Het was pikdonker, dus ik kon hem ook niet vinden. Ik bleef maar roepen en roepen... normaal gesproken was hij dan al weer snel bij me, maar dit keer kwam hij niet. :( Ik dacht dat ik droomde... dit kan toch niet waar zijn, normaal blijft hij toch altijd bij me? Hij zal toch niet ergens door het ijs heen gezakt zijn...? Na een tijd gaf ik het roepen op en besloot maar om hulp te vragen en rende naar huis toe.
Toen ik eenmaal aan kwam bleek Jack voor de deur te zitten... Ik wist niet hoe snel ik hem moest oppakken, ik was zo erg geschrokken!
We waren elkaar in het donker kwijt geraakt, ik zag hem niet en hij kon mij niet vinden. Maar ik ben zo blij dat hij de weg naar huis toe wist en voor de deur stond te wachten. Dacht even dat ik hem voor altijd kwijt zou zijn geweest...
Morgen meteen maar eens zo'n halsbandje met een lampje kopen...




