Dag mensen, ik ben een 56 jaar oude hondenvriend uit Den Haag. Helaas zonder hond: we werken allebei en hebben een appartement zonder tuin of balkon. Maar mijn moeder woont dichtbij en eigenlijk is haar hond altijd de familiehond. Beau, de Coton de Tulear die zij sinds 2005 had was absoluut de familiehond. Sterker nog: hij zag mijn partner Jeff als zijn alfa en de twee waren totaal aan elkaar verknocht. Beau logeerde dan ook heel vaak bij ons en we namen hem mee op weekendtripjes of dagtochtjes. Een klein hondje met een reusachtige persoonlijkheid. Rustig, lief, intelligent en wijs, en af en toe ook gewoon lekker gek. Hij heeft met zijn hart en ziel van ons gehouden en hij is zijn hele leven lang geliefd en beschermd geweest. Ook eergisteren, toen hij in de armen van mijn broer aan zijn laatste reis begon. Zijn hartje had het opgegeven en elke beweging en ademhaling kostte hem moeite hoewel hij bleef kwispelen en alert zijn kopje scheef hield als je met hem sprak. Onze harten zijn gebroken. De leegte die Beau achterlaat is onbeschrijflijk. Daarom ben ik hier gekomen, om iets van troost te vinden bij mensen die weten hoe wij ons voelen.
