Annemarie (gast)
Ik heb afgelopen dinsdag afscheid moeten nemen van mijn Viszla Shenna. Ik heb het hier behoorlijk moeilijk mee.
Anderhalf jaar geleden kwamen wij er tijdens een zwempartij in Slovenië achter dat Shenna bloed plaste. Natuurlijk dachten wij gelijk dat ze blaasontsteking had, maar waren eigenlijk ook bang dat het erger zou zijn omdat ze niet zichzelf was. Ze was een hond die wilde rennen, spelen, altijd nadrukkelijk aanwezig, en die vakantie was dat anders. Ze was stil, lag veelal op haar dekje in de schaduw en als je haar aaide dan reageerde ze alsof ze pijn had. Plas opgevangen en naar de plaatselijke dierenarts gegaan, die gaf haar medicijnen tegen blaasontsteking, maar zei wel dat als het met een week niet minder was geworden, we terug moesten komen. Het was inderdaad wel íets minder geworden (het bloed plassen) maar nog steeds duidelijk te zien. Terug naar de dierenarts en die zei dat we het best maar een echo konden laten maken omdat er zeer waarschijnlijk meer aan de hand zou zijn. Omdat we een dag later naar huis gingen hebben we besloten om naar onze eigen dierenarts te gaan. Vele onderzoeken volgden en uiteindelijk kwam het nare bericht: Shenna had een tumor in haar blaas...
We hebben haar toen in november laten opereren en dan hoop je dat het allemaal wel weer goed komt. Maar groot was het verdriet toen ze drie maanden later weer bloed plaste. Dan sta de voor de keuze...weer opereren, weer ellende voor Shenna? Uiteindelijk hebben we toen besloten om haar niet meer te laten opereren, en haar zo lang mogelijk pijnvrij bij ons te houden.
Maar een aantal weken geleden kon ik het niet meer, ik had zo met haar te doen, en wilde haar nog niet kwijt. In tranen heb ik toen het dierenziekenhuis in Utrecht gebeld of we daar terecht konden om haar toch nog een keer te laten opereren. Vorige week woensdag ben ik daar geweest, Shenna is uitgebreid onderzocht en moest weer van alles ondergaan, maar dat deed ze, ze liet alles gelaten toe.
Op de echo was te zien dat er inmiddels 2 tumoren zaten, maar, zo zeiden ze, als ze op een klein punt vast zitten zijn ze goed te verwijderen. De artsen wilden toch nog even met een uroloog overleggen wat ze moesten doen en ik zou vrijdag gebeld worden.
11 november werd ik inderdaad gebeld... er zaten niet 2 maar 3 tumoren in haar blaas, en ze zouden zoveel weg moeten snijden dat er niet voldoende blaas overbleef voor een goede blaasfunctie. Zelf had ik de gedachte dat als er in één jaar tijd 3 tumoren kunnen groeien geen enkele operatie dit kan genezen... dus niet meer opereren.
Maar, hoe het kan weet ik niet, het ging ineens zo ontzettend snel bergafwaarts met Shenna. In een paar dagen tijd, ging het zo slecht. Afgelopen weekend hebben we besproken dat we het nog een weekje 'aan zouden kijken'....maar dat weekje hebben we niet gehaald. Dinsdag-morgen ging het echt niet meer, en ik heb mezelf toegesproken dat ik nu voor haar moest kiezen en niet voor mezelf. Maar was is dat ontzettend moeilijk, je moet afscheid gaan nemen van iets wat je zo dierbaar is, waar je een band mee hebt, wat je het liefst voor altijd bij je wil houden.
Dinsdagavond 15 november is Shenna ingeslapen...ze heeft geen pijn meer, maar ik zoveel verdriet. Ik mis m'n doggy, samen wandelen, haar troostende blik naar mij, haar altijd kwispelende staart, het trust doggy als ik naar bed ging, gewoon....haar aanwezigheid. Ik weet best dat het verdriet zal slijten...maar hoe lang dat gaat duren, geen idee.
Shenna is maar 8 jaar en 4 maanden geworden...
Dag lieve doggy
