Sinds augustus 2010 woont Doortje bij ons, bij mijn man en mij, en onze twee kinderen van 19 en 17 jaar. Ze was 9 weken toen ze bij ons kwam, en meer dan welkom!
Anderhalf jaar daarvoor hadden wij onze vorige teckel Nicky op 14 jarige leeftijd in moeten laten slapen, en het was enorm leeg zonder hond.
Ondanks dat we dus wel dachten te weten wat het inhield, een teckel op te voeden, was dit toch een verrassing voor ons. Natuurlijk mag je de ene hond niet met de andere vergelijken, zelfs al zijn ze van hetzelfde ras, maar dit is zo'n andere hond, echt wel wennen hoor.
Nicky was meer een mutsig typje, hield niet van regen en alles wat verder met water te maken had.
Doortje scharrelt ook in de regen gewoon door de tuin, crosst al snorkelend door de diepste plassen, en als ze een sloot of ander water ziet, jumpt ze er vol gas in. Een wat stoerder typje dus.....zou je denken.... want volgens ons is ze ook een vreslijke angsthaas. Als ze alleen met mij in het bos is ( alleen de vraag al, hoe komen we daar alleen, maar dat terzijde) loopt ze rond te loeren, alsof er achter elke boom een beer te verwachten valt. Zijn we daarentegen met z'n tweetjes, dus mijn man en ik, of ik met één van onze kinderen, dan dartelt ze vrolijk voor ons uit! Ook andere honden vindt ze 9 van 10 keer gezellig, en heerlijk om mee te rollen en te rennen.
Gelukkig houdt ze ook van autorijden, ze nestelt zich lekker tussen de kinderen op de achterbank als we naar Frankrijk rijden, en vorig jaar op de camping was ze de lieveling van de campinggasten.
Hoe meer aandacht hoe beter, dat moeten we thuis wel goed in de hand houden, want met die onschuldige blik, pakt ze iedereen in.
