Je bent niet de enige met dit gevoel.
Ik heb het bij een paar kennissen van me ook gezien. Die ene kennis ging elke dag meerdere malen met de nieuwe hond wandelen, maar treurde nog steeds erg om haar vorige hond en kon van die nieuwe hond niets verdragen. Ze zag hem niet graag, wou hem het liefst van al meteen weg doen. Nu, een hele tijd later, merk ik dat ze eindelijk terug over haar vorige hond kan praten (op de één of andere manier kon ze dat niet, omdat ze zichzelf blijkbaar niet toestond te treuren). En nu merk ik ook dat ze de andere hond graag begint te zien.
Ik denk dat dit gevoel normaal is als je het overlijden van je vorige hond nog niet volledig aanvaard hebt. Uiteindelijk neem je alleen maar een nieuwe hond omdat je vorige hondje er niet meer is. Had je het voor het kiezen, zouden hondjes minstens 60 jaar worden en hoefde je nooit afscheid te nemen. Een nieuwe hond zou je dan alleen maar nemen omwille van het plezier van een tweede hond, niet omdat je vorige hondje er nu eenmaal niet meer is. Waarschijnlijk besef je op dit moment heel erg hoe hard je je oude hondje eigenlijk nog mist, meer dan je dacht. En moet je daarom terug door een stukje rouw. Op de momenten dat het verdriet weer extra hard toeslaat, krijg ik ook geen hap door mijn keel.
Vreemd genoeg heb ik iets soortgelijks meegemaakt met mijn paard. Ik kon alleen maar kwaad op haar zijn omdat ze mijn hondje niet was, omdat ik aan haar bijlange zoveel niet heb als aan mijn hondje. Omdat het alleen maar verergerde, heb ik een tijdje haar zoveel mogelijk gemeden. Mijn moeder zorgde toen voor haar.
Nu kan ik het terug aan om met haar bezig te zijn. Nog niet zoals vroeger en die kwaadheid speelt makkelijk terug op telkens ze wat moeilijk is of dingen anders doet dan mijn hondje (hoezeer ik ook besef dat dit niet anders kan). Ik verzorg haar nog steeds niet volledig zelf, maar kan wel terug elke dag met haar wandelen. Nadien borrelt die kwaadheid vaak terug even op, maar het zakt daarna snel. En ik merk dat ik langzaamaan een band met haar begin te krijgen. Dat ik die band voorheen niet had, komt niet omdat ik haar, zoals jij, nog niet lang heb, maar had met gedragsproblemen van haar te maken (nu aangepakt met behulp van een therapeute).
Het enige wat ik je kan aanraden, is het niet te forceren. Ben jij er nog niet klaar voor om met deze hond alles te doen wat je met je vorige hond deed? Vraag dan dat de anderen dit tijdelijk overnemen. Geef jezelf tijd. Zo te horen is het een schat van een hondje, ik denk wel dat het met wat tijd vanzelf in orde zal komen. En sta jezelf toe nog zoveel te huilen voor je oude hondje als je nodig hebt. Dat het al een paar jaar geleden is, speelt geen rol.
Veel stekkte, Floortje.
