Ik ken iemand die continu loopt te trutten met haar hondjes. Oogjes uitvegen, (te veel, waardoor nu 1 ontstoken is) continu de oren uitvegen met oordoekjes, koeljasjes aan omdat ze het te warm zouden hebben, maar als zij ze eindelijk eens loslaat zodat de hondjes hun gang kunnen gaan, zoeken ze de zon/warmte juist op.
Ik merk dat (met name 1 van de 2) hierdoor erg nerveus zijn. Heel sterk het eigen kleedje verdedigen, jaloezie naar andere honden als die in de buurt van de eigenares komen en vreselijk uitvallen naar andere honden, soms zelfs zonder enige aanleiding. Zo lag mijn (16 jaar oude en blinde) Jack-Russel een keer te slapen in het gras en werd spontaan gebeten door een van haar hondjes. Er was geen sprake van agressie vanuit mijn hond, die lag immers te slapen!
Haar hond werd weggeduwd door een vriendin van mij en direct gecorrigeerd. Wat was haar reactie? Haar hond troosten, die zou immers geschrokken zijn van mijn hond! Haar honden mag je ook niet corrigeren omdat hun karakter daar te gevoelig voor zou zijn.
Zo vind ze voor iedere vorm van wangedrag door haar hond, een excuus. Maar wel klagen over anderen die hun hond niet op kunnen voeden.
Helaas is ze regelmatig in mijn omgeving, maar er zijn kennissen die al hebben gezegd dat zij en haar man welkom zijn, als ze de honden thuis laat.
Je krijgt het niet aan haar verstand dat iedereen zich ergert aan haar gedrag waardoor er steeds incidenten zijn met haar honden. Als haar man zonder haar maar met honden komt, gedragen de hondjes zich voorbeeldig. Strandwandelingen met andere honden zijn dan zelfs leuk!
Dat mens heeft een psychiater nodig als je mijn mening vraagt.
Zijn er meer mensen die vergelijkbare ervaringen hebben?


Reageren






