Zelf ben ik nog maar 17 en heb al het een en ander meegemaakt. Dit lees je op mijn profiel.
- Sinds 11 september 2010 hebben wij een golden retriever pup genaam Jazzy. Ze is ontzettend lief , nieuwschierig en zo gek als een deur, maar daarom past ze ook zo goed bij mij. Ze kwispelt heel de dag door en op dit moment zitten we op puppycursus. Ze doet het geweldig en is een groot voorbeeld voor de rest van de groep.
- Jazzy is ondertussen alweer anderhalf en lekker eigenwijs, maar ik kan ohh zoo van haar genieten als ze zo eigenwijs doet, want dat maakt Jazzy Jazzy.
Maar ze zal nooit Ziggy kunnen vervangen. Maar nu kan ik me al geen leven meer voorstellen zonder Jazzy.
Ziggy je zult altijd in mijn hart zijn en dat moet je nooit vergeten <3 Je was een hond om nooit te vergeten.
Een gedicht voor ziggy
Vriendschap dat is geven zonder nemen
Vriendschap dat is helpen als het kan
Vriendschap dat is meer dan woorden kunnen zeggen
Vriendschap dat is héél veel houden van
sinds 17 juni is mijn lieve schat er niet meer, ze is aangereden door een motor. ik mis haar zo, ze was echt mijn alles.
17 juni was een super leuke dag, we waren net klaar met trainen, dus we gingen eventjes een wandeling maken. Deze dag eindigde in een nachtmerrie.
We waren van plan om even lekker in het avond zonnetje een wandeling en foto's te maken. Onderweg waren we een beetje gek aan het doen, verstoppertje in het dorp achter de geparkeerde auto's.
Op de dijk stond net nog een stukje avondzon, dus ik wilde natuurlijk een foto van je prachtige snoetje maken. Ik had ondertussen al een aantal foto's gemaakt. Dus ik doe je riempje meer om, maar op dat moment wilde je gaan zwemmen aan de andere kant van de dijk. Je rende zo de dijk op. En ik maar roepen, "Ziggy, Ziggy , kom terug" . Maar ik zag je nog steeds niet. Opeens hoor ik een motor aankomen, ik was verstijfd, want opeens kwam er een harde knal en zag ik de motor door de lucht vliegen. Maar er ik zag jou nog steeds niet.
"NEEE" je zou toch niet aangereden zijn, dus ik ren zo hard als ik kan de dijk op. Gooi mijn fototoestel op de grond. En jij ligt daar, je ligt doodstil zonder een kik te geven. Op het moment dat ik je naam roep, begin je nog 4 keer te kwispelen. Het zal toch niet waar zijn, het kan niet !!!
Ik ga op mijn knieën naast je zitten, met mijn gezicht op je buik. Je hartje klopt nog, maar er kwam bloed uit je nek. Heel mijn wereld stort in een keer uit elkaar !
Je was mijn alles, en nu ben je er niet meer.
Ik heb voor mijn idee uren op je buik gelegen en geen enkele auto stopte. Ik kon niet stoppen met huilen en wilde dat ik ook dood ging. Want mijn leven is niks zonder jou.
Na een tijdje stopte er een auto en die belde mijn vader, hij kwam en begreep het ook niet.
Had nog nooit de dood in het dichtbij meegemaakt, maar dit was wel heel erg.
