Vanmiddag waren mijn vrouwtjes dus samen weg, naar mijn oude huisje. Dat moet leeg worden gemaakt omdat wij dus bij mijn vrouwtjes zus gaan wonen. Dat is wel bekend. En omdat de "vrienden" van mijn vrouwtje niet kwamen helpen moest mijn tweede vrouwtje meehelpen. Kan allemaal.
Ik ben al een grote hond dus ik kan best wel even alleen zijn. Myla kan dat nog iets minder goed, maar zij is ook nog wel kleiner als ik. Myla en ik mochten dus samen buiten zijn en als we wilden konden we ook wel naar binnen naar ons water. Dat hadden ze voldoende voor ons klaar gezet. Micky moest maar even mee omdat anders de kans wel bestaat dat Myla en ik aan zijn operatiewond gaan likken. Dat mag niet.
Maar op een gegeven moment wilde Myla eens kijken wat ik nou zo leuk vind bij de vijver die hier in de tuin is. En ik kan daar makkelijk met mijn voorpoten op gan staan en dan gewoon kijken. Myla is nog zo klein dat zij op de rand sprong, en tot mijn grote schrik viel ze er ineens in! Zij riep heel hard om de vrouwtjes en ik ook maar ze waren er niet. De buren van het tweede vrouwtje waren wel thuis maar konden niet in onze tuin komen dus ik moest iets doen. Het lukte Myla namelijk niet om op de rand te komen. Dus ik stopte met roepen om hulp en heb zelf actie ondernomen. Ik ben weer met mijn voorpoten op de rand gaan staan en heb mijn bek zachtjes om Myla's ruggetje gelegd, toen ben ik terug uit gelopen en zo heb ik Myla uit de vijver gehaald.
Door mijn reddingsactie viel er wel een beeld in het water wat op de rand van de vijver stond en dit zag het tweede vrouwtje meteen. Daarvoor gaf ze mij op mijn donder toen ik thuis kwam. Ze was wat chagrijnig. Mijn eigen vrouwtje verdedigde mij meteen en zij dat het ook door Myla kon komen, en die zag toen ook gelijk dat die helemaal nat was.
Toen belde de buurvrouw aan en die vertelde het hele verhaal. Wat waren ze toen trots op mij zeg! Ik ben een held! Weet niet zo goed wat dat betekent maar ik weet wel dat ik enorm veel knuffels heb gehad en dat het tweede vrouwtje meteen haar excuus aan mij heeft aangeboden. Ik heb ze geaccepteerd ... snapte haar reactie wel want ik ben gewoon groot en ooit heerlijk lomp enthousiast. Dus ik had dat beelde ook makkelijk in de vijver kunnen gooien.
Myla lijkt niets aan haar avontuur te hebben overgehouden maar mijn vrouwtjes willen morgen toch even haar door een dierenarts laten nakijken omdat ze wel heeeeeel erg rustig was vanavond en ook wat last van haar achterpootje leek te hebben. Jah het zou kunnen dat ik iets te hard heb vast gehouden maar wat moest ik dan? Ik moest ze d'r uit halen en dat kon niet anders.
Dus ik ben heel blij met mijn actie vandaag en verder zijn mijn vrouwtjes trots op mij. Ik heb het uitgebreid aan Micky verteld toen die thuiskwam en ik hou zelf ook wel een oogje op Myla.
Jullie horen nog hoe het met mijn vriendinnetje is.
Groetjes en high 5 van Rowan



3 doggies











