Hond ná hond?

Goedemiddag!,

Ja een beetje onduidelijke titel Hond ná hond?.
Ik bedoel ermee; Je hond komt te overlijden neem je dan een andere hond?

Ik heb hele discussie's met mijn ouders gehad, wat nou als een van de honden te komt overlijden? Nemen jullie dan nog een hond?
Directe antwoord: "Nee!"

Dus gisteravond weer even over gehad áls ze dan weer voor een hond(of-tje) gingen dat het dan eentje uit het asiel ging worden. En dan vooral een wat oudere om hem/haar nog een mooi leventje te geven

Wat zouden jullie doen? Geen hond meer of wel weer een hond?

Groetjes Ramona

mmm ik denk dat er dan weer een hond komt, maar niet direckt zou ik niet kunnen. Maar zekers wel over een jaar of zo. PPff moet er nu nog niet aan denken hoor, ik hoop dat Eros nog lang genoeg bij ons blijft

Groetjes Bianka

Zo als ik er nu tegen aan kijk wel een hond.
Leven zonder hond kan ik me niet voorstellen, dan mis je zoveel liefde en moois. Dus er zal altijd een hond komen.
Wij hebben er nu 3 en Raisa zal niet lang meer leven. Of we dan meteen een andere hond nemen weet ik niet.
Toen verleden jaar onze Shita overleed en we nog 2 honden hadden voelde ik de behoefte om een andere hond te nemen helemaal niet.
Dat heeft dus bijna een jaar geduurd voor die kwam.
En dat was dus vlak na het overlijden van Saba.

Toen hadden we opeens alleen Raisa nog maar. En het was opeens allemaal zo triest. En Raisa had ook moeite opeens met alleen zijn. Dus toen kwam Shyra erbij en al snel erna ook Raya.

Ik zie wel hoe het gaat.
Maar zonder hond, kan ik me niet voorstellen.

Groetjes Marianne

Ik zou het eigenlijk ook niet zo goed weten.
Misschien dat er een periode tussen moet zitten wil ik er klaar voor zijn.
Maar het lijkt mij ook heel raar om zonder hond te zitten dus ik zou het uiteindelijk wel doen.

Haha ik vind het maar lastig!

Liefs, Mitzi

Hoi Ramona,

Het ligt puur aan je zelf, of je er aan toe bent ja/nee of wie dan ook..Mijn ouders hebben altijd honden gehad de laatste hond was een bouvier gedeeltelijk ook van mij maar is bij mijn ouders blijven wonen. Hij kwam ten overlijden en we waren er allemaal slecht van aan. En omdat mijn ouders altijd een hond hebben gehad, hebben ze eigelijk heel snel beslist om een nieuwe hond te nemen. Mijn idee erover was waarom zo snel..Maar nogmaals het is aan ons zelf of we eraan toe zijn..In mijn geval is dit mijn eerste hond in mijn eigen huisje en ook daar heb ik heel goed over na moeten denken..Heb er tot nu toe geen spijt van gehad..

Hoop dat je hier iets aan hebt

groetjes

J&M

Toch allemaal wel dezelfde reactie's.

Het ligt inderdaad wel aan je zelf of je er aan toe bent of niet.
Ik ben ook opgegroeid met honden alleen ik woon bij mijn ouders dus hun hebben de keuze om weer een hond erbij te nemen of niet.

Maar het word wel onwijs stil als we geen honden dan meer hebben.

En een hond uit het asiel om nog een leuk leventje te geven is toch te mooi om te horen

Groetjes Ramona

er komt wel weer een hond maar een jaartje later
als het een beetje verwerkt is

Klopt wel maar ik denk dat jou ouders toch snel voor een jong hondje gaan kijken..En geloof me als ze altijd een hondje hebben gehad, dat er heel snel toch weer een nieuwe zal komen..Ook al zullen ze op jou vraag voor t moment NEE zeggen......

@ Joyce,

Ik heb eigenlijk geen idee of het wel een jong of een wat oudere hond word.
Mijn moeder heeft in het algemeen toch meer de keuze.
Ze kiest altijd voor een hond die 'zielig' is of teruggekropen.
Mijn vader heeft daarin niet zoveel te bepalen

Het word trouwens wel de bedoeling dat de hond dan meegaat op vakantie.

Groetjes Ramona

Oja, om verwarring te voorkomen.
Gister hadden we het over een wat 'oudere' hond! Dat heb ik ook in het topic gezet
Maar eigenlijk weet ik niet waarvoor ze gaan, het ligt maar net waar de keuze op valt.

tja ik weet niet ik hoop van wel, ik denk dat het anders zo heel stil is in huis. maarja, daar ben je dan ook wel weer aan gewend, want dan krijg je het volgende:
hoelang wacht je daarmee?
maar zou het zeker wel willen!

Als het ooit zo ver mocht komen zou ik graag willen weten wat de keuze is geworden....Hoop voor jullie nog lang niet..Weet natuurijk niet hoe oud de honden nu zijn..

Denk dat ik er een hele tijd mee zou wachten.
De ene hond is immers neit met de andere te vervangen.
Zou ik er direct weer eentje nemen dan zou het voelen als verraad..
Dus kzou er na verloop van tijd misschien weer eentje nemen maar dan moet ik totaal geen twijfel enzo meer hebben

@ Joyce,

Randy word 31 December 11
Je kan het wel merken hoor, hij gaat geleidelijk achteruit.
Krijgt overal wratjes

Groetjes Ramona

Zulke dingen zijn altijd moeilijk te voorspellen van te voren...

Je kunt nu zeggen... absoluut niet... of juist wel.. maar alleen de tijd zal t leren...

Familielid was harststikke gek op haar hond... maar vind het nu wel weer fijn om de "vrijheid" te hebben....

Andere familieleden namen wel weer gelijk een hondje omdat ze niet met de leegte konden leven....
en nee ik vind dit geen teken van "de oude hond gelijk vergeten zijn".....

wellicht is dit zelfs in sommige gevallen beter om het verlies te kunnen verwerken... en er niet in "blijven hangen".....

Met andere woorden.. ik weet t niet.. kan niet in de toekomst kijken hoe ik me voel....
ik zie het dan wel... en tot die dag.. geniet ik volop van DIT hondje... (en al zn streken.. )

p.s. Ramona


Heb mn naam gewijzigd in Ramona en Bones... voor de duidelijkheid...

Ramona en Bones,

Ik had al zo'n idee dat je dat had gedaan Ik zal zo mijn naam ook even veranderen want ik had nog een Ramona ontdekt

Randy én Benji zijn allebij niet vervangbaar! Dat zou iedereen wel met z'n hond hebben

Honden zijn er gewoon altijd voor je; Als je nou huilt of lacht..
Als je huilt troosten ze je, en als je lacht kijken ze je zo raar dan

Groetjes Ramona

Wij zouden denk ik de week erna al weer een hond nemen, net als mnet brenda toen,
Eerst een aantal keer langs gaan in het asiel ( die week ) en dan uiteindelijk toch de keuze gemaakt.

Ja dan krijgen we vast wel een nieuwe niet gelijk maar we krijgen er wel een nouja buddy is nog niet eens 1 dus hopelijk gaat die iniedergeval niet dood aan ouderdom

Hoi,

Wij dachten ook na het in laten slapen van een pup van 8 maanden, nog ff niet. Maar doordat ik veel zat te kijken op sites kwam ik deze fokker tegen die net pups had. Dat was een week na het overlijden. Ik kreeg veel commentaar alsof ik geen verdriet had en dat het te snel was. Mijn dochter van 6 vroeg drie dagen na het overlijden wanneer er alsjeblieft weer een pup kwam ze miste het erg. Ik heb al een oudere hond van bijna 6. En ik heb er geen moment spijt van. Het verlies merk ik nog steeds wel maar ik hen ook plezier vanmijn nieuwe pup.

Maar het is ieder voor zich. Kijk zelf hoe je je voelt en dan besliissen.

miranda

"rouwen doe je altijd verkeerd" (in andermans ogen....), zei mn psycholoog (toen ik op 26 jarige leeftijd weduwe werd)

blijf je verdriet hebben dan is het niet goed en in dit geval "maar" een hond..... neem je een andere hond is het ook niet goed.....



voor iedereen.... gewoon doen zoals het voor jezelf goed voelt...

Toen mijn hondje overleed, door een aanrijding toen mijn toenmalige vriend haar uitliet, was ik daar zo kapot van, het heeft echt 3 jaar geduurt voor ik weer voor een hond koos. Eerder kon ik dat echt niet, voelde me schuldig tegenover haar als ik vrolijk met een andere hond zou lopen en zijn waar ik met haar altijd was. Nu ben ik dolgelukkig met Muis ze is al bijna 2 maar moet nog bijna elke dag aan Stippie denken...

verdriet en rouw is voor ieder mens anders
soms neemt men gelijk weer een nieuwe hond om afleiding te hebben en zo het verdriet wat te verzachten ,soms duurt het een jaar voordat iemand er weer aan toe is ,en ik ken ook mensen die zeggen dit wil ik nooit meer meemaken
dus ook ik zeg gewoon je eigen gevoel volgen hierin

helemaal mee eens Ramona, gewoon jezelf blijven, en als je het een plekje hebt gegeven gewoon een hond weer nemen, nooit doe je het goed in andermans leven, neem je een hond pal na zijn dood dan is het weer verraad, ga maar door,

als ik mijn honden er mee terug kreeg had ik Bamse nooit een nieuw leven gegund. maar aangezien dat gewoon niet kan, ben ik blij met Bamse.

en iedereen moet zijn eigen keuze maken, en het nimmer laten opdringen door anderen.

gr. willemijn.

Ik denk ook wel dat het scheelt of je je hond op jonge leeftijd vrij onverwachts verliest. Bij een oudere hond gaat het afscheid al wat geleiderlijker en kan je er meer vrede mee hebben. Wat overigens niet zegt dat je 'm heel erg gaat missen. Mijn vorige hond is 15 geworden en begin oktober 2005 overleden en 2 maanden later had ik een nieuwe hond. De 2 maanden zonder hond vond ik vreselijk, dan merk je pas hoeveel je tegen een hond kletst bij alles wat je doet. Zonder hond vind ik het leven een stuk minder leuk ook al ben ik met m'n man en 2 kinderen zelden alleen.

Iedereen rouwt op zijn en haar manier. En net wat jij al zei Ramona, je "doet'het nooit goed in andermans ogen. En dat zeggen vaak mensen die a- geen persoonlijk verlies geleden hebben (gelukkig) en B- mensen die geen dieren hebben. Mijn zus heeft geen dieren en die zei dat ik een nieuw pup als vervanging nam voor Amber. Nou alsof dat ooit zou kunnen. Net als bij mensen is elk dier uniek en er is geen tweede van op de wereld.
Mijn dochtertje is helemaal gek met Nelson hoewel ze het veel heeft over Amber die we in hebben laten slapen. We praten er veel over. Zo blijft ze toch bij ons in gedachten. (net als alle andere honden die we gehad hebben)
DOE WAT JE GEVOEL JE INGEEFT EN VOEL JE ER PRETTIG BIJ.

groetjes Miranda

wat wij zelf altijd een moeilijk punt vinden is weer een hond nemen van hetzelfde ras als je overleden hond was
wij zijn bijvoorbeeld ook erg gek op langharige hollandse herders ,maar we kunnen ze niet meer nemen na het overlijden van onze twee kanjers

Ik heb het toevallig net vorig jaar rond deze periode meegemaakt dat ik mijn Labrador van 15jr moest afgeven, ik was hier kapot van en mis hem nog steeds !

Mijn ouders hadden hun veto gesteld en gezegd dat er geen hond meer kwam, het verdriet was te groot ! Ze waren echt categoriek en vermits zij gedurende de dag voor de hond zorgen moest ik me er bij neerleggen.

Ik ging na het overlijden van mijn hond echter werken in het asiel als vrijwilligster en kwam daar een lieve maar zieke Golden tegen en wilde hem echt helpen. Mijn ouders hebben toen "de fout" gemaakt om hem te komen bezoeken en na drie keer vielen zij ook voor hem. Dus hij kwam bij ons in huis en we zijn nu allemaal gek van hem al vergeten we de vorige nooit of tenimmer !

Liefs,
Marie-Rose

Zonder een hond zou ik me niet compleet voelen maar het is erg persoonlijk. Onze vorige hond was alleen en overleed te vroeg op 7 jarige leeftijd. Dit was op een vrijdag. Zaterdags was het stil in huis en op zondag wist ik dat ik weer een nieuwe hond zou nemen. Op maandag kochten we Mila. Een klein jaar later kwam Muis daarbij en weer 5 jaar later Eva. Ik heb er nu 3 en als er een weg gaat vallen komt er geen 3e. Maar als ik uiteindelijk zou eindigen met 1 hond zal er waarschijnlijk wel weer een bijkomen. Dat zeg ik dan wel, maar misschien gebeurt dat niet, dat soort dingen zijn niet te plennen.

Persoonlijk vind ik het heel begrijpelijk als iemand meteen een nieuwe hond neemt en ook heel begrijpelijk als er soms jaren tussen zitten. Sommige dingen zijn denk ik niet te plannen.

ik heb het mee gemaakt.
27 feb is spike overleden.was/ben er helemaal kapot van.ik kan echt niet zonder dieren dus ging ik op zoek,ik wilde wel een hondje uit het asiel.op 14 feb kreeg ik reza,echt heel snel dus.en op 28 juni kreeg ik taz.voor iedereen is het verschillend maar voor mij was het de juiste beslissing.ik heb wel expres een heel ander hondje gekozen dan spike zodat ik niet kon vergelijken want dat is niet eerlijk voor reza.
groetjes linda.