te leren .... Na wat logeerpartijtjes bij hem en konijntjes daar op het veld had hij zoiets 'husky's zijn toch wel een slag apart, wat een fanatiekelingen'.
De valkuil van opvoeden met alleen gewenst gedrag belonen en ongewenst gedrag negeren, is dat bij sommige honden, zeker de wat meer zelfstandige rassen, ze hun eigen keuzes daarin gaan maken en je regie kwijt raakt. Er is voor Spot geen beloning die opweegt tegen de beloning van achter een ree aangaan en de weg terug vind hij wel weer een keer. Dus kom je toch in beheersen (lijn eraan) of een 'straf' (die dan ook heel zwaar moet zijn, dan kom je bijna bij een stroomband uit en dat ga ik niet doen) of een stuk 'je blijft bij mij omdat ik het niet nodig vind dat wij als roedel op jacht gaan' . Teamwork vragen. Vandaar dat wij toch ook goede dingen vinden in de roedelmethode waarbij je die motivatie van de hond meer aanspreekt. De 'beloning' is deel uitmaken van de groep, sociale interactie etc maar dan wel op een ander niveau dan een direct 'braaf'. Kan Spot nu los waar groot wild zit? Nee. Maar gaat hij er direct vandoor als hij de kans krijgt? Nee, omdat hij graag bij de rest is. Soms mogen ze los op een akker aan de Maas, daar moeten ze een flink eind weg om bij het bos te komen. Nou ja, flink, ik denk dat zij er in 5 min zijn. Toch doen ze dat niet en zodra wij stil staan komen ze even kijken wat wij aan het doen zijn. Dan worden ze ook wel beloond - uiteraard - maar dat brokje is niet doorslaggevend, soms pakken ze het niet eens, checken ze even waar wij zijn om vervolgens lekker verder te snuffelen.
Sorry dat ik zo afdwaal, maar ik denk dat je bij het ene ras wel meer noodzaak hebt om bepaalde motivatie aan te spreken dan bij het andere. Een herder die graag wil werken in samenhang met zijn baas, zal denk ik iha toch minder zelfstandige keuzes maken dan bv ook een terrier of een husky. Ik filosofeer daar wel eens over met een GT met ervaring met div herders en die ziet dat verschil toch ook wel heel duidelijk