" tja hier is het ook heel simpel (maar daar zit wel heel wat "training" en "manier van leven" aan vooraf)
ALLES in huis is van MIJ.
klinkt hard, maar zo is het wel.
Ik geef mijn hond(en) iets dan mogen ze het hebben totdat ik het misschien wel terug wil
(wat niet vaak voor komt, want waarom zou ik, maar het moet wel kunnen)
En als er iets valt, is het zeker niet voor de hond, absoluut niet, het is namelijk van mij.
Ik heb echt weleens behoorlijk hard mijn voet voor de neus van de hond gestoken op de grond.
Heel jammer dan, maar er wordt niet gesnaaid, ongeacht wat er valt, er wordt alleen opgegeten
wat ze wordt gegeven.
Klinkt hard he, maar als je op een bepaald moment 5-6 zeer stevige honden heb rondlopen, kan je je niet permitteren dat ze zouden gaan ruzieen van wie wat is. Ik denk zeker ook dat dit eerder een uiting is van een onderliggende machtstrijd (onduidelijkheid wie wat mag) dan dat het echt perse om het voer gaat.
Zulke dingen kunnen ook heel makkelijk een "tool" worden om elkaar de maat te nemen.
Ik heb een reu gehad die zijn bot midden in de kamer neerlegde en zelf 3 meter verderop ging liggen.
En wee degene die het bot durfde te pakken.... hij gebruikte het bot gewoon als middel om zijn positie
te testen en waar te maken. En dat vonden we dus niet goed, geen rondslingerende botten meer dus, want vroeg of laat komt er een knokpartij van.
Ik zou dus vooral werken aan het überhaupt niet mogen oppakken wat er valt aan eten.
Tenzij er uitdrukkelijk toestemming is van de baas
(maar ik geloof dat ik een gruwelijke strenge baas ben) "
.en het is ook nog eens erg handig als je met hete pannen in de keuken bezig bent en je hebt niet twee husky heren die onder je voeten vliegen om de gevallen champignon te pakken ...
Hier wordt ook niet gedonderjaagd om spullen, loopt de ene tegen de andere te patsen, dan is het speeltje vervolgens voor mij. Klaar, geen gedonder graag...