Milo is sinds een paar dagen 11 maanden. Grote stevige labrador, die plaste als een meisje. Tot gisteren dan.
Gisteren gingen we gaan wandelen in het bos waar hij bij enkele bomen de neiging gaf om zijn pootje op te heffen. Bij één boom ging het pootje 2 keer heel hoog, maar 2 keer niets. Bij de 3e keer begon hij te plassen.
Wij natuurlijk lachen. Is zo grappig om die blik in die ogen te zien van "Allé, waarom lachen jullie, dat is toch normaal wat ik hier doe". Hij was wel op zijn voorpoten aan het plassen
. Het was nog niet zo stabiel zijn houding.
Ik vond die blik zo grappig in zijn ogen dat dit allemaal 'piece of cake' is. Alsof hij het al jaren doet
.














