"Als hij me kent vindt hij me vast leuk."
Ik maak het zó vaak mee en wordt er zo moe van. Mijn hondje blaft naar mensen, uit onzekerheid. Geen probleem, negeer hem en zodra hij ziet dat er niks aan de hand is stopt hij vanzelf.
Maar nee, mensen lijken zich ongemakkelijk te voelen wanneer een hondje naar ze blaft. Ze voelen zich dan afgewezen o.i.d. en vinden het nodig om 'vriendschap' te gaan sluiten. "Ach het is toch niet nodig om te blaffen? Kom maar.. psst psst kom dan.. och nou nou nou, ssst stil maar.." klinkt het dan, terwijl er op allerlei manieren wordt geprobeerd het hondje aan te halen. Op de hurken met uitgestoken hand op het hondje af kruipen. Oogcontact blijven houden en tot overmaat van ramp een speeltje uit de mand pakken om samen 'leuk mee te spelen'. Gevolg; een panische hond die uitvalt.
Uiteraard laat ik het niet zover komen maar ik ben er helaas niet altijd op tijd bij. Waarom voelen mensen de behoefte om aardig te worden gevonden door een hondje, zonder te zien dat dat het alleen maar erger maakt! Grrrr…
Na al dit gemopper snap ik natuurlijk best dat mensen aardig willen zijn en het goed bedoelen. Maar zelfs na instructies van mij lijken mensen het niet te kunnen laten om iedere gelegenheid aan te grijpen om 'vriendschap' te willen sluiten met m'n hondje.


Reageren

Onzeker en een beetje verlegen.





"
