Sorry maar ik moet even mijn frustraties kwijt. Zoals wel al vaker in een berichtje van mij is verschenen ben ik dus bezig met overhuizen. Van een eigen huurhuisje naar mijn zus ... Rowan en ik wonen al wel daar en we hebben het best goed naar onze zin. Maar het was natuurlijk wel zo dat er op mijn oude adres nog het een en ander moest gebeuren. En natuurlijk roept iedereen altijd van "Je hoeft het maar te zeggen en we komen helpen" ... nou uiteindelijk is het dan toch altijd hetzelfde. Zodra je belt of vraagt hebben ze het te druk en heeft er niemand tijd. Dus sta je er toch alleen voor.
Een simpel voorbeeld van hoe fijn mensen kunnen reageren. Ik had een vriendin van me gevraagd om met aanhanger mee naar de milieustraat te rijden. En dat duurde nogal lang maar afgelopen week heeft ze een keer meegereden, dat was super en ik was daar erg blij. Een andere vriendin bood me aan dat ik morgen haar mannetje wel zou mogen lenen om nog eens met een aanhanger vol mee te rijden. Dus ik superblij want morgen moet er nog heel veel gebeuren en dinsdag moet ik klaar zijn. Pffff echt een heel huis in je eentje leeg trekken valt niet mee. En mijn zus wilde wel helpen maar kon niet omdat zij met drie honden zit als ik weg ben. Die drie wonen nog niet zo lang bij elkaar dus dan is alleen laten nog geen goede optie. Maar ik dwaal af, nu blijkt dus dat de vriendin die haar man had aangeboden om morgen te komen helpen, de andere vriendin had zien rijden ... en nu doen zij het niet meer! Zij liggen overhoop met elkaar ... maar ja, wat heb ik daar nu mee te maken??? Dus met andere woorden ook morgen geen hulp!
Van ellende heeft mijn zus vandaag mee geholpen, zij heeft Micky dus meegenomen omdat die ook nog met een opatiewond zit. Rowan en Myla kunnen goed samen overweg dus die mochten buiten blijven en konden ook gewoon binnen ... komen we thuis en slaat de schrik ons om het hart. Myla was helemaal nat en leek wat pijn te hebben. Rowan was heel onrustig en stond maar bij de vijver te kijken. Rowan is groot genoeg om er in te kunnen maar Myla eigenlijk nog niet. Nu blijkt dus dat Myla in de vijver is gevallen en dat Rowan haar eruit heeft gehaald!!! De buren van mijn zus hadden het gezien. Jee wat een hond! En wat een geluk dat Rowan zo reageerde door Myla bij haar rug te pakken en uit de vijver te halen. Ik ben zo trots op hem maar alleen laten op deze manier kan dus echt NOOIT MEER. Dus zodoende zit ik morgen weer zonder hulp, nog genoeg te doen met een paar meubels die verhuisd moeten worden en dat allemaal omdat andere mensen met elkaar overhoop liggen.
Ik heb dus voor het grof vuil vanavond geregeld dat er een afvalcontainer gebracht wordt en die word ook weer opgehaald. Wel weer 280 euro lichter maar ja je moet iets.
Sorry voor mijn verhaal maar ik moest het even kwijt. Ik bedank in ieder geval "mijn vrienden" heel hartelijk voor hun hulp. En als zij eens iets nodig hebben .... Tja, dan heb ik ook geen tijd meer! Dat heb ik er van geleerd.



3 doggies









