inslapen hond epilepsie

Ik heb zoveel verdriet en wil het even delen en hoop dat mensen mij herkennen.
Wij hebben 2 weken geleden onze hond in moeten laten slapen. Moeten, althans we hebben de keuze gemaakt. Ze had al 2 jaar epilepsie, die heel erg begonnen is op net 1 jarige leeftijd, met clusters. Doormiddel van spuiten en medicijnen kregen we het onder controle. Ben ook bij specialist geweest voor onderzoeken op stofwisselingsziekte e.d. Deze kon niks vinden, dus erfelijk.
Na een mooie tijd goed gegaan te zijn, meerdere aanvallen om de 6 weken zakte het snel terug. Uiteindelijk naar 1 week. Bloed was goed, maar toch iets verhoogd. Na aantal maanden nog hetzelfde, 2 x aanval per week. De aanvallen werden wel anders en had gevoel dat ze bij 1 van de aanvallen echt wel bij was. Doorzakken door voorpoten om 10 sec en dat voor tijd lang, die ontwikkelde ook met speeksel erbij en uiteindelijk niet kunnen lopen en dus paniekerig zijn. De andere keer in de week was het een grote aanval van enkele minuten, maar daarna ging ze lopen lopen lopen..... liep zichzelf vast en kon zichzelf letterlijk kapot lopen. Zo zielig.
Dit hebben we zo ruim een half jaar (misschien langer?) volgehouden, 2 x per week. Ondanks dat we in tussentijd nog een keer verghoogd zijn. We hadden haar nog kunnen sterilliseren of andere medicijnen (human, dus ook grote kosten per maand met geen zekerheid want hadden eerder andere humane geprobeerd)
Op het einde kon ik niet meer, was intussen 37 weken zwanger en mijn man gaf aan dat het niet beter werd. Eerstvolgende keer als het overdag was in weekend moest ik er volgens hem echt over na gan denken. Ik ben akkoord gegaan en hij heeft de dierenarts gebeld. Het was alles behalve wat ik wilde voor hond, Het was paniek, zoon vertellen wat er was, oppas bellen, hond in auto, liep zichzelf vast, en dan komen we bij dierenarts en is het felle lampen en harde bank, met een hond half in paniek.
Door mijn zwangerschap kon ik haar niet meer vasthouden, steunen enz. Het werd me te zwaar, nu zie ik dus alleen maar verband tussen zwanger (kindje) en de hond. Waarom deed ik het nu?
Ze is dus maar 3 geworden, en ik heb zo n spijt van inslapen, ik had haar nog zoveel jaren kunnen geven, en zeker als ik niet zwanger was geweest. Volgens mijn man ging het niet met een gezin, een hond met epilepsie en hij wilde het 2 jaar geleden al, dus hij heeft er meer vrede mee, al mist hij haar wel enorm.
Het moeilijke is, tussen aanvallen door, was ze een lieve enthousiaste hond, dus heb gevoel een einde te hebben gemaakt aan een leuk leven voor haar.

Heel veel sterkte met het verlies van je liefste maatje

Je mag je niet zo schuldig voelen.Je zwangerschap is ook een speciale periode met zorgen en plannen.
Als je jonge hond al zo ziek is, dan snap ik dat je je daarover ook zorgen maakte en dat je je niet heel ver in de toekomst kunt voorstellen.
Epilepsie is een akelige, grillige ziekte. Soms gaat het goed met medicatie, maar zekerheden heb je niet.

Wat is juist, wat is wetenschap?

veel sterkte

Jullie hebben veel gedaan voor jullie hondje. Steeds die epilepsie aanvallen is heel naar om mee te maken. Heb vrede met jullie besluit; het hondje is aan gene zijde zonder lichamelijk lijden.
Ik wens jou verder sterkte met het verlies en gemis van jullie hondje

Een goede zwangerschap en een gezonde baby toegewenst.

hier hebben we onze maltezer na 3 maanden al moeten afgeven.. in december haar eerste aanval, en in maart ingeslapen, omdat ze op het laatste tot wel 5 aanvallen per dag kreeg, ondanks de medicatie dus kweet wat je hebt doorgemaakt, in maart gaat het 2 jaar zijn en ik mis haar nog elke dag!!!

ik wens je veel sterkte toe ..

Veel sterkte

Heel veel sterkte

Wat erg voor jullie.

Heel veel sterkte met het verlies van je maatje.

het moeilijkste is nog wel dat ze tussen aanvallen door niet ziek was en lekker opgewekt, daar maak je ook een einde aan he! En dat maakt mijn spijt voor beslissing.

zijn er nog meer die zo jong hun hond zijn verloren? Ik heb echt gevoel dat k haar der leven heb afgenomen

Dat is juist het moeilijke bij zieke honden; dat blijven bikkeltjes tot het bittere einde. Als ze maar even kunnen, zijn ze wel opgewekt en willen of proberen te spelen en hun baas te pleasen.

Gisteren nog een hondje waar niets aan te merken was; plotseling doodziek en heeft men moeten laten inslapen; bijna van het ene op het andere moment. Nooit iets gemerkt.

Mijn Cavaliertje was ernstig ziek en kon tussendoor ook nog blij en vrolijk zijn en ik kon summier met haar spelen. Zelfs de avond voor haar inslapen had zij nog een enorme opleving; terwijl zij toen bijv. geen wandelingen meer kon maken; ik nam haar in de buggy mee. Zij is nog geen 4 jaar geworden. Dit was het gevolg van ernstige erfelijke aandoeningen.

Kruip niet in het schuldgevoel; je leven gaat verder en nu is het tijd om je te verheugen op de komst van je baby. Gaat het verder goed met je?

Je hebt het beste voor je hond gedaan als ik dit zo lees. Nog zo jong, al zoveel medicatie en een heleboel ellende voor iedereen. Als jouw hond zoveel aanvallen heeft, ondanks de medicatie, dan werd het alleen maar meer en erger. Je hebt nu het ergste voor de hond en jullie voorkomen.Het is ontzettend moeilijk om een dier waar je zoveel van houd op zo'n jonge leeftijd al af te moeten geven. Wonden zullen helen, maar dat kost tijd.

Heel veel sterkte aan iedereen.

nou ben nog elke dag aan t janken, heb zelfs medicijnen gehad van huisarts maar durf ze niet te nemen.
Ons meisje was ziek maar eigenlijk tussendoor niet en heb nu echt gevoel dat ik een einde heb gemaakt aan een mooi leven.
WIl ook graag een nieuw hondje, vreemd toch? Maar ook dat gaat nu niet.

Ik weet dat er meerdere zijn in haar (voor) familie, alleen die leven nog, en dan denk je toch wat heb ik verkeerd gedaan? En waarom heb ik het gedaan? Had nog zo van day lieve meisje kunnen genieten die onderaan de trap staat te kwispelen naar mij.....

blijf als gast geregistreerd staan

Niet rot bedoeld hoor, maar zullen je zwangerschaps hormonen ook niet een rol spelen op je emoties?

Dat je een nieuwe hond wilt is niet gek. Ik ben altijd opgegroeid met honden om me heen. Toen ik op mezelf ging wilde ik geen hond, nou dat heb ik 1 maand vol gehouden!!

weet je daar begint iedereen in omgeving over, netals of je geen verdriet kan hebben om je hond.
snap wel dat ze het zeggen, maar weet dat dat niet is, heb nu minder hormoonwisselingen dan voor zwangerschap, lees jaren in malenmolen met ivf e.d.
zoveel onbeantwoorde vragen.........

lieve Griet,

ga je zelf geen schuldgevoel aan praten, je hond had in ernstige mate epilepsie en de aanvallen kwamen wel twee maal per week.Hoe denk je dat het voor je hond was.nee ik denk dat je een wijs en verstandig besluit hebt genomen.3 jaar is heel jong maar had je hondje kwaliteit van leven? Ik denk het niet.Maakt het verdriet en gemis er niet minder om ,maar de realiteit was een jonge hond met een ernstige aandoening.Verwerk het verlies en wie weet komt er ooit nog eens een leuke pup op je pad.Vergeten zal je je meisje nooit, ze heeft voor altijd een plekje in je hart.

En als de baby er nog niet is, ga genieten van de komst van je kleintje.