Ras specifieke Gedragsdeskudige

Ik lees als een poosje mee op dit topic. Vind dat Bassie zeer sterk onderbouwde punten aangeeft, punten waar ik het zeer zeker mee eens ben.

En natuurlijk zal de media altijd een dikke vinger in de pap houden.
Al zou geen enkele G.T daar een boodschap aan mogen hebben.

Spijtig genoeg weet ik genoeg weet ik genoeg G.T's aan te wijzen die op voorhand al wijgeren met bepaalde rassen te werken.

Beetje onsamenhangend verhaal dit, dus terug naar de stelling:

Daarin ben ik het met Roos eens: Een G.T dient in het bezit te zijn van een degelijke opleiding en daarbij kan een extra specialisatie heel goed zijn.

Wil ik toch nog even een balletje opgooien.

Eigenlijk vind ik het altijd heel vreemd dat er vaak haast 'ontkennend' geregeerd wordt wanneer men het heeft over ''ras specifiek''

Vaak lees ik dan ''een hond is een hond''

Vreemd, gezien er nergens zoveel varianten in bestaan als van ''de hond!''
Er is de afgelopen eeuwen flink gekruist en gemengd tot het tot stand brengen van de vele soorten hond die wij nu kennen.

En we weten toch allemaal dat een nieuw soort creeeren en fokken meer is dan alleen uiterlijke kenmerken doorgeven?

Als ik simpelweg even kijk naar paarden. Dan wordt er veel opener gereageerd op de raseigenschappen van dit dier. Van de een is bekend dat hij weinig aanleg heeft een springkampioen te worden, maar geschapen lijkt voor het lopen voor een span.

Even een klein voorbeeld was dit.

Zouden ruiters geen enkele boodschap aan deze kenmerken hebben, dan zouden zou w.s steevast het 'voor hun' het verkeerde paard kiezen, een keuze gebaseerd op uiterlijk. En daarmee kom je er niet!

Terug naar de hond. Nogmaals: een specialisatie binnen je keuze/kennispakket lijkt mij altijd goed.
Ik vind het geen must, maar een dikke +.

Tot slot vind ik het zeer jammer dat sommige G.T's aangeven met bepaalde soorten niet te willen werken.

Dan kan ik mezelf dus ook wel een G.T noemen, en dan alleen met de aller braafste exemplaren aan de slag. Tja..

 

Niet vergeten, dat specifieke rassen, vaak terecht komen bij specifieke, niet altijd even kundige, begeleiding. Ik betwijfel bijvoorbeeld of de bulk van ontspoorde IPO herders terecht komt bij iemand van Bassie's aanpak, voor zoverre die mij duidelijk is.

Bassie's ervaring in deze hoeft dus niet representatief te zijn voor het echte plaatje qua gedragstherapie en de honden die er (het meeste) aan deelnemen.

In het algemeen...en even terug naar de basis van het topic. Ik vind het wenselijk om altijd eerst naar de individu te kijken, de hond zelf. De erfelijke belasting speelt hierin een rol, maar zo simpel ligt de genetica nu ook weer niet, en een en ander is dan ook weer afhankelijk van de genexpressie, en daaraan gekoppelde epigenetische processen.

Met minder dure woorden: de hond heeft een genetisch pakketje, maar we kunnen van tevoren niet weten welke eigenschappen binnen dat pakketje zich gaan uiten in het leven van de hond zelf. De erfelijkheid, kan wel weer van belang zijn als je bepaald gedrag gaat zien, en kan context bieden om het gedrag beter te begrijpen.

Het grote probleem met rassen, en waarom ik persoonlijk voor het open gooien van de stamboeken ben (dat en de gezondheidsvoordelen), is dat er geen enkele hond is op dit moment, die ergens voor gefokt is, iets kan, dat een andere hond niet ook kan. Dat is logisch, want rassen hebben altijd een historische betekenis, en in die historie waren het gebruiksdieren. Waar ze voor gebruikt werden is dan weer, over de hele wereld genomen, min of meer dezelfde reeks aan taken. Ik ben dus veel meer voor het verantwoord fokken van verschillende rassen en individuen die elkaar daadwerkelijk aanvullen, zodat je simpelweg goede, leuke, werklustige honden krijgt voor een bepaalde taak. Dan kan een combi Teckel X Cocker opeens heel leuk zijn.

"Rasspecifiek" kan dus een serie aan gedrag zijn dat weliswaar over een ras gaat, maar waarmee een ander ras ook behept is omdat het dezelfde historische en genetische lading heeft. Dat maakt denken in rassen, buiten de historische context om, zeer problematisch, ook in de gedragsbegeleiding. Daar komt bij, dat als je voor de begeleiding een beeld vormt van de hond, je alle objectiviteit over de hond zelf verliest, nog voordat je begint met werken. Ook dat is niet wenselijk, want zo'n beestje kan je nog wel eens verassen.

Dus aangaande de vraag. Ik denk dat breed onderlegd zijn in de rassen die bestaan, en jezelf blijven onderwijzen in deze, de juiste insteek is. Zo blijf je op de hoogte van de hondenwereld, hebt een mooie context om gedrag in te plaatsen, maar blijft ook oog houden voor de alternatieven.

PS. dat hele Pitbull verhaal. Laat het rusten, mensen houden van hun honden, van hun ras, ook de Pitbull. Daaraan komen is toch vragen om ruzie joh.

Ik heb zelf ook geen honden van dit type hoor, ik bedoelde slechts aan te geven (dit forum een beetje kennende),, dat het er aan zat te komen.

Zelf denk ik eigenlijk, bij een stelling zoals bij dit topic, aan het gebibber van de Chihuahua, het tomeloze gekef van de Maltezer,
de arrogantie van een Jack-Russel, het truttige van een Golden, de nervositeit van een Boxer, en ga zo maar door...

Ik bedoel dit niet onaardig, maar dat zijn dan van die trekjes waarbij ik denk: tuurlijk, dat hoort bij zo'n hond, dat wil uiteraard nog niet zeggen dat de kous daar dan maar mee af en alles daarmee acceptabel is.

Als ik alleen al kijk naar mijn buurhondje, zij blaft haast de hele dag. Zij kreeg ook het stempel ''hoort bij het soort'' en dat geloof ik ook wel. Haar ''blafdrempel'' is dus heel laag, maar waar blaft ze dan naar en waarom?? die vraag blijft dan liggen. Blaft ze de ganse dag omdat ze denkt: he', ik ben een Maltezer, dus ik blaf me suf, dat hoort bij mij, ha,ha!

Hoi Suzan,

ik heb meerdere malen begeleiding gegeven en gedragstesten afgenomen. En ik zie daarin bijna altijd gedrag terug dat een historische connotatie draagt (dus vanuit het ras gekeken) Maar ik vind het ook belangrijk om het bij die context te houden, en de individuele hond met zijn eigen karakter, relaties met de omgeving en relatie met de baas op waarde te schatten.

Het ras kan zeer verklarend/verhelderend werken, en dat is ook goed. Maar ik vind het dus persoonlijk niet wenselijk om puur op het ras te richten, zeker niet alvorens ik de hond zelf gezien heb. Dan ben ik namelijk al bevooroordeeld naar de hond toe en, door eigen ervaring, zelfs naar de baas van de hond toe. Niets menselijks is mij vreemd, en de idioot die hier in de buurt zijn Appenzeller op alles af laat knallen (bij wijze van spreken), vertaal ik maar al te snel naar mijn verwachtingspatronen van "Appenzeller eigenaren"

Weet bijvoorbeeld ook dat er een studie ligt naar correlaties tussen bepaalde rassen en de karaktereigenschappen van hun eigenaren. Dat is best veelzeggend...maar zoals met iedere studie op die manier, zitten er de uitzonderingen. En zo'n uitzondering kun je zomaar tegenkomen in de begeleiding, of in een test. Als je dan vooringenomen bent, moet je op het moment zelf eerst een heleboel weer "ontleren" als het ware. Dat kun je jezelf besparen.

En wat de vechthonden betreft. Ik begrijp heel goed wat eigenaren daar mooi aan vinden. Als ik kijk naar mezelf, kan ik ook enorm genieten van een goede Mastiff (welke dan ook) die in het verdedigingswerk de pakwerker omver knalt...en de energie van de Dogo die op een everzwijn duikt. Daar ben ik misschien ook een man voor, weet niet of dat eraan bijdraagt.

Anderzijds begrijp ik ook de, soms, terechte angst van een omgeving van dergelijke hond. Als we nou allemaal eens respectvol met elkaar om konden gaan, dan zou het aan de honden niet liggen.

Ik herken wel wat jij schrijft Suzan. Ik ken dan wel het ras van mijn hond via DNA test, maar naar gelang mijn ervaring groeit...vind ik het eigenlijk jammer dat ik zijn lijnen niet ken, zijn voorouders dus ook niet. Dat stukje connectie mis ik best...voor mij een rede om in de toekomst, wel voor een stamboomhond te gaan. Maar dat is puur uit emotionele overweging, en niet omdat ik anders mijn hond niet kan begrijpen, opvoeden, etc.

Merk wel dat je een behoorlijke aversie hebt tegen mensen die met honden werken? Of zo lees ik het, in ieder geval. Hoe komt dat?

Aversie is een groot woord, laat ik zeggen dat naarmate ik me meer en meer verdiep in mensen die hun diensten aanbieden middels daycare, training, opvoeding, uitlaatdienst.. ik steeds meer teleurgesteld raak.

Een foto samen met Cesar Milan op de webpagina, met daarbij een soort eigengemaakte oorkonde. Vervolgens hebben we toevallig een hectare grond in ons bezit dus... wij kunnen met honden werken tegen betaling.

By the way: alleen sociale honden, alleen gecastreerde reuen, geen vecht/waakrassen, geen honden die veel blaffen, geen honden met voernijd etc.

Ik baal er werkelijk van dat er steeds maar weer naar Rock zijn zakie wordt gewezen, daar ligt het aan! die twee knikkers daar!

Het voelt alsof niemand (met al hun zogenaamde kennis en aanbod) me kan of wil hebben of helpen zo lang Rock nog intact is.

Soms zakt de moed me in de schoenen en denk ik: morgen maak ik die afspraak bij de dierenarts... en dan komt dat stemmetje weer,, niet doen, niet doen, niet doen.
Maar goed, dit is echt iets van mijn persoonlijke frustratie jegens trainers/G.T's binnen mijn omgeving.

Misschien tijd om eens buiten de gekende kring te kijken.

Een PBtje om verder te keuvelen mag altijd.