puppyles is mislukt

Ola, er is een verschil tussen een tik op de vingers en echt slaan hoor!
Inderdaad, nu worden de mensen boos bekeken als ze hun kind een tik op de vingers geven als ze ergens niet vanaf willen blijven, maar ik ben er zeker niet helemaal Tegen.

Met 'nee hoor dat mag niet' leren kinderen ook niks. Zeker de jongste niet.
Ik heb het handje van mijn neefje van 3 elke keer weggetrokken van de oven, het kind begon te schreeuwen dat hij er niet aan mocht, dus ik liet hem uiteindelijk zijn vingertje er tegen leggen. Sorry op de harde manier geleerd dat een oven heet is en dat je ervanaf moet blijven.
De ouders en schoonouders stonden erop te kijken en ze zijn nooit boos geworden op mij.
(Even voor de duidelijkheid, hij had geen brandwonden en heeft er ook geen pijn aan gehad achteraf, het was meer een schrikreactie dat het warm was).

Dat betekend niet dat die kinderen niet met liefde opgevoed worden hoor!

Net als met honden!
Ik heb die van mij langs achter eens met mijn voet een duw gegeven dat hij schrok.
Hij zat langs me en bleef maar springen tegen de kast en toen heb ik hem even  omgeduwd (niet hard) maar hij kwam wel mooi langs me zitten en sprong niet meer.
 
Doet geen pijn voor het beestje (net als die tik op de vingers ook geen pijn doet), het is meer de schrikreactie die ze krijgen. Even terug met alle vier de poten op de grond gezet worden.
Eén van onze stoelen is eens bovenop hem gevallen, omdat hij er tegen stond te blaffen en te springen... hij heeft sindsdien het grootste respect voor Die stoel en hij doet er niks meer tegen. Af en toe eens schrikken en op de plaats gezet worden Moet kunnen!

Ik ben groot gebracht met een "nee dat mag niet"  
Van een "nee dat mag niet" leert men heus

brrr... nee dank u. Ik vind het geen manier.

Wat een idiote hondenschool zeg..
Zoiets mag toch niet bestaan.
Welk normaal denkend mens gaat daar na 1 les nou nog terug?
Echt onbegrijpelijk een slipketting en totaal zonder controle spelen met elkaar vind ik ook niet kunnen.
Niet bepaald een goede ervaring voor een hond lijkt me..
Heel jammer voor je.

Beste Tine,
Ik denk dat je gewoon te graag en te snel wil en niet altijd denkt volgens het denkproces van je hond.
Mijn eerste EIGEN hond Swift is nu anderhalf en ik ben nog steeds niet klaar (lees tevreden) met de opvoeding. Dingen als slipkettingen en negatieve correcties (je kunt wel degelijk positief corrigeren = ombuigen) is mijns inziens niets anders dan gemakzucht dan wel gebrek aan kennis. Met positieve benadering bereik je veel en veel meer, in sommige gevallen duurt het echter langer. Je krijgt er echter zoveel meer voor terug. Mijn hond trekt soms ook nog wel eens. Maar ik blijf dan net zo lang staan tot hij uit zichzelf weer naast mij komt staan en dan proberen wij het weer opnieuw. In het begin gebeurde dit tot vervelens toe, maar inmiddels heeft hij echt wel door dat bij mij blijven het lekkerste en het snelste resultaat oplevert.
Ander voorbeeld:
Op dit moment oefen ik met mijn beste vriend nog steeds het binnenkomen. Swift is he-le-maal dol op hem en vliegt bij hem het liefst in z'n armen zodra hij binnenkomt. Als de deurbel gaat, wil ik dat hij op zijn plaats blijft. Gaat de deur open en stormt hij naar mijn vriend toe, gaat de deur weer dicht.
Nogmaals aanbellen: Blijft hij mooi zitten, komt mijn vriend binnen. Maakt hij wederom aanstalten om veel te enthousiast te reageren? Vriend weer naar buiten, deur dicht. Hond weer op zijn plaats.
Pas wanneer het rustig in z'n kop is en hij beheerst mijn vriend kan begroeten is de oefening ten einde. Met als beloning dat hij lekker wordt geknuffeld door mijn beste vriend, zonder springen, zonder blaffen.
Inmiddels gaat het acht van de tien keer in één keer goed, anders doen we weer een stapje terug.

Ik had er ook voor kunnen kiezen om mijn hond te straffen of aan de riem te leggen, maar daarvan leert hij niets, anders dan dat hij zijn kans op een later moment nog krijgt. Namelijk als we op de bank zitten...

*edit: spelling*

Vallen en opstaan zou ik zo zeggen...
Langdurig intensief proces, zo'n opvoeding.
Wel leuk

Inderdaad, verkijk je er niet op. Maar wat is nou twee jaar opvoeden op een heerlijk leven samen van toch al gauw minstens 10 jaar

Bij ons was de slipketting streng verboden... Halfchecks ook en stroppen ook.... Halsbanden met een gesp ofkliksluiting en tuigjes werden alleen geaccepteerd.

Geen wonder dat we zo tien jaar bezig zijn met opvoeden 

Ik ben met Mika ook gestopt met puppy cursus want Mika vond er niks aan en de man legde meer uit dan dat we iets deden

Ze moesten naast je Blijven zitten en nooit spelen

Ik kreeg Dobby in 2009. Alles geprobeerd. Clickeren, stoppen bij trekken, omkeren bij trekken. Iedere techniek máánden volgehouden.

Toen ben ik uiteindelijk in 2011 terechtgekomen bij een andere hondenschool/privéles/ GT. Ik voerde de techniek goed uit, maar Dobby had gewoon een bord voor zijn kop. Of een hele stapel. Twee maanden nogmaals alle technieken proberen onder leiding van de GT. Het werkte gewoon niet. Ja, dat kan.

Een methode moet ook werken voor de hond. Ik heb gemerkt dat als je binnen twee weken totaal géén verandering ziet, de methode (op dat moment) niet werkt. Of het ligt aan de hond, of het ligt aan de baas, of aan de combinatie, of aan externe gevallen (angst voor iets of iets dergelijks wat het leerproces verstoort). En soms gaat het nooit werken.

Een slipketting heb ik echter nooit gebruikt. In gevallen waar je ontspannen lopen wilt belonen zou je voor een half-check kunnen gaan, die valt losser als er geen spanning op de lijn is, zonder de mogelijkheid tot pijnprikkel van een slipketting.

In dit geval is Tine normaal begonnen, maar na twee maanden heeft ze nog geen succes. Dan is het iets anders aanpakken toch zinvol, anders loop je nog risico dat het gedrag nog meer een gewoonte wordt ook.

Of ze voor een slipketting moet gaan? Het zou niet mijn eerste keuze zijn. Ik zou dan eerder kijken naar zo'n tuig waarbij ze geen kracht kunnen zetten, een half-check of zo'n hoofd halster als tijdelijke train oplossing.

Wat betreft de opvoeding van kinderen trouwens "nee zeggen werkt wel" en "corrigeren zegt meer over jou", dan zou ik zeggen: ga eens kijken in het onderwijs. Ik heb eigenlijk geen opvoeding gehad, en ik ben prima opgedroogd. Maar dat geldt niet voor iedereen!! Dat het bij mij of Rebecca zo ging hoeft niet te betekenen dat het voor dat ADHD jongetje wat slachtoffer is geworden van een vechtscheiding wél zo werkt.

Hou een open vizier. Door alleen te kijken naar wat voor jou van toepassing was sluit je een heleboel mensen buiten en mis je een hoop leermomenten.

We hebben gezegd: tik op de vingers... NIET sla op de vingers, breek de vingers of mishandel uw kind... de tik geeft gewoon even eens schrik reactie... ook onderdeel van opvoeden.
Ik heb zelf nog geen kinderen, maar heb er wel mee helpen opvoeden in de familie.
Sommige kinderen, net als honden, zijn suuuuper gemakkelijk en doen vrijwel onmiddellijk wat je wilt... anderen zijn onhandelbaar en hebben wat meer geduld en opvoeding nodig!

Ik zit er zowat tussenin met mijn pup denk ik.

Ben gisterenavond nog eens gaan wandelen met Roxx, alleen, zonder man...
Hij deed het goed!!! Het normale pupgedrag zou ik zo zeggen, nieuwsgierig naar de omgeving, hij bleef wat achter het eerste stuk, dus ik moest trekken i.p.v. hij.
Regelmatig even stoppen, langs me laten zitten, zijn aandacht vragen etc... ging 8 van de 10 keren goed!

Tegen het einde aan wist hij dat we al op de terugweg naar huis waren en begon hij weer te trekken! Echt hard!
Ik ben, zoals me hierboven al aangegeven is, regelmatig gestopt. Rustig wachten tot hij vanzelf ging zitten bij me... opnieuw aandacht gevraagd, met commando 'volg' terug vertrokken. Als hij weer vooruit sprong, terug gestopt, wachten tot hij kalm was enzoverder...
Langste wandeling OOIT! Voor mij toch :-p .
Toen we op 20meter van het huis waren kalmeerde hij ineens weer en bleef hij rustig langs me hangen.
Toen ik het hek open ging doen liet ik hem zitten, hij ging zitten (beloning natuurlijk) deed het hek open, hij zat nog steeds, ik voorbij het hek gewandeld met de lijn nog steeds vast (maar 1m20 lang), en toen riep ik hem en kwam hij enthousiast aangekwispelt.

Ok, eenmaal los was het een losbol en een speelvogel en de gehoorzaamheid was beetje weg, maar hij was goed moe en ik snapte het.

Geduld...

Als ik vragen mag....hoe lang wordt er dan "gespeeld".?
Of is het enkel een oefening om te kijken of ze terug naar het baasje komen.

Kijk en dat zijn inderdaad de momenten dat je in moet grijpen zoals je zelf al zegt met je neefje je moet iets doen. Net als wanneer de hond in je benen hapt dan is negeren niet mogelijk.
Ik snap dan ook eerlijk gezegd niet wat mensen bedoelen met niet nee zeggen niet corrigeren dat is voor mij een heel groot vraagteken. Wanneer ik in de avond heerlijk met Rambo wandel en dan onverwachts ineens met mijn gezicht bijna op een geparkeerde auto geplakt zit omdat er een kat  onder zit nou geloof mij dan trek ik toch aan de riem zet hem even netjes naast mij en vervolg gewoon mijn weg weer.

Een pupyles met slipketting?? Ik zou ook direct het veld verlaten.
Dit is niet normaal.

Ik ben blij dat je toch een hondenschool gevonden heb die wel positief trainen.
Kan je met een gerust hard je lieve pupy opvoeden.

Maar als ik jou ervaring met honden zo lees, en de tijd en energie die je erin steekt om er een leuke gebalanseerde en sosiale hond ervan te maken, zou het op die manier ook wel goed komen.

"Opvoeden moet door de ouders gebeuren, niet door het onderwijs."

Ah, maar in het onderwijs LEER je toch dingen aan de kinderen? Opvoeden is leren. Een hond opvoeden is ook de hond leren wat wel mag en niet mag.

Waarom denk je dat er in het onderwijs via boeken, opdrachtjes én uitleg les gegeven wordt? Iedereen leert anders. Sommigen door luisteren, sommigen door lezen, sommigen door doen. En voor sommigen ontbreekt de klik waardoor intensieve begeleiding nodig is. In sommige scholen wordt dit ondertussen gekoppeld aan ook nog eens begeleiding door een oudere leerling, alleen maar om het leren zo makkelijk mogelijk te maken.

Daarom: iedereen is anders. Niet iedereen leert op dezelfde manier.