Gister hebben we Boy ontmoet buiten in een losloopgebied en er was duidelijk nog geen klik...
Zo blij, vrolijk en speels als hij op de filmpjes was zo schuw en timide bleef hij nu het liefst voor ons buiten beeld achter zijn baasje staan, duidelijk voelend dat het anders was dan anders. Shira daarintegen steeg boven zichzelf uit en wilde zelfs geaait worden door Boy zijn baasje en daagde Boy meermalen uit tot spel, dat doet ze normaal zeer zelden...
Eigenlijk hebben Shira en Boy dezelfde problemen: Bang voor mensen.
Als mensen bij Shira te dichtbij komen gaat ze verstarren en laat ze het zeer gespannen over zich heen komen.
Boy daarintegen raakt compleet in paniek en zal willen vluchten.
Als er als ze los is mensen aankomen gaat Shira regelmatig de confrontatie aan door eropaf te gaan en dan te blaffen en te grommen en te proberen de "boze" mensen op afstand te houden, Boy zal er met een grote boog omheen lopen.
Met Shira is gemakkelijk contact te maken omdat ze wel heeeeeel erg van knuffeltjes houd, dat trekt haar over de streep. Met Boy is dat minder maar we moeten ook niet vergeten dat hij pas 3maanden geleden uit de ellende van Polen is weggehaalt en daar een jaar zonder vooruitzichten in het asiel heeft gezeten omdat ze hem met geen mogelijkheid uit de kuil onder zijn hok vandaan kregen...
Kortom: wat is het moeilijk, willen we nog een mensenschuw hondje? We weten dat we het aankunnen, dat we het geduld hebben en dat het enorm veel voldoening en blijdschap geeft als je die kleine stapjes vooruitgang ziet. Ook weten we dat Shira hem wel ziet zitten en dat is ook niet onbelangrijk gezien zij 24/7 met hem opgescheept moet zitten. Daarbij kan hun gezamelijke probleem maar de verschillende uitingen daarvan er voor zorgen dat ze elkaar kunnen helpen of juist samen in een neerwaardse spiraal gaan.
Ik ben heel benieuwt wat jullie van dit alles vinden en ga zeker niet over een nacht ijs, ook wil ik hem nog een paar keer zien om hopelijk wel een klik te vinden...