Heb al jaren honden, boetenfoxen.
Op dit moment een jonge hond van 10 maanden.
Eens in de week ga ik naar de club, en na de training mogen ze spelen.
Een van mijn vorige honden heeft door 3 incidenten waarbij ze aangevallen is angst agressie ontwikkeld. Hierdoor konden we haar niet meer mee nemen naar bos of strand. Zelfs gebieden waar aanlijnen verplicht was meden we, want regels schijnen er nu eenmaal te zijn om gebroken te worden.
Anyway, door deze ervaringen heb ik een probleem met vreemde honden ontwikkeld. Ik heb inmiddels geleerd dat je er niet meer vanuit kunt gaan dat loslopende honden sociaal zijn.
Van de zomer ging het op de club mis, en de mijne werd tijdens het spelen "gegrepen" door een ander, terwijl ik net lekker op weg was mijn vertrouwen op te bouwen.
Kom net terug van de club, en weer spelen. Zit een grote hond bij. En t gaat prima. Ik negeer mijn hond, ik kijk er zo min mogelijk naar, en blijf op mijn trainer gefocused. Ik vind het ontzettend belangrijk, maar het geeft me tegelijk zo ontzettend veel stress...
Mijn hond vond het vandaag wat te hard gaan, ik ben dan geneigd om haar er tussenuit te halen, maar mijn trainer gaf duidelijk aan: laat gaan, ze moet leren haar grenzen aan te geven.
Op een gegeven moment gaat die van mij op haar rug, ik kijk naar trainer, ogen trainer zeggen: nee, niet mee bemoeien.
Grote hond blijft aan de mijne snuffelen, wat harken met een poot, mijne blijft liggen en kijkt wat hulpeloos naar mij.
Ik kijk weer naar m'n trainer, en die zegt nog steeds nee.
En prompt, die van mij komt overeind en ze gaan beide hun eigen weg.
Trainer had dus gelijk, maar mijn stress level zat dik in het rood...
Hoe leer ik dit nu aan mezelf?
Honden grauwen en snauwen weleens, maar 95% is lucht. Waarom focus ik dan op die 5%?


Reageren
