Wat was de reden.....

Hey,

Wat was de reden dat je na het overlijden (of herplaatsing) van je vorige hond een "nieuwe" hond hebt genomen?

Daar ben ik eigenlijk wel benieuwd naar.

Zelf heb ik in mijn volwassen leventje bijna altijd honden gehad.
Eerst een vuilnisbakkie, die ineens heel agressief werd en mijn dochter van 2 jaar aanviel. Daar was geen redden meer aan dus. Toendertijd bestonden er nog geen gedragsdeskundigen.

Daarna heb ik bouviers gehad waar ik ook shows meeliep.
Jammer genoeg moesten deze inslapen vanwege hele zware HD.
Toen heb ik besloten om geen honden meer te nemen, omdat ik alleen kwam te staan met 4 kinderen, dus handen vol.
Daarna, jaren later, is Misty gekomen, een golden retriever teefje, die, zoals de meesten wel weten, in maart moest inslapen.

En dan kom ik eigenlijk op het punt, waarom ik dit topic heb geopend.
Nadat Misty was overleden, wilde ik (zoals zovelen) geen hond meer. Je verdriet is zo groot!
Maar eigenlijk begon het al snel weer te kriebelen, ik wilde helemaal niet zonder een hondenmaatje.
De wandelingen, het spelen en de gekke buien, ik miste het allemaal.
Dus eigenlijk als je het goed beschouwd, is dit een stukje egoisme van mij geweest.

Maar ik heb er werkelijk geen seconde spijt van gehad dat ik Simba heb genomen.

En jullie...kunnen jullie je hierin vinden...egoisme of andere redenen?

Lieve groetjes Lia

Hoi Lia

Ik heb in mijn leven nog nooit zonder honden gezeten ik kan er gewoon niet zonder. en zal ook altijd weer een andere hond nemen. niet ter vervanging maar gewoon omdat ik niet zonder hond kan.

Als ik geen dieren om me heen heb dan word ik echt gek. (ja ben ik al) maar dan anders gek

Ik heb ook wel eens gedacht van nee ik neem geen hond meer, maar ik weet gewoon dat ik niet zonder kan. mijn maatjes die helaas er niet meer zijn. zijn nog allemaal stuk voor stuk bij me en ik weet zeker dat ik ze ooit weer terug zal zien.

Dus er komt altijd wel weer een hond.
Ben ook vaak alleen thuis dus is een maatje er bij wel heerlijk. Toch ergens tegen aan kleppen

Liefs natascha en haar vrolijke snuiters

toen mijn rottweiler was gestorven,wilde ik direct een andere,en heb een advertentie gezet op hondgezocht.nl.daarop kreeg ik een reactie van een vrouw die haar getrainde mechelaar weg wilde doen.karma is toen 5 maanden bij ons geweest,maar omdat ik per ongeluk zwanger raakte van de derde,kon ik haar niet genoeg beweging geven,en toen ze ook nog begon te grommen naar de kids,heb ik haar herplaatst,ze werkt als speurhond bij de politie in duitsland.een paar weken later nam ik diego in huis,door zijn handicap mag hij niet te lang wandelen,en hij ligt overdag buiten,dus geen gevaar voor de kids.ik kan gewoon niet zonder hond.ten eerste is de buurt niet zo goed,dus voor bescherming,maar ook als maatje.inmiddels heb ik er 3,dus dat is wel genoeg

Zeg Lia, wat een zwaar onderwerp, tenminste.. Ook ik had gezegd nadat Tommie was overleden (nou, eigenlijk al tijdens zijn ziek-zijn) 'voor mij geen hond meer, Tommie was mijn hondje, ik vind niet weer zo'n hond, ik kan niet met een andere hond zo'n fijne en intense band opbouwen zoals Tommie en ik hadden'.

Tja, toen ging ik samenwonen met een hondenfanaat. 'Gelukkig' had ik nog het excuus 'maar ik studeer en wie weet hoe we over 5 jaar zitten, blablabla'.

Tot ik iemand tegenkwam met 3 cavaliertjes. Ik zag hoe zij er obedience mee deed en behendigheid. Nou.. Toen begon het bij mij weer zo te kriebelen!

Ik begon weer te denken hoe fijn het zou zijn weer een maatje te hebben en daar dingen mee te ondernemen. Wonderbaarlijk genoeg, zonder 'schuldgevoel' naar Tommie toe.

Toen ik dit voorlegde bij mijn vriend, was de beslissing 'hond' snel gemaakt. De keuze voor het ras duurde wat langer


Nog steeds is Tommie een heel fijn hondje, die vergeet ik echt nooit weer. Nu heb ik een ander maatje, waar ik heel erg gelukkig mee ben!
Enb als ik Daantje uit 'egoisme' genomen zou hebben, had ik vast niet zo'n goede band met haar gehad, als we nu samen hebben!

Dan zou ze vast ook niet zo openstaan voor mij als ik haar voor mezelf had genomen en niet voor haar als hondzijnde

Liefs Marit

Na Goof hadden we even rust nodig ivm met het trauma bij mijn moeder en ook mijn zusje.
Mijn vader en ik wilden wel weer graag een hond, maar we wilden niks pushen.
Toen mijn moeder 2 maand later aangaf dat ze het zo miste een hond in huis hebben we er met het gezin nog een keer over gehad.
We misten een hond de dingen die je onderneemt, de liefde en de altijd blije huisgenoot. En een nieuwe pup zou ook erg helpen bij het vertrouwen terugwinnen in honden.

Eigenlijk wilden we allemaal weer een hond. We hebben ons toen weer erg goed ingelezen en veel sites bezocht en toen op basis van onze wensen en het uiterlijk van de hond (moeders moest niet angstig worden bij de aanblik al) en uiteindelijk kwamen we dan na bezoekjes en fokkers uit bij een witje.

Ik mis Goof nog elke dag en twijfel soms nog over of we het juiste hebben gedaan bij Goofy (herplaatsen ivm inslapen toen) maar ik ben ook erg blij met Mexx. Hij is zo anders, maar zo speciaal. En hij heeft ons het vetrouwen in honden weer grotendeels teruggegeven.

Goof zal altijd een plekje hebben, hij heeft ons gezin echt een honden gezin gemaakt, en dat terwijl het nog wel een traumahond was.

Heb nu al bijna 35 jaar honden. Heb in de loop van de tijd 2x gezegd , ik hoef geen hond meer. 1x heb ik dat een half jaar volgehouden en de tweede x 3 maanden.

Nu hebben we weer 3 honden!! Ik kan echt niet zonder, de wandelingen, de gekkigheid, de begroeting en het voornaamste ,de liefde die je van de honden krijgt.

Ik heb dat in die tijd dat we geen hond hadden zo ontzettend gemist. Zo lang ik het kan wil ik heel graag honden blijven houden.

Groetjes Annelies

nee hoor Lia dat is echt geen egoisme

Ik had 2 hondjes en nadat de 2 haar oogjes sloot, zei ik ook, ik wil geen honden meer.
Toen kwam met kerst mijn vriendin op visite, 1 maand erna, en ze had een hondje bij haar, een piep klein hondje en die geeft ze mij in de hand, en zegt: voor jou Ik heb tranen met tuiten gehuilt, en zei tegen haar, ik wil geen hondjes meer, want ze gaan allemaal dood
En waarop zij zei : Ik kom haar morgen halen,als je haar niet wilt oke, en toen zei ik :ja dat is goed
hahaha de rest kan je wel raden,VERKOCHT was ik

Dit was ze toen ze al 3 maanden was , ze is altijd heel klein gebleven



Liefs Thea

neeee daar was ze trouwens jonger , sorry

@ marit.het hondje op jouw profielfoto lijkt erg op levy,alleen is levy black en tan,maar hij heeft ook van die watergolf-oren

Vorig jaar rond mijn verjaardag kreeg ik Lucky van mijn vriend een black and ten jack russel echt een schat

Na 5 dagen op mijn verjaardag lag hij teschuimbekken op de bank in paniek vriend gebeld gauw naar de dierenarts gegaan

Daar aangekomen kwam er al bloed uit het bekje en was Lucky dood!!!!!!!

Intens verdrietig alle twee en ik zei ik wil nooit geen hond dit wil ik nooit meer mee maken.

Maar zie nu we hebben Cyra en het is een heerlijk beest zou haar nooit willen missen

Spike is ongeveer 9 maanden na het overlijden van Brandy -mijn eerste hondje hier in huis gekomen.
Ik miste een hond om mij heen, een likje, ff spelen, begroeting bij thuiskomst en bijv. het wandelen.

Groetjes, Anita.

@yvonne.wat erg!!!ben je er ooit achter gekomen wat hij had?

Na het overlijden van mijn lieve duitse herder wilde ik ook geen andere hond meer. Het was zo'n speciale hond, lief, trouw, grappig, speels, brutaal, echt een hond zoals geen andere.

Toen kwam ik toevallig eens op een site over de spaanse dodingsstations en bedacht hoe erg dit is, ging toen ook op andere sites kijken van honden in nood.

Dan na lang nadenken dacht ik dat ik best wel egoistisch bezig was, ik kan een hond in nood een plaatsje geven hier, dus ik vond het gewoon iets goeds om te doen.

Toen vond ik dit verhaaltje:

Testament van een hond


Mijn liefdevolle tehuis laat ik achter aan een eenzame naar liefde hunkerende zwerver.
Mijn drinkbak, mijn etensbak, mijn warme mand, mijn zachte kussen, mijn speelgoed, de schoot waarop ik zo graag lag, de strelende handen, de liefdevolle stem, het plaatsje dat ik had in mijn baasjes hart, alles mag hij van mij hebben.

Als ik eenmaal sterf lief baasje, zeg dan alsjeblieft niet, dat je nooit meer een dier wilt hebben, dat het verlies teveel pijn doet.
Zoek je een eenzame hond, die geen liefde kent en geef hem mijn plaatsje!

Dat is mijn erfenis, de liefde die ik achterlaat is alles wat ik geven kan!

Misschien wel sentimenteel, maar dit trok mij over de streep, en zo kwam 7 februari Lola bij ons, een zwarte hond die vier jaar lang niemand wilde, en we hopen nog lang van haar te genieten.
.

ja hoe ben ik uiteindelijk aan bamse gekomen. !!
heb een duitseherder gehad, en twee newfoundlanders voor bamse, de laaste newfoundlander is bijna 13 jaar geworden, we besloten om geen hond meer te nemen, mijn man {ex} wilde geen hond meer, ik wel, maar ben mee gegaan in zijn eis. na twee maanden voelde ik verloren, en na lang bedelen heb ik toch een hond gekregen, gelukkig was er van een bevriende fokker een nest opkomst, daar heb ik Bamse van. heerlijk. de pup had veel zorg nodig, en ja een pup vraagt ook alle aandacht, en door een misverstand ben ik met bamse het huis uit gegaan, nu ben ik alleen met bamse, en mijn man {ex} komt het weekend nog bij me en probeert bamse toch te accepteren, zolang hij bamse niet helemaal accepteerd ga ik dus niet terug naar hem, en blijf ik alleen met haar, nooit te nimmer zou ik haar weg doen, mijn hond, mijn maatje mijn alles.

willemijn.

wij hebben een hond genomen omdat onze eerste hond
dat was blacky, blacky hadden we weg genomen bij een baasje,
hij was mishandeld geweest en hij is toen 13geworden bij ons (hij was 6toen hij kwam)

toen hij dood was, was het gemis groot. gewoon het wandelingetje
de aandacht, en de verzorging die je aan een hond geeft
en de liefde die je terug krijgt, en
mijn vader gaat niet zonder hond door het bos lopen
bv. nee lekker MET. heerlijk vindt hij dat ook door de duinen met duinkaart en aangelijnd hoor

nou toen hij dus dood was, namen we een mechelaar X Wippet
hij leek op een mechelaar maar had het karakter van een wippet
hij was geobserdeerd door treinen, die bij mijn oude woonplaats dicht bij de wegen liggen en ook bij de huizen.

dus.... het gevolg hij was ruim 3maanden bij ons
en hij luisterde perfect. tot op een dag dat me vader hem loshad in een OMHEIND veld. met bosjes struiken bomen,
hoorde hij de trein en vervolgde in snelheid de weg terug waar hij binnen was gekomen, zo over de snel weg heen te gaan om die trein bij te kunnen houden.

helaas werd hij precies onder zijn oog geraakt door een auto
en was opslag dood, het was een enorme knal
en me vader was daardoor erg overstuur. tja een dode hond
die je 3maanden onder je hoeden hebt gehouden ben je om gaan geven natuurlijk.
was erg tragisch.

toen wouden we even geen hond meer, gewoon even rustig
het ook verwerken 2honden na elkaar die dood zijn gegaan doet veel zeer.

dus waren me ouders bij mijn tante R (inmiddels ook overleden aan een rot ziekte :-( ) en ze vertelde dat er pups waren in het asiel daar want er was een zwangere bouvier daar naar toe gebracht omdat de baasjes er niet meer voor konden zorgen en betalen.

dus.. gingen me ouders gewoon EVEN kijken..

hahaha je weet hoe dat gaat met puppys.
van de 8 waren er nog 2over.
zorro en zwabber.

het is zwabber gewrden, waarom hij zo heten was omdat hij
met zijn poten klungelig liep dus echt heel lomp en slonsig.
zwabber is bruno geworden en is inmiddels nu 10.
mijn maatje voor eeeeeeeeeuwig!!!!

we zijn er achter gekomen dat de mensen die zijn broertjes en zusjes hadden geen contact wouden (helaas) want het is echt zo'n schat van een beest. doet niets of iemand kwaat
zeggen natuurlijk de meeste over hun hond maar tone hij werd aangevallen vorige maand, heeft hij niet eens terug gebeten
.. hij heeft wel tanden hoor.

maar goed. toen hij wat banger werd en schrikachtiger
trokken mijn ouders en de mensen van de B cursus.
de conclussie dat het misschien verstandig was om een maatje voor hem te zoeken het werd een kruising boerenfox, Max genaamd, en hij leefde helemaal op het werden de 2 beste vrienden

en mocht max de laatste zijn die overlijdt. nemen me ouders geen hond meer.
ze willen meer gaan ondernemen, en ze krijgen mijn kind afentoe over de vloer (mijn hond dus) en dat vinden ze totaal niet erg

hopelijk mag onze oude lobbes bruno HEEL oud worden,
een cloon zou geweldig zijn maar ook niet goed natuurlijk.. je moet gewoon plaats maken voor nieuw leven en
goede blijvende herineringen houden, en foto's natuurlijk


dit was het verhaal
misschein wat buiten proporties geworden maar
wou het gewoon even vermelden misschien dat je het intressant vind?

groetjes

Hoi Karin

Nee nooit achter gekomen ze hebben wel een echo van het hart gemaakt maar sectie wilden we niet

Wat een superlieve foto Thea

Toen verleden jaar Shita overleed hebben we er gewoon geen moment aan gedacht om een andere hond erbij te nemen.
Het voelde toen zo ontzettend alsof we Shita zouden vervangen.

Paar maandjes na Shita's dood werd ook Saba ziek en na veel onderzoeken en geklungel is hij toch voor ons totaal onverwachts overleden.
We waren echt kapot en zeiden dat we echt geen hond meer wilde. Niet nog eens al die pijn mee maken. Vooral omdat ook Raisa toen al ziek was. Dat werd gewoon teveel.

Maar opeens na 2 en halve maand zei mijn vriend, ik ga vandaag een hond zoeken. Raisa had moeite met alleen zijn opeens en hij voelde steeds meer dat alles zo zwaar en negatief werd. In korte tijd 2 honden en Raisa die ook al ziek was.
En zo kwam Shyra dus heel onverwachts ons leven binnen stappen.
En ik merkte dat ik me eerst best schuldig voelde naar Saba, maar ook dat het ook weer niets met Saba van doen had.Het voelde eigenlijk alsof Saba en Shita dat zo geregeld hadden allemaal. Klinkt vaag maar voelde heel sterk zo.

Toen begon ik ook aan een 3-de hond weer te denken. Nog niet gauw, maar ik wilde heel graag een witte herder en ik begon daar naar op zoek te gaan voor over een paar maand,als Shyra een opgevoed hondje zou zijn.
Toen we na paar weken hoorde dat de kanker bij Raisa weer gegroeid was en ze niet meer geopereerd kon worden, wilde ik niet meer wachten. Op 1 of andere manier was het gewoon enorm belangrijk dat Raisa de nieuwe hond nog zou kennen en de nieuwe hond Raisa.
Dus zo kwam Raya ons leven in gehuppeld.
En ik ben ontzettend blij met ze. Wat een vrolijkheid brengen ze in je leven. Vind het echt heerlijk dat ze bij ons zijn.
Nooit een vervanging geweest en het gemis werd er niet minder om, maar ze hebben ons wel heel erg geholpen om het allemaal te verwerken.

Groetjes Marianne

@Dobry,

Jouw verhaal is hetzelfde als mijn verhaal!
Toen Cera nog leefde hadden we het er weleens over dat als zij er niet meer zou zijn, en er zou weer een hond komen, het een oude hond of een verwaarloosde/ mishandelde buitenlandse hond zonder toekomst zou worden. Maar toen zij overleed op 26 februari waren we daar helemaal niet meer mee bezig, alleen met het gemis van ons trouwe maatje. Tot ook ik 'Het testament van een hond' las. Alle spullen waren hier in huis en honden genoeg die er grote behoefte aan hadden. Ook dit trok ons snel over de streep en sinds 9 juni is Mazzel bij ons komen wonen. Een Spaanse asielhond, mishandeld en gered uit het dodingsstation, meer dan 1 jaar in het asiel en heel bang voor mensen, vooral mannen. Een vreselijke lieve hond die zich heel langzaam en voorzichtig weer durft te gaan hechten.

Wat is egoisme?? Iedereen heeft een eigen bijzondere reden om na de dood van hun dierbare overleden hond een nieuw maatje in hun armen te sluiten.

Dat noem ik dus nooit maar dan ook nooit egoisme.

Toen ik drie jaar geleden mijn beide honden in een maand tijd verloren had, mijn moeder precies een jaar daarvoor, heb ik Wolf gekregen.Mijn verdriet was heel intens en de pijn was moeilijk te dragen. Wolf die Wendy en Kim gekend heeft, die door Wendy voor een deel is opgevoed. Daarnaast trok Wolf al na mij toe meer als naar zijn toenmalige eigenaar. Mede door Wolf die mij al vanaf pup heel dierbaar is, kwam ik weer door een moeilijke tijd. Het maakt het gemis zeker niet minder maar het verdriet wat dragelijker, tot de dag van vandaag mis ik mijn beide honden nog zij waren beide zeer speciaal voor mij. Vooral Wendy mijn Witte had ik een hele bijzondere band mee. Net zoals met Wolf nu,ook hij is een zeer bijzondere hond voor mij. Overigens ik neem geen hond zij komen in mijn leven omdat mijn hart naar hun uitgaat. Zo bekijk en voel ik het. Zo is dat met Bentley, Blitz, Sky en Bikkel zij kwamen in mijn leven, ik zag hun en mijn hart gind na hun uit en zijn voor mij bijzonder allemaal op hun eigen manier.

Nee egoisme, nooit ieder gaat op eigen wijze met gevoelens en verdiet om.

Zonder honden is mijn leven niet compleet, dus dat kan nooit een optie zijn.

Groetjes,
Wilma

Hallo allemaal

Twee jaar geleden is mijn man overleden. Wij hadden toen een oude lieve boerenfox van 15, en die is een half jaar later overleden. Van verdriet? Van ouderdom of van beide warschijnlijk.
Het leven was in 1 woord vreselijk. Ik vertel het maar ronduit zoals het was. Ik had/heb weliswaar 2 hele lieve katten, maar er was toch een enorme eenzaamheid om me heen.
Eerst wilde ik helemaal geen hond meer. Maar de buren, die me blijkbaar beter kennen dan ikzelf me ken, begonnen na een paar maanden voorzichtig over een nieuwe hond. Tjaa toch wel aantrekkelijk, maar.. hoe moet dat dan als ik naar mijn moeder moet, en er waren meer van die bergen.
Mijn moeder was mordicus tegen een hond.Ik ben bijna 60, maar zij denkt dat ik een jaar of 14 ben en geen dag ouder
Alles overwegende ben ik toch stiekum eens gaan kijken op het jachtforum, want ALS ik dan een nieuwe hond wou, moest en zou het een heidewachtel worden.
Vlak voor oudjaar zijn de buren en ik dan naar Brabant getogen om Arak te halen. Het was liefde op het eerste gezicht, en ik heb geen moment spijt gehad van die grote beslissing.
Wat heet!~~ De eenzaamheid is weg, de donkerheid is weg etc. En dat allemaal door een hele lieve gekke heidewachtel genaamd Arak.
Zelfs mijn moeder is helemaal bijgedraaid, en vindt Arak een hele lieve netjes opgevoedde hond, en dat wil wat zeggen.
De katten zijn trouwens ook hele dikke vrienden met Arak geworden, maar niet nadat zij eerst hebben laten zien aan die kleine pup wie hier de baas is in huis.
groetjes Betty en Arak

Ik had ook gezworen dat ik nooit nog een andere hond zou nemen, ik had het enorme verdriet al twee keer meegemaakt en nu was het welletjes....

Maar na een tijdje en door mijn vrijwilligerswerk bij het asiel begon ik de band met mijn hond meer en meer te missen. Alleen maakte ik ook helemaal geen wandelingen meer en ging er ook minder op uit. En toen ik zag hoeveel ellende er was van hele lieve honden in het asiel heb ik me toch weer een nieuw maatje uitgezocht ! En alhoewel één van mijn redenen om geen nieuwe hond te nemen was : ik ga er nooit nog zo een brave vinden....is dat natuurlijk niet zo, mijn nieuwe lieverd is minstens even braaf, gewoon anders. Elke hond is uniek !

Ik heb geen spijt dat ik een nieuwe hond heb genomen, ik kan deze vriendschap gewoon niet missen en anders is het zo stil in huis !

Zo zie je maar weer, dat na regen ook weer de zon gaat schijnen

Liefs Thea

Toen ik mijn Byork moest laten inslapen stond er voor mij al direct een andere hond op de planning. Ik dacht echt niet zonder hond te kunnen.

Al kort daarna kwam dus Kyra, een kruising Collie x herder.
Dat bleek het voor mij niet te zijn. Ik ontdekte dat ik op zoek was naar een vervanging voor mijn Byork.
Maar Byorka was niet te vervangen.

Ik wist nog steeds dat ik een hond wilde ,maar Byorka kreeg ik er niet mee terug.

Daarna ben ik dus 4 maanden zonder hond geweest. Het was heel stil, maar leerzaam.
Toen kwam Vida...nadat ik het tijdperk Byorka had afgesloten.
Het voelde niet meer als een vervanging, maar als een nieuw begin.
Byorka zal ik nooit vergeten, maar Vida brengt me vreugde in het leven. Grappig, leuk, beetje eigenwijs aan het worden, ze sleept me overal doorheen.
Anders als met Byorka.... maar een band, zoals ik die nog met geen enkele hond eerder zo ervaren heb.

Ik ben nog iedere dag blij met haar, zelfs als ze een dagje al haar behoeften in huis wil doen, en de hele nacht blaft

Groetjes Jolanda

Ja Thea, echt wel!~~ Maar je moet er zelf ook wel wat aan doen he? Anders blijft alles zoals het is.
Marie Jose, ik heb nog een paar keer proberen te wandelen zonder hond. Maar dat was zo verschrikkelijk. Ik kwam zelfs huilende thuis.
Nu lopen Arak en ik met heel veel plezier alle dagen wel een uurtje of 2 in het veld.
Knuf Betty en poot van Arak

Wat een mooie ontroerende verhalen. Zo zie je maar wat voor speciale wezens honden zijn.Ze geven zoveel,trekken je soms echt uit een diep gat.

Groetjes Marianne

thuis met honden opgegroeid
nadat onze holl herder was overleden in 2001 wilde men man geen hond meer
misschien over 20 jaar zei die,toen werden het er 10,toen vijf
na 6 jaar zonder hond kwam skinny in 2007 bij ons aangelopen,(uitgefokt teefje,die werd gedumpt)
wij hebben geen hond genomen,het is ons (gelukkig)overkomen
en we zijn er heeel erg blij mee,als je ziet hoe een bang hondje door alleen maar liefde te geven op kan bloeien
gr liesbeth?skinny

wij hebben thuis ook altijd honden gehad, vanaf dat ik geboren werd.
Ik was intens verdrietig en haast ontroostbaar toen we onze mechelse herder Boda, onze bouvier Barry en onze schapendoes Boomer hebben moeten laten inslapen ..

Ik werd op een gegeven moment ook nog allergisch ... voor alles met haar
Dus toen ik op mezelf ging wonen was het heeel stil in huis.

Zo heb ik 3 jaar geleefd en toen leerde ik Patrick, mijn man, kennen.
We gingen samen wonen en binnen 3 maanden hadden we een huis met tuin gekocht.
Toen begon het bij mij ontzettend te kriebelen ...
ik wilde een hond, een sharpeitje ..
Patrick wilde gelukkig ook graag een hond.
Maar of het zo verstandig zou zijn voor mij ... ik had nog steeds allergieën.

Bij een fokker gaan kijken en daar zagen we Yen-ay .. liefde op het eerste gezicht.
We hebben haar mee naar huis genomen en de fokker zei, als het echt niet gaat met de allergieën, mag je haar terug brengen.
ECHT NIET!!!! Als het niet gaat .... slaap ik wel in de schuur!
Het ging zoooo goed, dat we binnen een half jaar een tweede erbij hadden, ons heertje Tai Shan

Ik moet er genoeg voor doen in huis, om het schoon te houden etc. maar ik heb het er voor over.
Ik ben zo blij met mijn monsters.
Ik zou ze voor geen goud meer willen missen.
En ik word zo boos als mensen hun diertjes wegdoen ivm allergieën ... er zijn zoveel oplossingen!
Je moet er alleen genoeg voor over hebben.
Dat ik dit gevoel 3 jaar heb moeten missen ....
ze zijn mijn maatjes, mijn allesjes!

Ik zou ook nooit meer zonder willen.
Niet om ze te vervangen want ieder diertje is uniek!
Maar om de liefde ... te geven en te nemen, das toch het mooste wat er is?
Het afscheid doet intens pijn en het verdriet duurt lang, nu nog mis ik mijn maatjes van vroeger, heb ook foto's thuis staan!
Ik zal ze nooit vergeten en altijd met een warm hart aan ze terug denken.

Ik vind het geen egoïsme ... er is zoveel liefde te geven, dus waarom zou je dat achterhouden?

Groetjes Debbie.