Mijn vrouw wilde al enige tijd een hondje, zo'n lief klein schoothondje dat bij haar op de zetel kwam liggen etc. Persoonlijk was ik daar niet zo voor, want ik zag me alweer zo'n 10 à 12 jaar door het bos lopen. Maar mijn vrouw kreeg hulp van zowel mijn dochter als kleindochter. En wat doet een man tegen zoveel overmacht... juist ja ...toegeven. Het lieve kleine schoothondje bleek een onbedaarlijke onverlaat te zijn, de nagel van mijn doodskist. maar hij(ja, het is een hij) heeft ook goede momenten en hij kan ook heel erg lief zijn, en dus ben ik echt van hem gaan houden.Luisteren doet hij erg goed...als het hém uitkomt. Maar een rustig hondje is het zéker niet, dat weet mijn vrouw ondertussen ook.Zijn hobbies binnen zijn blaffen, bijten en springen en buiten is het graven.
verder nog een paar algemene gegevens:
Wij(mexx, mijn vrouw en ik dus) wonen in Lommel in het noorden van belgisch Limburg, vlakbij een groot dennenbos met veel wegeltjes. Een ideaal gebied om te wandelen. Mexx voelt er zich al helemaal thuis natuurlijk.
