begin van het einde???

Kylie, bedankt voor je lieve woorden. Zo denk ik er ook over.

Hoi Bettie,

Ik heb 13 juli mijn hond in laten slapen, zij had ook maligne lymfoom gradaat 5 met uitzaaiing naar het bloed.
Het is een zeer agressieve vorm van kanker.
Roxy had ook veel spiermassa verlies en het leek wel alsof je dat met het 4 uur zag afnemen. Ook zij poepte veel op het einde..Roxy vertoonde ook geen pijn, maar op een gegeven moment werd ze kortademig en dat was het dan!
Ik wens je veel sterkte met Indy. En als er iets is kan je mij een pb sturen.

Gr. Simone

Even een update:

Indy is momenteel stabiel, dit houdt in dat ze weer redelijk loopt ( ze zakt soms nog door haar voorpoot, maar ze loopt niet meer mank), het poepen en plassen weer netjes op kan houden en dit dus buiten doet en niet meer in huis, ze goed eet en veel drinkt, dus zoals jullie wel zullen begrijpen leeft mijn wondertje nog steeds voort

Dat is heel mooi nieuws, geniet er van zolang je weet dat ze pijnloos is en er de wil om te leven moet je haar die kans geven veel sterkte Hein Lobke.

Hein, dat doe ik zeker. Omdat we twijfelen of haar gehijg door pijn komt of door de medicatie krijgt ze nu elke dag toch 1 pijnstiller, ik weet dit is troep, maar als het voor haar nu nog een tijdje werkt dan heb ik dat er graag voor over, veel organen in haar lichaam zijn al erg aangetast, dus daar kan ik niks meer aan veranderen, maar zolang Indy nog zo gezellig is, laat merken dat ze bij ons wil zijn en geen pijn heeft , ga ik hier mee door.

Hoi Bettie,

Had je topic in eerste instantie gemist. Pijnstiller in deze situatie lijkt me prima, jij weet wel hoe Indy zich voelt. Chenak heeft dankzij pijnstillers ook een aantal bonusmaanden gehad, we wisten ook toen het echt op was.

Dikke knuf,

Mireille

Stabiel is veel waard! genieten van jullie tijd het codewoord.Met de medicatie moet je zelf zien waar ze het beste op reageert. een beetje schipperen.

Wat fijn Bettie dat het, naar omstandigheden, goed gaat met Indy.
Ik hoop dat je wondertje, je nog lang mag verwonderen

Hier nog even een allerlaatste update:

Helaas, vanavond is er dan toch nog heel onverwachts een eind gekomen aan het leven van mijn lieve Indy. Ik dacht dat ze haar 8ste verjaardag op 4 oktober nog zou halen, maar helaas is dit niet gelukt. Ik ben net terug van de da. Vanavond had ik Daicel en Indy uitgelaten, thuisgekomen lag er een kauwbotje op de grond waar dus beide honden trek in hadden en er werd even wat om gevochten/gestoeid, plotseling gaat Indy onmenselijk hard gillen, ging echt door merg en been en dit stopte maar niet. Daicel er meteen bij. Ik de da gebeld en we moesten meteen komen, zij hoorde Indy ook zo gillen. Vervoer geregeld en wij naar de da. Hier aangekomen bleek haar rechter voorpoot boven de knie helemaal door te zijn. Dit is normaal eigenlijk niet mogelijk zonder dat ze bijv. van een grote hoogte gevallen is of door bijv een auto aangereden, maar nu dus finaal door, het bungelde er echt bij. Indy had net een uur daarvoor haar pijnstillers en Prednison gehad, dus dat dempte de pijn ook nog. Ze was in shock toen we bij de da kwamen. Volgens de da zaten er waarschijnlijk dus ook tumoren in haar bot. Het gillen ging echt door merg en been en we hebben meteen besloten om Indy in te laten slapen, opereren zou te belastend worden, er zouden dan pennen in moeten en die hadden dan weinig grip gehad als de botten al door de kanker aangetast waren. Heel raar dat het toch nog zo onverwacht gelopen is, maar het is beter voor Indy, deze pijn had ik haar zo graag willen besparen, maar helaas is dat niet gelukt, zal het geluid nog wel lang om mijn oren blijven horen.

Bettie wat vreselijk
Ik moest vandaag nog aan je denken, was van plan een krabbeltje bij je profiel te zetten om te vragen hoe het met Indy ging.
Je wist dat Indy in reservertijd zat, maar dit komt toch nog onverwacht...
Je hebt gedaan wat je kon, je bent tot op het laatste moment bij je Indy gebleven.
Ik wil je heel veel sterkte wensen met het verlies van je lieve Indy!

wat erg! :( je had zo'n mooi waardig einde uitgestippeld en dan moet dat 'verstoord' worden door zulk 'n verschrikkelijke gebeurtenis...


Ik wil je enorm veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd...

Vreselijk. Heel veel sterkte.

Bettie...toch nog plots...niet te voorkomen.Zwaar voor je, voor Indy geen pijn meer, verlost...

veel sterkte

wat erg, dat zal je idd wel een tijdje bij blijven,
maar nu kan hij de rust vinden, en heeft geen pijn meer,
heel veel sterkte in de tijd,

Allemaal bedankt voor jullie medeleven, wat doet dat goed.
Vannacht heb ik gelukkig redelijk goed geslapen.
Zo meteen gaan we Indy begraven, ik heb goed afscheid kunnen nemen en het is voor nu goed zo.

Jeetje Bettie, wat totaal onverwacht.
Natuurlijk stond haar einde er aan te komen, maar toch niet op deze manier of op dit moment.

Ik heb bewondering voor de manier waarop je Indy nog de mogelijkheid hebt gegeven om te genieten ondanks haar ziek zijn.
Heel veel sterkte gewenst vandaag en de komende tijd.

Ach lieve betty!!!
Vreselijk voor jou en je familie.
Ik wens je heel veel sterkte de aankomende tijd.
Liefs,
Simone

we willen jullie heel veel sterkte
wensen met dit verdriet ik heb dit topic te laat gezien
wij hebben nl dit zelfde mee gemaakt met zina en herken
veel dingen in je verhaal toen ik je een na laatste
berichtje las wist ik al hoe laat het was
maar daar heb je nu niks aan

zoals je zelf al zegt het is goed zo
ik wil je nog mee geven dat je dit niet had
kunnen weten dat het zo zou gebeuren je hebt
het gedaan wat je kon

ja dit zijn dingen die je een ander niet gunt echt een rot ziekte!
zina is 28 augustus zelf overleden wij zijn er pas 23 aug achter gekomen omdat
ze ineens doodziek werd ze was net een mand 4 jaar geworden .
het is nog vers geef je zelf de tijd om te rouwen het zal altijd wel ergens een
beetje pijn blijven doen maar het word echt minder onthou de mooie leuke
momenten samen en probeer het moment van te vergeten. ik heb daar zelf ook heel erg mee gezeten omdat zij zelf thuis is overleden in ons bijzijn terwijl wij die dag al een afspraak hadden staan voor inslapen maar ik zie het nu zo dat ze zelf vond dat het goed was zo. die gedachte heeft mij erg geholpen.

Indy zal zeker altijd een plekje in ons hart houden, ik heb veel prachtige herinneringen, (oa als foto) aan haar. Ook heb ik een paar maanden naar het afscheid toe kunnen leven en dat is een extraatje geweest.