" Hallo ,
Mijn maltezer van bijna 9 jaar heeft blaaskanker ( plaveiselcelcarcinoom ) . Vorig jaar in september is het weg genomen maar in februari dit jaar was het er al terug .???? Nu heeft ze constant de drang om te duwen zodat ze grote en kleine plasjes doet en soms ook dat er niets uit komt . Ze doet dat ook gans de dag in huis alleen als ze neerlegt in mand of zetel niet. Ze heeft ook regelmatig diarree . Eten doet ze nog redelijk en spelen af en toe maar dat begint een zeldzaamheid te worden. Neemt ook medicatie remadyl en tramadol druppels en vedimet voor haar hartje. Maar nu is mijn vraag is dit nog een hond waardig leven ??? Weet echt niet wat te doen elke dag is 1 te vroeg om afscheid te nemen !
"
Wat voel je je dan radeloos en machteloos als je je hondje ziet hurken om te plassen en er komt niets of nauwelijks iets.
Ik heb dit meegemaakt met mijn Kooikerhondje reu, die op 14-jarige leeftijd een niet operabel gezwel bij de uitgang van zijn blaas had. Als de hond niet de hoeveelheden kan plassen, die normaal zijn gezien eet- en drinkgedrag, dan gaat de hond zichzelf vergiftigen.
Het ging mij zo aan mijn hart als mijn reu weer met zijn poot omhoog stond en er nauwelijks iets kwam. Ik kon de pijn - ondanks medicatie - in zijn ogen lezen. Op een gegeven moment heb ik mij afgevraagd; waarom ik mijn hond met zoveel pijn bij het plassen met kans op vergiftiging, nog moest laten leven. Alleen omdat ik geen afscheid van mijn trouwe maatje kon nemen???? Mijn antwoord was: nee; dit is geen hondwaardig bestaan. Uit liefde heb ik hem toen een langere lijdensweg bespaard en hem in laten slapen.
Laat een hond met geen vooruitzicht op verbetering, maar verslechtering en kans op zelf-vergiftiging niet langer lijden dan nodig is.
Loslaten is ook houden van! Sterkte met het op tijd nemen van de zo moeilijke beslissing.