Elise (gast)
Gistermiddag om half 2 hebben we met heel,heel veel verdriet afscheid genomen van mijn allerliefste maatje Westley.Onze golden mocht 13 jaar en 3 maand worden.
Het ging allemaal toch nog plotseling.
Ik kwam thuis,riep hem,dacht hey hij is niet in de kamer,daar lag hij in de keuken,was gevallen,ik dacht door zijn artrose,lukt het hem niet op te staan,ik wilde hem helpen opbeuren dit lukte van geen kant.Toen mijn man gebeld,ik voelde het onheil naderen,hij kwam direct naar huis,ondertussen had ik de DA gebeld,ben bij hem blijven liggen,mijn man en ik hebbeen hem op zijn deken getild,nog geprobeerd of hij kon staan,maar nee,hij zakte weer naar beneden.Mijn moeder gebeld,hij zwaaide nog met zijn staart naar haar.Toen gebeurde het; de DA kwam,en hij worstelde zich op,liep een stukje ,en leunde steeds tegen hem aan om te blijven staan,het leek wel van;zo ik kan het wel hoor,niks aan de hand.Hij viel weer neer,worstelde zich weer op,en wou naar 'zijn plaats'achter de bank proberen te komen ,en viel weer,Da constateerde , een beroerte. kan hij Hij heeft al zware medicatie voor de artrose(opiaten etcetc)De vraag was ,kan hij hier bovenop komen,hij zei 80% ja,en 20%nee,maar hij kon er ook één over heen krijgen.Ik dacht steeds aan wat ik mezelf en hem had beloofd,dat ik alles voor hem zou geven,maar proberen niet egoistisch te zijn,dat hij in mijn belang moet lijden,omdat ik het niet kan,we hebben toen de moeilijkste keus van mijn leven gemaakt,en hem laten euthaniseren,IK werd gek toen hij de narcose kreeg,en vroeg of ik nog terug kon,ik wilde zelf met hem mee naar de hemel zodat hij niet alleen hoefde,mijn man en ik zijn later naar buiten gelopen,de DA hij mist je nu niet meer op dit moment,dus we zijn bij hem gebleven tot hij onder narcose was,toen het was gebeurd,lag hij er heel vredig bij,hij had hem mooi op zijn deken gelgd,met een deken half over hem heen.Vandaag hebben we een kistje voor hem gemaakt,en hem daar lekker met zijn dekentjes ingelged,zijnfavoriete speeltjes mee,we hebben een brief mee gedaan in zijn kistje,haartjes afgeknipt,die bewaar ik ter herinnering,en een voetafdrukje van gips gemaakt.En 2 rozen op zijn kistje gelegd,en we hebben hem in onze tuin begraven.
Maar ik worstel zo met mezelf;heb ik te vroeg ge euthaniseerd,of was het het juiste tijdstip,ik wilde hem niet laten lijden,Ik dacht stel dat ik het een aantal dagen aankijk,en hij ligt daar maar te lijden,dat vergeef ik me zelf ook nooit meer,maar atel hij had er vandaag weer 'gewoon'gelopen,dan heb ik hem gewoon vermoord?
Dat zou ik mezelf toch nooit vergeven?
Heb ik juist gehandeld?
Ik vind het heel moedig van je en weet zeker dat Westley een geweldig leven heeft gehad bij jullie!! Nogmaals veel sterkte!!
