Ik wist gisteren al dat ze vandaag ingeslapen zou worden. Stiekem hoopte ik nog op een wonder.
Gisteren was ze hier. Ze had de hele nacht liggen piepen. Ze moest de hele tijd plassen. Steeds er uit, met liefde, om haar te laten plassen. 's Morgens ging het niet meer. Binnen drie uur had ze zes keer binnen geplast. Ze lag op het balkon en de urine liep gewoon uit haar. Ze was doodongelukkig.
We zijn naar de dierenarts geweest, waar haar bloed werd gecontroleerd. Ze gilde al toen de dierenarts een elastiekje om haar poot deed. Ze was zo bang. Zo ongelukkig. Haar opnieuw instellen had betekend dat ze dagelijks naar de dierenarts moest om bloed te laten prikken. Dit alleen al konden we haar niet aan doen. Om nog maar te zwijgen over hoe ziek ze wellicht was geworden. Alles deed haar pijn, als je haar aanraakte gilde ze meteen.
Ik huil al sinds gisterenmorgen zeven uur. Ik denk niet dat het een uurtje droog is geweest, hier. Ik heb ontzettende koppijn, heb net flink zitten hyperventileren, ik weet niet wat ik ermee moet. Ik ben alleen met mijn verdriet. Gisteren kwam ik om zeven uur 's avonds pas thuis, ik was twaalf uur onderweg geweest, ik had nog niet eens ontbeten. Slecht geslapen, slecht gegeten, veel verdriet, machteloosheid, en woede.
Toen de vloeistof van de euthanasie in haar ader werd gespoten verslapte ze. Ze verstijfde niet, piepte niet, ze gleed weg in onze armen. Een kei hard moment, een moment waarop je je realiseert dat het voorbij is. Dat ze weg is. Dat ze niet meer terug komt. Dat de strijd van de afgelopen weken gestreden is, en dat we hebben verloren..



3 doggies























