Volgens mij kom je in elk geval met positief opvoeden het verst en krijg je er ook de leukste hond mee.
Maar niet elke hond is hetzelfde. Waar de ene alles doet voor een snoepje heeft de andere er weinig of niets voor over. Toen we Kylie net hadden bleek al gauw dat ze, als we haar los lieten rennen, een snoepje veel minder interessant vond dan verder te kunnen rennen.
We probeerden of het hielp om haar te roepen, een snoepje te geven en dan weer te laten rennen, zodat komen na een snoepje niet met zekerheid betekende dat ze aangelijnd werd... Maar zelfs dat hielp niet. Als de mogelijkheid van vrij rondlopen er was, was een snoepje eten voor Kylie tijdverlies. Ze nam het zelfs niet aan.
Kylie reageert er wel heel goed op te horen dat we haar "flink" vinden of "goed zo Kylie". En een streeltje of een klopje vindt ze ook altijd leuk. Op die manier ging ze zo goed luisteren om ons blij te maken dat ik nu gewoon even heel licht nee hoef te schudden als ze iets wil doen wat ik niet wil, of een knikje "ja" als het mag.
Toch blijven er enkele moeilijke dingen :
Als we aan een wandeling beginnen gaat ze elke keer weer trekken. Té enthousiast. En elke keer moet ik haar kalmeren door haar een paar keer te doen zitten. Dan is het weer over en hangt de lijn weer slap. Naar elke hond die ze ziet wil ze nog steeds heen en elke keer moet ik haar doen zitten en aandacht voor mij vragen. Vaak gaat ze dan binnensmonds jammeren alsof ze de armste hond ter wereld is. Niet alles lukt dus perfect, maar het komt er toch al tamelijk dicht bij 



"





(ik ben de topicstarter).

